บ้านพลตรีมีหนุ่มน้อยนำโชค (นิยายแปล)

        อวี๋จิ่นลี่เห็นแต่โพสต์ข้อความอธิษฐานและอวยพรเต็มหน้าจอก็ประหลาดใจจนพูดไม่ออกเล็กน้อย

        พลตรีแห่งสหพันธรัฐนี่ใครกัน เก่งกาจถึงขนาดทำให้คนมากมายเป็นห่วงเขา อวยพรให้เขา กระทั่งมีคนยอมแลกอายุขัยให้พลตรีสหพันธรัฐผู้นี้โดยไม่เสียดาย เห็นได้ชัดว่าจะต้องเป็นเทวดาที่ได้รับความเคารพรักจากผู้คนมากๆ แน่นอน

        “อาเซิ่ง พลตรีสหพันธรัฐคนนี้เก่งกาจจริงๆ บาดเจ็บแล้ว ยังมีคนมากมายขอพรอธิษฐานให้เขาด้วย สุดยอดจริงๆ” อวี๋จิ่นลี่เลื่อนดูความคิดเห็นในกระดานสนทนาพลางกล่าวอย่างสะท้อนใจ

        หากคนแบบนี้อยู่ในยุคพวกเขา ถ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียร ก็ใช้พลังศรัทธามาบำเพ็ญเพียรได้เลย อีกทั้งยังบำเพ็ญเพียรได้อย่างรวดเร็ว

        อย่างไรเสียคนมากมายขนาดนั้นอธิษฐานเพื่อเขา อวยพรเขา ชอบเขาจากใจจริง พลังศรัทธาที่ก่อกำเนิดขึ้นจะต้องไม่น้อยแน่ๆ

        อิจฉาคนคนนี้จริงๆ หากเขามีแฟนคลับเยอะเท่านี้ได้ก็คงดี แบบนั้นแล้วการบำเพ็ญเพียรของเขาคงฟื้นตัวเร็วขึ้นแน่นอน

        ทว่าเจียงม่อเซิ่งที่ได้ยินวาจาของอวี๋จิ่นลี่กลับไม่รู้ว่าควรตอบคำถามนี้อย่างไร เลยทำได้เพียงนิ่งเงียบไม่ปริปาก

        อวี๋จิ่นลี่กลับไม่ได้สนใจว่าเขาจะตอบหรือไม่ เพราะว่าความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ตัวพลตรีสหพันธรัฐผู้นี้ทั้งสิ้น แม้เจียงม่อเซิ่งจะไม่ตอบ เขาก็สามารถไปสืบหาเองได้ไม่ใช่เหรอ ต้องบอกว่าคอมพิวเตอร์โฟตอนน่ะสุดยอดมาก คนมีชื่อเสียงแบบนี้จะต้องมีข้อมูลของเขาในอินเทอร์เน็ตแน่นอน

        ด้วยเหตุนี้ขณะที่เจ้าตัวเล็กไปสืบค้นข้อมูลของพลตรีสหพันธรัฐผู้นี้ด้วยความตื่นเต้น ยามที่ในใจคิดแผนการตีสนิทพลตรีสหพันธรัฐ ข้อมูลของพลตรีผู้นี้ก็ขึ้นมาแล้ว รูปภาพที่คุ้นเคยรูปหนึ่งพลันเด้งขึ้นมา ทำให้เขาตั้งสติไม่ทันเล็กน้อย

        อวี๋จิ่นลี่หันหน้าอย่างแข็งทื่อมองเจียงม่อเซิ่งที่นอนอยู่บนเตียง ค่อยมองรูปภาพที่เครือข่ายอินเทอร์เน็ตแสดงผลให้ จากนั้นหันมองเจียงม่อเซิ่งแล้วมองรูปภาพ หลังจากมองสลับกันไปมาเช่นนี้หลายครั้ง ในที่สุดเขาก็ได้สติกลับมา

