...
“ไม่เล่นตัวแล้วเหรอ”
ระบบ “…ไม่แล้ว”
ภายในห้องบังคับยาน ไป๋จื่อหรูงอเข่านั่งลงกับพื้น สองมือกอดเข่า สีหน้าดำมืด
“เพราะงั้นความหมายของนายก็คือ นี่ฉันถูกขีปนาวุธต่อต้านะเิแล้วย้อนกลับมาเมื่อสามปีก่อนจากรูหนอน จากนั้นก็มีศพสดใหม่พอดี นายเลยเอายีนของพวกเรามาผสมกันเป็ร่างเดียว ฉันก็เลยยังมีชีวิตอยู่งั้นเหรอ”
‘ครับ’ หลังไป๋จื่อหรูได้สติกลับมา ระบบก็ไม่เคยพูดคุยกับเขาอย่างว่าง่าย อ่อนโยนนอบน้อมขนาดนี้มาก่อน ‘มอบหมายภารกิจ: รบกวนคุณรีบช่วยวางบุคคลเป้าหมายพลเอกแอกโซเยอร์ลงในแคปซูลรักษาได้ไหม’
ไป๋จื่อหรูเอ่ยเสียงเรียบ “ฉันแบกผู้ชายสูงร้อยเก้าสิบเก้า หนักเก้าสิบเก้ากิโลกรัมนี่จากที่ตั้งไกลขนาดนั้นกลับมาก็เหนื่อยพอแล้ว ตอนนี้ไม่มีแรงสักนิด อยากวางนายก็วางเองสิ นายเก่งมากไม่ใช่รึไง เอาแต่ปี๊บๆ ใส่ฉันเนี่ย”
ระบบเอ่ยอย่างอ่อนโยน ‘เมื่อรางวัลสะสมถึงระดับที่กำหนด จะสามารถเปิดระบบร้านค้า ถึงตอนนั้นภายในขอบเขตอำนาจของระบบ ร้านค้าสามารถลดราคาที่เหมาะสมได้ คุณว่าเงื่อนไขนี้ใช้ได้ไหม’
ไป๋จื่อหรูนึกถึงตอนวันสิ้นโลก ทุกแห่งหนเต็มไปด้วยซอมบี้ ที่นี่มีซอมบี้คน ที่นั่นมีซอมบี้สัตว์ แถมยังมีพวกชนิดกลายพันธุ์บวกกับเผ่าเซิร์กรุกราน หัวหน้าเสี่ยวเฉียวของเขามือซ้ายล้วงชุดป้องกันข้ามดวงดาว มือขวาล้วงยาแก้พิษไวรัสซอมบี้ แล้วก็ยังมียาคูลท์กับอาหารขยะให้กินได้ตามสบาย เป็ดาวช่วยชีวิตที่ส่องแสงระยิบระยิบของแท้
เขาคุยจนตกลงกับระบบ อืม หลักๆ ก็เป็เพราะระบบร้านค้าอะไรนั่น อีกทั้งนี่น่าจะเป็แรงจูงใจที่ใหญ่ที่สุดแล้ว ไม่อย่างนั้นระบบคงไม่โยนผลประโยชน์นี้ออกมา
แค่นึกถึงว่าก่อนหน้านี้ตัวเองถูกปี๊บๆ ใส่อย่างโหดร้าย ไป๋จื่อหรูก็เอ่ยด้วยสีหน้าถมึงทึง “มีระบบที่ดีแต่พูด ทำภารกิจไม่ให้ผลึกคริสตัล ฉันไม่กล้าเชื่อระบบแบบนี้หรอก”
ระบบพูดไม่ออก
ไป๋จื่อหรู “ลดกี่เปอร์เซ็นต์นะ”
ระบบเอ่ย ‘ห้าเปอร์เซ็นต์’
ไป๋จื่อหรูกล่าว “ยี่สิบเปอร์เซ็นต์”
ระบบกัดฟัน ‘ระบบเลื่อนระดับต้องใช้พลังงาน มากสุดสิบเปอร์เซ็นต์ มากกว่านี้ไม่ได้แล้ว’
ไป๋จื่อหรูหัวเราะหึๆ “ยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์”
ระบบใ ‘ทำไมยิ่งพูดยิ่งเพิ่มล่ะ’
ไป๋จื่อหรูตอบ “คนใกล้จะตายแล้วนะ ฉันได้ยินเสียงหัวใจอ่อนแรงลงทุกที บอกก่อนว่าตายแล้วไม่เกี่ยวกับฉัน สามสิบเปอร์เซ็นต์”
ระบบเอ่ยอย่างหวาดผวา ‘ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ ลดได้มากสุดแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์ นี่เป็เื่ที่เกี่ยวกับชีวิตและความเป็อยู่ของจักรวาล ตัวระบบก็้าพลังงานจึงจะสามารถทำงานได้ปกติ ลดมากกว่านี้ไม่ได้แล้วจริงๆ!’
