วริทธิ์นันท์นั่งกอดอกมองคนตัวโตที่เดินออกจากห้องนอน ด้วยสายตาแข็งๆ และใบหน้าสวยหวานก็บูดบึ้งอย่างเห็นได้ชัด แต่ปฏิกิริยานั้นก็ตรงกันข้ามกับคนตัวโตเลย เพราะเขายักคิ้ว และเปิดยิ้มกว้างอย่างไม่เป็เดือดเป็ร้อนอะไรเลย
“คุณจะต้องอยู่ที่นี่กี่วัน??”
วริทธิ์นันท์คิดว่าเธอคงห้ามไม่ให้เขามาอยู่ที่ห้องของเธอไม่ได้ เพราะเขาเข้ามาแล้วนี่นะ และก็ไม่รู้จะไล่ให้ออกไปยังไงด้วย เพราะดูท่าเขาคงไม่ออกไป เธอจึงถามเขาเพื่อหาข้อมูล จะได้ปรับตัวและระมัดระวังตัวเองให้มากกว่านี้ ขณะที่เขาอยู่ด้วยกันที่นี่
“ก็จนกว่าธุระของผมจะเสร็จนั่นแหละ”
ดนวัตทำท่าทียียวน ซึ่งไม่ใช่แค่ท่าทางของเขาเพียงเท่านั้นหรอก คำพูดของเขาก็ยียวนกวนประสาทไปพร้อมกันด้วย ทำให้วริทธิ์นันท์อยากจะหาอะไรมาเขวี้ยงใส่ ให้ได้เืสักทีสองที จะได้ไม่ยียวนกวนเธออยู่อย่างนี้ แต่ก็อย่างว่า เธอได้แต่คิดเพียงเท่านั้น หากจะให้ทำจริงๆ เธอก็คงจะไม่กล้าบ้าบิ่นขนาดนั้นหรอก
“นี่หยุดยียวนกวนประสาทฉันสักที บอกมาว่าเมื่อไรไอ้ธุระของคุณนั้นถึงจะเสร็จ??”
วริทธิ์นันท์พูดถามขึ้นมาอีกอย่างมีอารมณ์ขุ่นเคืองใจนิดๆ และพอพูดจบก็ต้องใ เบิกตากว้าง เมื่อคนตัวโตก้าวยาว มาหย่อนกายแกร่งลงนั่งที่โซฟา ข้างๆ ร่างบาง แบบชนิดแนบติด และเขายังยื่นมือใหญ่มาสวมกอดเอวบางด้วยอีกต่างหาก
“อุ๊ยยย!!!!...... อีตาบ้า นี่ปล่อยฉันนะ คุณถือดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้ และแถมยังจะก่อนหน้านี้อีก”
วริทธิ์นันท์อุทานออกมาเสียงหลง พยายามขัดขืน ดิ้นรนออกจากอ้อมแขนแกร่งอย่างสุดกำลัง โดยที่ปากก็บริภาษต่อว่าคนตัวโต และใน่ประโยคที่พูดออกมาใน่ท้าย ก็ทำให้ใบหน้าสวยหวานหน้าแดงระเรื่อซับสี ลามไปจนถึงใบหู เมื่อหวนคิดไปถึงเื่ที่คนตัวโตทำกับเธอตอนอยู่บนเตียงด้วยกัน
“ทำไมล่ะ!! ดีออกจะตายไป เราจะได้สนิทกันมากยิ่งขึ้นไง และผมก็เชื่ออย่างไม่ต้องสงสัยด้วย ว่าคุณก็ชอบที่ผมทำอย่างนั้น”
ดนวัตยื่นใบหน้าคมเข้ม เข้ามาใบใกล้ๆ ใบหน้าสวยหวาน จนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดกันและกัน และกระนั้นเขาก็ยังกระชับอ้อมกอดให้แแ่ยิ่งขึ้นไปอีก และจังหวะหนึ่งก็ทำให้ร่างบางลอยขึ้นไปนั่งเกยอยู่บนตักแกร่งอย่างง่ายดาย
“อุ๊ย อุ๊ยยยย!!!!...... คุณจะบ้าหรือไง ปะ อื้ออออ!!!!!!......”
วริทธิ์นันท์ต้องตื่นใ เบิกตากลมโตคู่สวยกว้างมากยิ่งขึ้น และพยายามดิ้นรนขัดขืนคนตัวโตเป็อย่างหนัก แต่ยิ่งดิ้นชายหนุ่มก็ยิ่งรัดแน่น
มือใหญ่ข้างหนึ่งของดนวัต เลื่อนขึ้นไปจับอยู่ที่ท้ายทอยเล็ก พอวริทธิ์นันท์พูดต่อว่าต่อขาน แต่พูดยังไม่จบก็ถูกปากอันร้อนรุ่มฉกเข้าปิดปากบางอวบอิ่ม จึงทำให้วริทธิ์นันท์กลืนคำพูดต่อว่าต่อขานกลับเข้าไปในลำคอระหงหอมกรุ่นตามเดิม
วริทธิ์นันท์ร้องอึกอักอยู่ในลำคอ ทั้งใช้มือเรียวเล็กพยายามผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่หญิงสาวก็ทำการขัดขืน ผลักดัน ได้เพียงระยะสั้นๆ เรี่ยวแรงที่มีอยู่ ก็ค่อยๆ ถดถอยลดน้อยลงไปเรื่อยๆ และเรื่อยๆ
ดนวัตจูบอย่างผู้ที่มีความชำนิชำนาญ เชี่ยวชาญอย่างหาตัวจับได้ยาก จูบแทะเล็กไปรอบๆ ริมฝีปากบางอวบอิ่ม พร้อมกับใช้ลิ้นสากร้อนลื่นลากเลียไปด้วยอย่างนุ่มนวล ทำให้ร่างบางที่โดนััเช่นนั้น รู้สึกร้อนผะผ่าว วูบๆ วาบๆ ไปทั่วทั้งตัว ขนอ่อนก็พร้อมใจกันลุกชูชัน และก็เผลอเผยปากออกจากกัน
ดนวัตสอดลิ้นสากร้อนลื่นเข้าไปในโพรงปากเล็ก ไปแตะหยอกล้อ หยอกเอินเรียวลิ้นเล็กอย่างลองเชิง แล้วจึงตวัดกอดรัด เกี่ยวพัน ดูดดึง ดูดกลืน หาความหวานในโพรงปาก ซึ่งเขาก็ได้รับมันเต็มๆ จนไม่อยากหยุดการกระทำลงไปง่ายๆ
แต่เมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังจะขาดอากาศหายใจ ก็จำต้องถอนจูบออก และพอคนตัวเล็กรับอากาศเข้าปอดแล้ว เขาก็เริ่มต้นจูบใหม่อีกครั้ง และอีกครั้ง ซึ่งทำกันอยู่อย่างนั้นเป็นาน จนร่างบางอ่อนระทดระทวยอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง
๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔๒๔
เอะอะๆ ก็ถึงเนื้อถึงตัวอยู่เรื่อยเลยนะคะคุณดน อิอิ......... ^_^
375
![[นิยายแต่ง] ยูกิ เทพอสูรจิ้งจอกเงิน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757658077_33852774.webp)
