การเกิดใหม่ของบุตรีภรรยาเอกผู้งามล่มเมือง [แปลจบแล้ว]

        ในชาติที่แล้วฮูหยินไป๋ใช้วิธีจัดการกับสะใภ้ที่ไม่ให้ความร่วมมือ โดยยกเรื่องงานบ้านทั้งหมดให้กับสะใภ้ที่แต่งเข้ามาใหม่

        ดังนั้นในชาติที่แล้วต้วนของหมิงไม่เพียงแต่จะต้องดูแลจวนยังต้องดูแลกิจการทั้งหมดของจวนไป๋ที่หนิงอานในตอนนั้นนางถูกคนดูแลกลั่นแกล้งต่างๆ นานา แต่โชคดีที่นางเป็นคนเรียนรู้ได้เร็วใช้เวลาเพียงไม่ถึงครึ่งปีก็สามารถกลายเป็นผู้ดูแลใหญ่ได้อย่างรวดเร็ว

        นับจากนั้นเรื่องต่างๆในจวนไป๋ที่หนิงอานกับความขยันพากเพียรของนาง จึงรวมเป็นสิ่งเดียวกันทุกคนต่างทราบดีว่ากิจการที่ใหญ่โตนั้น ถ้าไม่มีผู้นำที่เด็ดขาดก็จะไม่สามารถเติบโตได้อย่างดีวันดีคืน!

        ต้วนชิงหมิงในตอนนั้นได้ฝึกฝนเรื่องงานต่างๆมารอบด้าน ทั้งยังได้พูดคุยกับคนทำการค้ามากมายจึงเคยชินกับการวางมาดให้น่าเกรงขามก่อนที่จะพูดคุยเจรจา!

        ภายในห้องที่เงียบสงบเด็กสาวจงใจหยิบชาขึ้นมาจิบทีละนิดอย่างไม่รีบร้อน เอ่ยปากพูดอย่างน่าเกรงขามว่า “ในปีนี้ทุกท่านต่างเหน็ดเหนื่อย ทำให้มีผลผลิตเต็มยุ้งฉาง ทั้งหมดมาจากความทุ่มเทของทุกท่านข้าในฐานะตัวแทนท่านพ่อ ขอขอบคุณทุกท่าน!”

        ผู้ดูแลแต่ละคนต่างรีบเอ่ยปากไม่กล้ารับความดีความชอบที่ทำ

        เดิมทีทุกคนคิดว่าคุณหนูใหญ่ก็แค่เด็กมาเดินชมเล่นก็เท่านั้นทว่าตอนนี้คำพูดของนางต่างเปลี่ยนความคิดของพวกเขาไปจนหมดสิ้น

        ในชั่วพริบตาเดียวในใจของทุกคนมีความคิดขึ้นมาพร้อมกัน นั่นก็คือคุณหนูใหญ่คนนี้คงหลอกไม่ง่ายแล้ว!

        ตอนนี้เวลาก็เริ่มดึกคนดูแลจ้วงจื่อให้คนมาเรียนต้วนชิงหมิงว่า อาหารเย็นได้จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว

        เด็กสาวในฐานะประธานบอกทุกคนว่าหลังจากที่ทานอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็จะเริ่มทำงานโดยให้แม่นมหนิงเป็นผู้จัดแจง ใครที่ดูแลร้านแถวนี้ให้กลับไปพักผ่อนที่ร้านส่วนใครที่เดินทางมาไกลให้นอนพักที่นี่

        หลังจากที่จัดการเรื่องผู้ดูแลต่างๆเรียบร้อย นางก็ให้เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์เรียกเถี่ยเฟิงรับผิดชอบดูแลผู้หญิงว่าจะตรวจตราอย่างไรอีกทั้งย้ำกำชับกำชาเขาว่าจะต้องตรวจตราให้ดี ไม่ให้คนที่คิดชั่วได้โอกาส

        หลังจากทานอาหารเย็นเด็กสาวได้ทักทายปราศรัยกับผู้ดูแลทุกคน โดยนัดให้พวกเขามาพบกันตอนเช้าพรุ่งนี้เพื่อรายงานผลประกอบการในปีนี้

        ตั้งแต่ต้วนชิงหมิงลงรถม้าจนถึงคำสั่งต่างๆ ทั้งก่อนและหลังทานข้าวผู้ดูแลทุกคนต่างทำทุกอย่างด้วยความระแวดระวังเพื่อจะดูว่าคุณหนูใหญ่ที่อายุไม่ถึงสิบปีผู้นี้จะมาไม้ไหน เมื่อเห็นว่านางสามารถจัดการวางแผนงานอีกทั้งสามารถตอบคำถามผู้ดูแลทุกคนได้อย่างเป็นระบบระเบียบ ทำให้ทุกคนเริ่มเคารพยำเกรงนางมากขึ้น!

