และวันที่ประกาศผลการสมัครเรียนต่อก็มาถึง
ก็เป็ไปตามคาด นางเอกและเพื่อนสนิทก็ติดมหาลัยที่ตัวเองเลือกไว้อันดับหนึ่ง
เพื่อนนางเอกได้เรียนแฟชั่นดีไซน์ที่ฝรั่งเศส ส่วนนางเอกก็ต้องไปเรียนอเมริกา ทั้งสองต้องแยกกันเป็ครั้งแรก
นางเอกผู้ติดเพื่อนมาก แวะมาหาเพื่อนบ่อยมาก แต่พักหลังด้วยความที่ทั้งคู่ต่างวุ่นอยู่กับเื่เรียนของตัวเอง
นางเอกจึงไม่ได้แวะมาบ่อยเหมือนเดิม นี่ก็ 6 เดือนแล้วที่ไม่ได้มาหาเพื่อนที่ฝรั่งเศส
เพื่อนนางเอกหอบข้าวของงานของเธอพะรุงพะรัง กลับมาที่พัก เปิดประตูเข้ามาก็เจอนางเอก เธอดีใจมาก
มาได้ไงนี่!! เธอถามด้วยความดีใจ
นางเอกก็ดีใจเช่นกัน คิดถึงเธอมาก ก็เลยมาหา
ดีเลยงั้นไปหาอะไรกินกัน แล้วจะอยู่ที่นี่นานมั้ย? สอบเสร็จหรือยัง? เพื่อนนางเอกถามไม่หยุด
นางเอกก็บอกว่า สอบเสร็จแล้ว แต่อยู่ไม่นาน
อ้าว!! ไหนบอกว่าสอบเสร็จแล้ว ก็ว่างแล้วทำไมอยู่ไม่นานละ
นางเอก: ฉันจะกลับบ้าน
เพื่อนนางเอก: อ่อ ไปนานมั้ย ฝากขนอาหารมาให้ด้วย เบื่ออาหารที่นี่จะแย่
นางเอก: ไม่รู้ ยังไม่มีกำหนด
เพื่อนนางเอก: หมายความว่าไง?
นางเอก: ฉันรู้แล้วหล่ะ ว่าฉันอยากทำอะไร
เพื่อนนางเอก:?
นางเอก: ฉันจะกลับบ้านไปเรียนการแสดง ฉันจะไปเป็นักแสดง
เพื่อนนางเอกใมาก สตั๊นไปหลายวินาที ทั้งๆ ที่เมื่อก่อน มีคนมาทาบทามนางเอกให้เข้าวงการ
นางเอกและเพื่อนไม่เคยสนใจเลย เพราะไม่ได้ชอบ ทั้งที่เพื่อนนางเอกและนางเอกเองหน้าตาดีมากทั้งคู่
แต่ทั้งสองคนไม่เคยสนใจวงการบันเทิงในประเทศเลย ทั้งสองเติบโตมาจากโรงเรียนอินเตอร์
ไม่สนใจวงการบันเทิงในประเทศ และไม่ค่อยรู้จักดาราในประเทศซักเท่าไหร่
นางเอกไม่อยากเข้าวงการเพราะไม่ชอบ และขี้อาย จึงไม่ได้สนใจ ทั้งที่มีคนมาชวนเธอบ่อยมากั้แ่เด็กๆ
ส่วนเพื่อนนางเอกก็ไม่อยากเข้าวงการ เพราะที่บ้านเธอเป็บริษัทมีเดียชื่อดังอันดับต้นๆ ของประเทศ
เธอรู้ว่างานแสดงลำบากมาก ต้องตากแดด ตากฝน ลุยน้ำลุยโคลนก็มี จึงไม่ใช่ทางของคุณหนูอย่างเธอแน่นอน
เดี๋ยวนะ!! ใครบอกกันว่าไม่ชอบวงการบันเทิง ไม่ชอบการแสดง แล้วนี่คืออะไร
นางเอกหยิบมือถือออกมา เปิดคลิปนึงให้เพื่อนดู
เพื่อนนางเอกงง แล้วไง?
นางเอก: ฉันรู้แล้วหล่ะว่าฉันอยากทำอะไร
เพื่อนนางเอก: อะไร?
นางเอก: ก็ดูพระเอกคนนี้สิ แสดงดีมาก เข้าถึงบทบาทมาก
ฉันเพิ่งเคยดูละครบ้านเราเป็ครั้งแรก ฉันไม่เคยคิดว่ามันจะสนุกขนาดนี้
เพื่อนนางเอก: แล้ว?
