ไลฟ์สดเกมสยอง : ความสวยของฉันคือบัฟระดับเอส!

บทที่ 18 แมวน้อยเวลาโกรธก็ข่วนคนเป็๲เหมือนกัน

ในจังหวะที่อวี้เจียวรู้สึกว่าตัวเองยื้อประตูตู้ไว้ไม่ไหวแล้ว แสงสีทองก็สว่างวาบออกมาจากกระเป๋าของเธออีกครั้ง

อวี้เจียวถูกบีบให้ต้องหลับตาแน่น ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน ปลายจมูกเริ่มรู้สึกคัดยิบ ๆเพราะความกลัว...

เธอไม่อยากตาย

วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องและแรงดึงจากภายนอกก็หายวับไป ทุกอย่างในห้องตกอยู่ในความเงียบงัด

อวี้เจียวลืมตาขึ้นช้า ๆ เธอพบว่ากระจกวิเศษบานจิ๋วหลุดออกมาจากกระเป๋าและกำลังทอแสงอ่อน ๆ อยู่ข้างตัวเธอ

"นี่มัน..."

นิ้วเรียวขาวหยิบกระจกเล็ก ๆ นั้นขึ้นมา

ยังไม่ทันที่อวี้เจียวจะได้พิจารณาอย่างละเอียด ก็ได้ยินเสียงประตูตู้เสื้อผ้าถูกเปิดเบา ๆ 

เธอเงยหน้าขึ้นด้วยความ๻๠ใ๽ หัวใจที่เพิ่งผ่อนคลายลงก็กลับมาเต้นระส่ำอีกครั้ง

"คุณ"

กลิ่นหอมลึกลับที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นรอบกายอีกครั้ง เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นชายหนุ่มในชุดอัศวินสีดำสนิท ดวงตาของอวี้เจียวก็เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ใบหน้าหล่อเหลาเย้ายวนนั้นเต็มไปด้วยความเ๾็๲๰า ดูเหมือนเขาจะขำกับท่าทางเซ่อซ่าของเธอ ชายหนุ่มยกริมฝีปากบางขึ้นยิ้ม แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าเธอทันที

เมื่อเห็นเขาทำเป็๲ไขสือ อวี้เจียวก็เข้าใจทันที เธอยื่นมือไปตีไหล่เขาอย่างแรง

"คุณ!"

พละกำลังเพียงเท่านี้สำหรับไอเซอร์ย่อมไม่ต่างจากลูกแมวสะกิด แต่มันกลับทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบ

แต่ลูกแมวตัวน้อยอาจจะไม่รู้ตัวว่า ท่าทางของเธอในตอนนี้มันยั่วยวนแค่ไหน

นอกจากจะดูไม่ดุเลยสักนิดแล้ว กลับยิ่งทำให้คนอยากจะรังแกเธอมากขึ้นไปอีก

ไอเซอร์ไม่ปล่อยให้ตัวเองต้องอึดอัดใจ เขาอยากจะพูดอะไรก็พูดออกมาตรง ๆ

"คุณรู้ไหมว่า ทำไมพวกมันถึงไล่ตามคุณอย่างไม่ลดละ ไม่ว่าคุณจะซ่อนตัวอยู่ที่ไหนก็สามารถหาคุณเจอได้?"

อวี้เจียวได้ยินคำพูดนี้ก็อึ้งไปเล็กน้อย พยายามคิดตาม

"เพราะ... ฉันปิดประตูเสียงดังไปเหรอคะ?"

ไอเซอร์ค่อย ๆ ส่ายหน้า รอยยิ้มในดวงตาลึกขึ้นเรื่อย ๆ

อวี้เจียวค่อย ๆ รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ขมวดคิ้วมองเขา "แล้วมันเพราะอะไรล่ะ?"

ในทันทีที่เสียงของเธอขาดหาย จากนั้นไอเซอร์ก็ก้มหน้าลงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ รูม่านตาที่เดิมทีเป็๲สีแดงฉานอยู่แล้วพลันเข้มขึ้นไปอีกระดับ

หัวใจของอวี้เจียวกระตุกวูบ

จู่ ๆ ก็รู้สึกขนลุกเกรียว ราวกับถูกปีศาจจ้องมองอยู่

รู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งร่าง

"เพราะบนตัวคุณมีกลิ่นหอมที่พิเศษมาก คุณไม่ได้กลิ่นเหรอ?"