        “อาเซิ่ง นายคือพลตรีสหพันธรัฐเหรอ” อวี๋จิ่นลี่ถามอย่างไม่มั่นใจ

        เดิมเจียงม่อเซิ่งก็ไม่คิดจะปิดบังเด็กหนุ่มตรงหน้า เพราะว่าไม่มีความจำเป็นจึงพยักหน้ารับ

        อวี๋จิ่นลี่ท่วมท้นไปด้วยความดีใจแทบบ้าทันที ตอนที่เขาเพิ่งอ่านความคิดเห็นเหล่านั้น ก็คิดว่าหากรู้จักพลตรีสหพันธรัฐผู้นี้ได้ก็คงดี วีรบุรุษที่ได้รับความเคารพรักจากปวงชนเช่นนี้ จะต้องเป็นคนที่มีบุญบารมีวาสนาอันใหญ่หลวงแน่นอน สร้างความสัมพันธ์อันดีกับคนประเภทนี้ สำหรับเขาแล้วก็มีแต่ข้อดีไม่มีข้อเสีย

        แต่อย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นคนแปลกหน้า ต่อให้อวี๋จิ่นลี่อยากรู้จักอีกฝ่าย ก็ทำได้แค่ในความคิด แต่ใครจะไปนึกว่าพลตรีที่ได้รับความเคารพรักจากปวงชนทั่วสหพันธรัฐผู้นั้นกลับนอนอยู่ใกล้ๆ ตน

        สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ เขาได้กอดขาวีรบุรุษสหพันธรัฐผู้นี้ไว้แล้ว!

        อวี๋จิ่นลี่ดีใจจนเนื้อเต้น รู้สึกภูมิใจต่อการมองการณ์ไกลของตัวเอง ภูมิใจต่อสายตาอันเฉียบแหลมของตัวเอง!

        ดูสิ ขาทองคำที่เขาเลือก สุดยอดอย่างที่คิดจริงๆ!

        “อาเซิ่ง นายยอดเยี่ยมสุดๆ ไม่คิดว่าจะมีคนชอบนายเยอะขนาดนี้” อวี๋จิ่นลี่กล่าวด้วยดวงตาทอประกาย ในดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

        หากเขามีคนชอบเยอะขนาดนี้บ้างก็คงดี แบบนั้นเขาก็สามารถครอบครองพลังศรัทธามากมายล้นหลามได้

        จริงสิ พลังศรัทธา!

        อาเซิ่งเป็นที่ชื่นชอบของคนขนาดนี้ จะต้องมีพลังศรัทธาเยอะมากแน่ๆ

        จู่ๆ อวี๋จิ่นลี่ก็คิดถึงเรื่องนี้ จากนั้นก็ทอดสายตาจ้องมองร่างเจียงม่อเซิ่ง จึงมองเห็นประกายแสงสีขาวเล็กๆ มากมายล้อมรอบอีกฝ่ายไม่ขาดสาย แต่กลับเหมือนเด็กน้อยหลงทางที่หาประตูกลับบ้านไม่เจอ ท้ายที่สุดจึงทำได้เพียงสลายหายไปกลางอากาศอย่างฟึดฟัด

        โดยปกติแล้ว เพราะว่าแสงทองบารมีบนตัวเจียงม่อเซิ่งสว่างจ้าเกินไป เลยกลบประกายแสงสีขาวจนหมด อวี๋จิ่นลี่จึงไม่สังเกตเห็นว่ามีพลังศรัทธามากมายขนาดนี้บินล้อมเจียงม่อเซิ่งอยู่

        คนตัวเล็กเห็นพลังศรัทธาเหล่านั้นกระจัดกระจายอยู่กลางอากาศไม่ขาดสายก็เจ็บปวดหัวใจ

         vvvvvพลังศรัทธาที่เขาได้แต่ฝันคาดไม่ถึงว่าเจียงม่อเซิ่งจะทำเสียทิ้งแบบนี้ เสียของเกินไปจริงๆ! สิ้นเปลืองเกินไปแล้ว!