นางเอก: แล้วเค้าก็หล่อมากด้วย ฉันไปอยู่ไหนมา ทำไมฉันไม่เคยรู้จักเค้า เค้าทำให้ฉันอยากเป็นักแสดง เพื่อที่จะได้ไปเจอเค้า
เพื่อนนางเอก: ใจเย็นๆ นะเพื่อนรัก นี่อย่าบอกนะ ว่าเธอกำลังบ้าดารา
นางเอก: ฉันไม่ได้บ้านะ ฉันรักเค้า
เพื่อนนางเอก: ห๊ะ?เธอจำได้มั้ยตอนที่เราตามวงเกาหลีครั้งแรก เธอก็บอกว่าเธอรักเค้า เราก็เลยเป็ติ่งเหมือนทุกวันนี้ไง
นางเอก: ฉันรู้ว่าครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน มันพิเศษกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ฉันไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน
นางเอกบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาเปล่งประกาย เธอเพิ่งรู้ว่าการมีจุดหมายในชีวิต การมีความฝันมันแบบนี้นี่เอง
นางเอก: ฉันจะกลับไปเรียนการแสดงที่บ้าน
เพื่อนนางเอก: เธอบ้าไปแล้วเหรอ แล้วทำอะไรทำไมไม่ปรึกษาฉันก่อน
นางเอก: ฉันมาปรึกษาเธออยู่นี่ไง ว่าจะเรียนที่ไหนดี ให้เธอช่วยหาที่เรียนการแสดง และแนะนำเข้าวงการให้ด้วย
เพื่อนนางเอก: ไม่ได้! ฉันไม่ให้เธอไป
นางเอก: ฉันดรอปเรียนแล้ว
เพื่อนนางเอก: ห๊ะ ว่าไงนะ?
นางเอก: จองตั๋วกลับแล้วด้วย
เพื่อนนางเอกโกรธมากที่เธอทำอะไรวู่วาม ไม่ปรึกษา ด่าไปยกใหญ่ แต่นางเอกอธิบายด้วยน้ำตา
บอกความในใจว่าเธออิจฉาเพื่อนมาตลอด
ที่ทุกครั้งที่เธอได้ฟังเื่ความฝันของเพื่อน เธอได้เห็นแววตา เห็นความมุ่งมั่น เธออยากรู้สึกแบบนั้นบ้าง เธอไม่มีมีสิ่งนั้นเลย
จนวันนี้ที่เธอได้เห็นพระเอกคนนี้ มันทำให้เธอรู้ว่าหัวใจของเธอยังเต้นอยู่ มันมีความหมายกับเธอมาก
นางเอกพูดจนเพื่อนเข้าใจ และยอมที่จะช่วย เป็แรงผลักดัน เพราะเื่เข้าวงการนั้นไม่ยากสำหรับเธอเลย
ตอนนี้พี่ชายของเพื่อนนางเอกก็ได้เข้ามาช่วยดูแลกิจการที่บ้าน แค่โทรหาพี่ชายเธอเท่านั้น ทุกอย่างก็ง่ายนิดเดียว
แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ปัญหาคือที่บ้านของนางเอกต่างหากล่ะ
เพื่อนนางเอก: ที่บ้านเธอยังไงก็ไม่มีทางยอม ฉันจะโทรหาพี่ชายเธอ
นางเอก: ฉันโทรหาพี่รองแล้ว เค้ากำลังเดินทางมาที่นี่
เพื่อนนางเอก: ...
นางเอกมีพี่ชายสองคน คนโตกำลังรับ่ต่อกิจการบริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ
พี่ชายคนรองกำลังเรียนต่อที่อังกฤษซึ่งเธอค่อนข้างสนิทกับพี่ชายคนรองเพราะอายุใกล้กัน ห่างกันเพียง 2 ปี
แต่พี่ชายคนโตของเธอดุมาก ถ้ารู้เื่นี้เข้า ไม่มีทางยอมให้เธอทำอะไรบ้าๆ แบบนี้แน่
แล้วกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้น
พี่รองของนางเอกเข้าพูดคุย สุดท้ายเพื่อนนางเอก กับพี่รองก็ต้องยอมปล่อยให้นางเอกกลับไป
พี่รองจึงเป็คนไปส่งนางเอกที่สนามบิน