อวี้เจียวส่ายหน้าอย่างซื่อบื้อ แถมยังก้มลงดมกลิ่นตัวเองอย่างเงอะงะ

"ตอนนี้ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นจากตัวคุณ เหมือนคุณตั้งใจจะ 'ยั่วยวน' พวกมันเลยนะ"

หลังจากได้ยินคำพูดของเขา อวี้เจียว๻๠ใ๽อย่างเห็นได้ชัด เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสีหน้างุนงง

แต่พอตั้งสติได้ ดวงตารูปเมล็ดแอปริคอตคู่สวยก็พลันฉายแววความโกรธแค้นออกมาทันที

"คุณพูดว่าอะไรนะ?"

ท่าทางของเธอเหมือนลูกแมวที่เคยเชื่อง ๆ ถูกแหย่จนขนลุกชัน มันยากนักที่จะไม่ทำให้คนรู้สึกแปลกใหม่

ไอเซอร์เองก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น ตอนนี้เขาไม่เพียงไม่หยุดพูด แต่กลับยิ่งรู้สึกสนุกขึ้น

"ไม่เหมือนเหรอ? คุณต้องรู้ว่า พวกที่ไล่ตามคุณเมื่อกี้ล้วนถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของคุณ ผมเดาว่า เพื่อนที่มาด้วยกันกับคุณก็ต้องได้กลิ่นแน่ ๆ"

"โดยเฉพาะคนคนนั้น เขาชื่ออะไรนะ?"

ไอเซอร์ทำท่าครุ่นคิด ครู่หนึ่งจึงพูดต่อ

"อ๋อ ใช่แล้ว เหลียงเหว่ย...  คุณลองทายดูสิว่าถ้าเขาได้กลิ่นที่คล้ายกับการเรียกร้องหาคู่บนตัวคุณแล้ว ในใจเขาจะคิดอะไรอยู่?”

อวี้เจียวเบิกตากว้าง มองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ "คุณกำลังพูดอะไร?"

แต่ไอเซอร์กลับไม่หยุด คำพูดที่หลุดออกจากปากยิ่งทวีความร้ายกาจ "เดาสิ เขาจะจินตนาการถึงการลวนลามคุณในความฝันหรือเปล่า ถ้ามันกลายเป็๲ความจริงขึ้นมา คุณจะทำยังไง?"

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้!" เสียงของอวี้เจียวสั่นเครือเล็กน้อย

"ด้วยนิสัยแบบคุณ ถึงเขาจะทำอะไรกับคุณ คุณก็คงได้แต่ถ่างขาร้องไห้อย่างไร้หนทางสินะ ตอนนั้นคุณจะพูดอะไรได้..."

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังก้องห้อง คำพูดร้ายกาจหยุดลงทันที

ไอเซอร์หน้าหันไปตามแรง ใบหน้าคมเข้มมีรอยเ๣ื๵๪ซึมออกมาเล็กน้อยจากการถูกเล็บข่วน

อวี้เจียวชักมือกลับมาอย่าง๻๠ใ๽ ตอนนี้เธอมองเขาด้วยความหวาดกลัว

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้..."

ที่ซีกหน้ามีความเจ็บแปลบเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวลูบผ่านรอยนั้นจนพบคราบเ๣ื๵๪จาง ๆ ไอเซอร์หลุบตามองรอยเ๣ื๵๪บนมือตัวเอง พลางขยับใบหน้าครึ่งซีกที่รู้สึกชาเล็กน้อย

อวี้เจียวมองดูท่าทางของเขา เธอยังตั้งตัวไม่ทัน

เธอรู้สึกว่าตัวเองเสียการควบคุมไปชั่วขณะ การที่ยื่นมือไปตบเขาเพราะคำพูดของไอเซอร์ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก

แต่คำพูดพวกนั้น... มันเกินไปจริง ๆ

ปีศาจหนุ่มเคลื่อนไหวอย่างเชื่องช้า เมื่อดวงตาเ๾็๲๰าคู่นั้นสบกับสายตาของเธออีกครั้ง อวี้เจียวยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกเขาคว้าข้อมือไว้เสียแล้ว

"คุณจะทำอะไร?"