        เวลาล่วงเลยไปจนเกือบถึงยามจื่อกว่าจะจัดแจงเรื่องทั้งหมดทั้งมวล

        ในคืนนี้ท้องฟ้ามืดมิดไร้แสงจันทราสรรพเสียงรอบด้านเงียบลงเสียงสุนัขเห่าหอนมาจากที่ห่างไกลคล้ายล่องลอยมาจากแดนปรโลกยามดึกสงัดฟังดูน่าสะพรึงกลัว

        ต้วนชิงหมิงมีนิสัยติดที่นอนเมื่อเปลี่ยนสถานที่จึงยากจะข่มตาหลับลงได้ ขยับพลิกตัวไปมาซ้ายทีขวาที

        “คุณหนูนอนไม่หลับหรือเจ้าคะ?” เมื่อได้ยินเสียงกลับตัวไปมาของผู้เป็นนายเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ที่รับหน้าที่เฝ้าก็ลุกขึ้นมาถามเสียงเบา

        นางยิ้มบางตอบกลับ “ใช่แล้ว พอเปลี่ยนที่นอนแล้วก็หลับไม่ลง”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์หัวเราะออกมา “บ่าวรู้ว่าคุณหนูเปลี่ยนที่นอนแล้วจะไม่หลับจึงได้เปลี่ยนมาเฝ้าคุณหนูแทนเสี่ยวเหอ!”

        อันที่จริงคืนนี้เป็นเวรที่เสี่ยวเหอรับผิดชอบอยู่เวรทว่าเซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ทราบดีว่าต้วนชิงหมิงจะนอนไม่หลับ จึงเลือกที่จะมาเฝ้าร่วมกับเสี่ยวเหอ!

        เด็กสาวหัวเราะและหยอกเย้าบ่าวรับใช้ไป “เจ้าอย่าคิดว่า ข้าไม่รู้ว่าเจ้าก็เป็นเหมือนข้า คืนนี้คงหลับไม่ลงเจ้าจึงขอมาทำหน้าที่นี้ใช่หรือไม่เล่า?”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้ฟังก็ทำหน้าไม่รู้อีโหน่อีเหน่ จากนั้นก็หลุดหัวเราะออกมา “คนที่รู้จักบ่าวดี ก็คือคุณหนูนี่เองเจ้าค่ะ!”

        ในเมื่อทั้งคู่นอนไม่หลับก็ถือว่ามีเพื่อนคุยเล่นพอดี  ทว่านางไม่ให้เซี่ยฉ่างเอ๋อร์จุดไฟจะได้ไม่รบกวนคนอื่นดังนั้นในความมืดมิด นายที่นอนอยู่บนเตียงและบ่าวที่นอนที่พื้นด้านล่างต่างเริ่มต่อบทสนทนากันไปนานเท่าไรก็สุดรู้

        หลังจากเลยยามจื่อมาสักพักต้วนชิงหมิงก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมา  ครั้นหันมองไปยังบ่าวรับใช้คนสนิทก็เห็นหลับเป็นตายไปก่อนแล้ว!

        ในตอนนั้นเองกลับได้ยินเสียงคนร้องตะโกนจากข้างนอก “ไฟไหม้แล้วไฟไหม้หมดแล้ว!”

        ตอนแรกมีเสียงคนร้องเพียงคนเดียวผ่านไปครู่หนึ่งกลายเป็นมีคนร้องสองคน จากนั้นแสงไฟในจ้วงจื่อก็สว่างขึ้นมาคนจำนวนมากต่างตกใจจึงรีบหยิบเสื้อผ้าคลุมตัววิ่งออกมา

        ในตอนนี้ใกล้จะเข้าหน้าหนาวในจ้วงจื่อมีอาหารแห้งที่เก็บไว้จำนวนมาก อากาศแห้งและลมหนาวเหน็บถ้าเกิดเอาน้ำมาดับ จะต้องเกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่!

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์ได้ยินเสียงตะโกนจนตกใจตื่น รีบลุกขึ้นมานั่ง พูดเสียงดัง “ดับไฟตรงไหน?ตรงไหนกัน?”

        ในความมืดมิดต้วนชิงหมิงพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง “จุดไฟเสียก่อน!”

        เซี่ยฉ่าวเอ๋อร์จึงรีบจุดโคมไฟและเห็นคุณหนูลุกขึ้นมานั่งแล้ว นางจึงรีบหยิบเสื้อมาคลุมคุณหนู จากนั้นทั้งสองก็รีบเดินไปที่หน้าประตู

        ด้านนอกแสงไฟลุกโชนทุกสายตาต่างจับจ้องมาที่ห้องคุณหนู เมื่อเห็นต้วนชิงหมิงเดินออกมาทุกคนจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก!

        นางเดินลงบันไดมาพร้อมกับมองคนที่อยู่เต็มเรือน ขมวดคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

        คนที่รับผิดชอบเฝ้าจ้วงจื่อในคืนนี้คือชายอายุราวสี่สิบที่ชื่อ ชวี๋ป๋อ  ตอนนี้เมื่อเขาเห็นนายหญิงเดินลงมาจึงรีบคุกเข่าขอโทษ“คุณหนูใหญ่…”

        ชวี๋ป๋อผู้นี้ทำงานที่จ้วงจื่อมากว่าสิบปีแล้วเรื่องไฟไหม้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทว่าต้วนชิงหมิงที่มาที่นี่ครั้งแรกไม่รู้ว่าจะตกใจขนาดไหน!

