“ไหว้พระเถอะหลานชาย ว่าแต่เ้าตะวันมันเป็อะไรไปถึงทำหน้าบอกบุญไม่รับอย่างนั้น”
“ไม่ทราบครับคุณอา ตลอดทางที่มาก็ไม่เห็นมันพูดอะไร เอ่อ...ว่าแต่แล้วคุณป้าแวววรรณไปไหนเสียละครับ”
ทะนงเปลี่ยนเื่พูด
“อืม อาก็ยังไม่เห็นเหมือนกันน่ะ หายไปั้แ่เช้าแล้ว เออนั้นไอ้ดำมาพอดีไอ้ดำเห็นคุณผู้หญิงของแกไหม”
นายสุรินทร์หันไปถามคนขับรถที่เดินผ่านมา
“เห็นไปดูคนงานตัดแต่งกิ่งทุเรียนอยู่ในสวนโน้นแน่ะครับ”
ดำบอก
“ไปตามให้ฉันหน่อยสิ บอกว่าคุณตะวันกับคุณทะนงมาจากกรุงเทพแล้ว”
“ครับท่าน”
ดำรับคำแล้วก็รีบเดินจากไป
“ผมเรียนจบแล้วครับคุณอา ก็เลยว่าจะมาพักผ่อนอยู่กับคุณอาสักระยะ”
ทะนงกล่าวเมื่อนายสุรินทร์หันกลับมาที่ตน
“เอาสิหลานชาย ว่าแต่ทำไมไม่ชวนพ่อมาด้วยล่ะ”
“คุณพ่อกำลังงานยุ่งมากเลยครับ แต่ท่านก็มีของฝากมาให้คุณอาด้วย”
ว่าแล้วทะนงก็เดินกลับไปเอาของจากในรถมาให้นายสุรินทร์
“อะไรละนั้น”
นายสุรินทร์ถามทะนงจึงเปิดกล่องออกให้ดู ซึ่งก็ทำเอานายสุรินทร์ถึงกับหัวเราะชอบใจ
“โอ้โฮนั้นมันเหล้าชั้นดีเลยนี่ ฝากขอบใจพ่อของหลานชายด้วยน่ะ”
“ครับคุณอา”
“เอาละ มาถึงเหนื่อยๆไปพักผ่อนก่อนก็ได้”
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
วันต่อมา
“นายดำ มานี่หน่อยสิ”
คุณหญิงแวววรรณเรียกหาคนใช้คนสนิท
“ครับคุณหญิง”
ดำก็มาถึงอย่างทันใจเหมือนกัน
“ไปคุมคนงานในไร่ใส่ปุ๋ยแทนฉันหน่อยสิ บอกอย่าใส่มากนักเดี๋ยวทุเรียนจะตายเสียหมด”
“ครับ”
เมื่อดำไปแล้วนายพลสุรินทร์ที่นั่งเล่นอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยก็เรียกภรรยาทันที
“มานั่งก่อนสิคุณแวว ไม่ต้องห่วงนักหรอกน่า ไอ้แสงมันก็อยู่ด้วยทั้งคน ว่าแต่วันนี้เป็อะไรเห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มาั้แ่เช้าแล้ว”
“ก็มันมีเื่ให้ดีใจนะสิ”
คุณหญิงแวววรรณกล่าวเมื่อเดินมานั่งใกล้กับสามี พอดีกันนั้นตะวันก็เดินผ่านมาถาม
“คุณแม่เห็นทะนงบ้างไหมครับ”
“เห็นเดินไปทางบ้านนายแสงแน่ะ”
“ขอบคุณครับ”
แล้วตะวันก็เดินไปตามทะนง คุณหญิงแวววรรณก็รีบหันไปคุยกับสามีต่อ
“นี่คุณสุรินทร์ดิฉันมีข่าวดีจะบอก”
“ข่าวดีอะไรของคุณ”
“คุณรู้ไหนว่าตาทะนงก็ชอบลูกสาวนายแสงอยู่เหมือนกันเห็นบอกกับฉันว่าจะให้คุณขอหมั้นให้ก่อนที่แกจะไปเรียนต่อเมืองนอก เป็ไงข่าวดีไหม”
คุณหญิงแวววรรณกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข่าวดีบ้าอะไร เด็กๆพวกนี้มันเป็อะไรกัน ถึงได้พากันตาต่ำไปหมดอย่างนี้ พากันหลงใหลอยู่ได้กับอีแค่ลูกคนสวนกระจอกๆ”
นายพลสุรินทร์กล่าวออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
“โธ่คุณ ถ้าตาทะนงหมั้นกับยัยลลินได้ เราก็จะหมดห่วงเื่ที่ลูกชายของเราจะไปชอบเด็กคนนั้นยังไงล่ะคุณนี่ไม่เคยคิดอะไรก่อนเลยจริงๆ”
คุณหญิงแวววรรณบ่นสามี
“เออ จริงของคุณ”
นายสุรินทร์เห็นด้วยกับภรรยาทันทีเมื่อนึกถึงข้อนี้ได้
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
521
![[ตอนพิเศษ] ตรรกะร่วมรบ: หุ้นส่วน (หัวใจ) ข้ามสายงาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1780304692_90969846.webp)
![เพลเยอร์เกมขยะเกิดใหม่ในฐานะตัวประกอบระดับ EX [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1756458480_32089281.webp)