ตอนนี้เธอกลั้นไม่อยู่แล้ว น้ำเสียงมีความสะอื้นอย่างชัดเจน ดูน่าสงสารเหลือเกิน

แต่แล้วเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อชายหนุ่มถอนหายใจยาวและคลายมือที่กำข้อมือของเธอออก

"เจ็บไหม?"

"..."

อวี้เจียวยังไม่ทันตั้งตัว รวบรวมความกล้าชำเลืองมองเขาหนึ่งที แล้วกะพริบตาปริบ ๆ 

"อะ...อะไรนะ?"

ไอเซอร์ดูเริ่มหมดความอดทน ข้อนิ้วที่มีหนังด้านเล็กน้อยลูบไล้ฝ่ามือแดง ๆ ของเธอเบา ๆ ด้วยท่าทางจนใจ

"แมวน้อยเวลาจวนตัวก็ข่วนคนเป็๲เหมือนกันนี่"

เสียงของเขาเบามาก แต่อวี้เจียวก็ได้ยินชัดเจน

ตอนนี้ใบหน้าเธอเริ่มแดง พยายามจะดึงมือออกมา แต่ไม่สำเร็จ

บรรยากาศแบบนี้ช่างอึดอัดเหลือเกิน เธอคิดครู่หนึ่งแล้วก็ทนไม่ไหว จึงเอ่ยปากถาม

“ทำไมคุณต้องทำแบบนั้นในฝัน...”

อาจเป็๲เพราะความฝันประหลาดเมื่อคืน อวี้เจียวเห็นเขาขยับตัวเธอก็รีบหดตัวถอยหลังทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

การกระทำนี้ตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่ม ทำให้ดวงตาสีแดงเข้มของเขามีความหมายบางอย่างเกิดขึ้น

"หลบหน้าผมเหรอ?"

อวี้เจียวรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

จริง ๆ  แล้วเธอรู้สึกเขินนิดหน่อย แต่อีกใจหนึ่งก็อยากขอบคุณจึงพึมพำออกไปสองคำ

"ขอบคุณ..."

"หึ"

ไอเซอร์แค่นเสียงเบา ๆ อย่างไม่ใส่ใจ เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ยอมรับคำขอบคุณของเธอ

อวี้เจียวได้ยินเสียงตอบรับแบบนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้นทันที จ้องเขาด้วยสายตาดุดัน

การกระทำครั้งนี้ทำให้ไอเซอร์ยิ่งได้ใจ ร่างสูงใหญ่ของเขาโน้มเข้าไปในตู้เสื้อผ้าอีกนิด ทำให้พื้นที่ที่แคบอยู่แล้วยิ่งแคบลงไปอีก

"คุณ... ออกไปนะ!"

อวี้เจียวเบิกตากว้างมองเขา 

ตอนนี้เธอยื่นมือไปผลักเขา แต่พอมือแตะโดนตัวเขาแล้ว กลับ๼ั๬๶ั๼ได้เพียงกล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งจนผลักไม่ขยับเลยสักนิด

เมื่อเห็นท่าทางของเธอ ชายหนุ่มก็อดขำไม่ได้

เขายิ้มมุมปาก แววตาเจือด้วยความขบขัน

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาเช่นนี้ อวี้เจียวก็นึกถึงความฝันเมื่อคืนอย่างรวดเร็ว

เธอเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติที่กระจกวิเศษกลับมาได้ แม้ว่าตอนนี้จะรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง แต่ก็ยังกล้าถามเขาตรง ๆ ว่า

"เมื่อคืนนี้... เป็๲คุณจริง ๆ ใช่ไหม?"

"ผททำไม?" ไอเซอร์ยิ้มกว้างขึ้น แต่ยังคงไม่ยอมรับออกมาตรง ๆ