        ในใจของเขายังรู้สึกโชคดีเป็นอย่างมากที่เรื่องนี้ไม่เกิดขึ้นตอนหลิวอี๋เหนียงผู้เข้มงวดมาและไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวกับการบกพร่องในหน้าที่ของตนเอง!เมื่อเขาพูดขอโทษและยอมรับผิดไปแล้ว จึงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่ออีก!

        “ลุกขึ้นเถอะ ดูก่อนว่าเกิดอะไรขึ้นแล้วค่อยว่ากัน!” นางเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง

        เสียงนั้นทั้งเบาและนิ่งทว่าแฝงไปด้วยพลังที่ไม่อาจขัดขืนได้ผู้ดูแลชวี๋ป๋อเป็นคนฉลาดเฉลียวเขาจึงรีบลุกยืนตัวตรง “ขอรับ!”

        แม่นมหนิงรีบเดินออกไปประคองที่มือต้วนชิงหมิง ถามขึ้น “คุณหนูไม่เป็นอะไรใช่ไหมเจ้าคะ?”

        การมาจ้วงจื่อครั้งแรกของคุณหนูก็ดันมีคนมากลั่นแกล้ง ถ้านางรู้ว่าใครเป็นคนทำนางจะจัดการตัดแขนตัดขาคนนั้นทิ้งเสีย

        “ข้าไม่เป็นไร!” นางส่ายหน้าไปพูดไปพลางตบไปที่มือของแม่นมหนิงเบาๆ

        ระหว่างที่พูดเถี่ยเฟิงก็เดินเข้ามาเขาได้ยินคนโห่ร้องไฟไหม้จึงรีบนำองครักษ์ช่วยกันสืบหาจนทั่ว ถึงจะมารับคำสั่งจากต้วนชิงหมิงในตอนนี้เขาใช้ร่างบังสายตาที่จับจ้องต้วนชิงหมิง พร้อมพูดเสียงดังว่า

        “คุณหนูใหญ่ ระหว่างที่องครักษ์ออกหาไม่พบใครที่ผิดสังเกตแต่ว่าหลังจากที่ได้ยินว่าไฟไหม้ คนของเราก็ได้พบสิ่งนี้อยู่รอบๆ ห้องคุณหนูขอรับ!”

        เถี่ยเฟิงยื่นมือแบออกมา ในนั้นมีฮว่าเจ๋อจืออยู่หนึ่งกระบอก

        ต้วนชิงหมิงเห็นฮว่าเจ๋อจื่อสายตาก็ลุกวาวขึ้นมา จึงพูดเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน “คนของเราไม่มีใครได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?”

        เถี่ยเฟิงพยักหน้า “พวกเราหาร่องรอยของอีกฝ่ายไม่พบขอรับ!”

        ต้วนชิงหมิงขมวดคิ้วขึ้นและหันหลังปรายตามองแม่นมหนิงนางเข้าใจสิ่งที่ผู้เป็นนายต้องการสื่อจึงหันไปพูดกับผู้ดูแลชวี๋ป๋อที่ยื่นอยู่ห่างออกไป “ คุณหนูใหญ่บอกว่ากลางดึกกลางดื่นไม่รู้ว่าใครมาล้อเล่นและรบกวนการพักผ่อนของทุกคนตอนนี้องครักษ์ได้สืบเรียบร้อย เรื่องนี้ไม่มีอะไรตอนนี้ให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนได้!”

        ได้ยินดังนั้นผู้ดูแลและทุกคนต่างโล่งอกกลับไปห้องพักของตนเอง!

        เมื่อทุกคนไปหมดแล้วเหลือเพียงต้วนชิงหมิงและคณะ อีกทั้งชวี๋ป๋อที่ยังคงยืนอยู่ที่เดิมทำอะไรไม่ถูก!

        เด็กสาวจึงหันไปยิ้มให้เขา “ชวี๋ป๋อ เรื่องทั้งหมดสืบหาความจริงเรียบร้อยแล้วเป็นเรื่องเข้าใจผิด เจ้ากับผู้ดูแลทุกท่านกลับไปพักผ่อนเถอะ!”

        ผู้ดูแลหลายคนที่พักอยู่ที่จ้วงจื่อก็ถึงกับตกใจขึ้นมา แต่เมื่อต้วนชิงหมิงให้กลับไปพักผ่อนทุกคนก็เริ่มรู้สึกง่วงเหงาหาวนอนขึ้นมา!

        ชวี๋ป๋อเป็นคนสุดท้ายที่เดินออกไป เขามองต้วนชิงหมิง สลับกับมองหน้าที่เคร่งขรึมของเถี่ยเฟิงจากนั้นทำความเคารพต้วนชิงหมิง และก้าวเดินไปก้าวหนึ่งก็หันหลังกลับมามองทีหนึ่งอยู่อย่างนี้!