ด้วยประการฉะนี้ไป๋จื่อหรูจึงลุกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน เปิดของที่เหมือนกับเตียงนั้นออกและโยนแอกโซเยอร์ที่สลบไสลเข้าไป
เขามองเล็กน้อย แล้วจึงยัดลำไส้กับอวัยวะภายในที่ไหลออกมาของอีกฝ่ายกลับเข้าที่เดิม จากนั้นก็ปิดฝาโปร่งใสของแคปซูลรักษา
จากนั้นขณะเดียวกับที่แคปซูลรักษากำลังเติมของเหลวบำรุงช้าๆ และสายท่อแทงเข้าไปในตัวของแอกโซเยอร์โดยอัตโนมัตินั้น เขาก็จ้องนิ้วและฝ่ามือของตัวเองที่เต็มไปด้วยเืสดของฝ่ายตรงข้าม ดิ้นรนอยู่นาน สุดท้ายก็วิ่งไปล้างมือ ใช้น้ำเย็นสาดใบหน้าที่ร้อนผ่าว แล้วจึงค่อยกลับมานั่งตรงข้างเตียงที่เดิม
ระบบถามขึ้น ‘เห็นชัดๆ ว่ามีเืไหลออกมาเยอะขนาดนั้น ทำไมไม่ดื่มล่ะ’
ไป๋จื่อหรูนวดใบหน้าของตัวเอง ถอนหายใจยาวเหยียด “การเสพติดเืมันเลิกยากนะ ก็เหมือนกับดื่มยาพิษ โดยเฉพาะเืระดับอย่างนี้มันเฮโรอีนความบริสุทธิ์สูงชัดๆ แตะทีก็โงหัวไม่ขึ้นแล้ว”
ระบบเอ่ย ‘แต่เมื่อกี้…’
ไป๋จื่อหรูใช้มือเท้าคาง มองของเหลวบำรุงที่ส่งออกมาจากสายท่อเข้าไปในร่างกายของแอกโซเยอร์ าแใหญ่และน่ากลัวที่เอวซ้ายก็ค่อยๆ สมานไปพร้อมกัน เืสีแดงถูกของเหลวบำรุงสีเหลืองเจือจาง กลิ่นเืเข้มข้นจางหายไปทีละน้อย
“อยากดื่มกับดื่มต่างกันแค่คำเดียว” ไป๋จื่อหรูมองคิ้วที่ขมวดแน่นอย่างเ็ปแม้จะสลบอยู่ของชายหนุ่ม และเอ่ยเสียงเฉยชา “ตอนปกติฉันยังควบคุมตัวเองได้ ก็ใช่ว่าจะเป็สัตว์ป่าสติปัญญาต่ำที่มีแค่สัญชาตญาณสักหน่อย แวมไพร์ดั้งเดิมควบคุมความ้าของตัวเองได้ดีกว่าแวมไพร์ที่เกิดจากการถูกเปลี่ยนร่าง”
เดินใต้แสงอาทิตย์ได้ก็แทบจะไม่มีจุดอ่อนแล้ว แถมยังอยู่ได้นานแสนนาน นอกเสียจากจะไม่สามารถทนต่อความโดดเดี่ยวยาวนานจนเป็บ้าได้ ชีวิตของเผ่าพันธุ์ะก็ไร้ที่สิ้นสุด
ดังนั้นการต่อสู้กับเผ่าเซิร์กนั้น เขากับสาวน้อยจึงตัดสินใจเปลี่ยนตำแหน่งกันชั่วคราว และโยนเสี่ยวเฉียวกับต้าเฉียวออกไป ใช้ชีวิตปกป้องเพื่อนของพวกเขา
พวกเขาอยู่มานานเกินพอแล้ว นานจน่สุดท้ายของชีวิตที่เหลือ ได้รู้จักกับเพื่อนดีๆ เ่าั้
เพราะไม่มีความเสียดายอะไรแล้ว เพราะไม่มีอะไรจะเสีย ดังนั้นจึงอยากให้ชีวิตอันสดใสของสองคนนั้นดำเนินต่อไป
“แอกโซเยอร์…” ไป๋จื่อหรูมองชายหนุ่มในแคปซูลรักษา ตรงหน้าปรากฏหน้าจอโปร่งใส ้าแสดงชื่อสีเทา คือคนที่ล้ำค่าที่สุดของเขา
“ฉันไม่ได้อยากช่วยนาย…ฉันอยากฉีกลำคอของนาย…” ไป๋จื่อหรูได้ยินเสียงแ่เบาของตัวเองพูดแบบนี้ “ถึงฉันจะรู้ว่า นายไม่ได้ทำผิดก็เถอะ…”
…