เมื่อทุกอย่างเงียบสงบลง คุณจอร์นได้สติรีบเด้งตัวออกจากิส่วนเป๋าก็เป็ลมล้มพับไปตรงหน้าไฟในห้องสว่างพรึ่บจนทุกคนต้องหยีตาเพื่อปรับสายตาให้เข้ากับความสว่างอีกครั้ง
“ไปเกิดแล้วใช่ไหมครับ..?”คุณจอร์นรีบอลินตาทันที
“ไปเกิดล้านเปอร์เซ็นต์แน่นอนค่ะ”ขณะนั้นเอง เสียงโอดครวญของเป๋าที่เพิ่งรู้สึกตัวก็ดังขึ้น
“หมด หมดกันเยื่อพรหมจรรย์ของฉัน นี่ไอ้ิ ิญญาผู้ชายคนนั้นน่ะเขาทำอะไรฉันหรือเปล่า? ลวนลามหรือว่าได้เสียกับกายละเอียดฉันไปแล้วหรือยัง...?” ิเดินเข้าไปหาเป๋าแล้วเขกมะเหงกลงไปที่กลางหัวเป๋าอย่างแรงแต่ยังไม่ทันได้ตอบเป๋า อลินตาก็เดินเข้ามาหาลูกน้องคนสนิท ก่อนพูดน้ำเสียงเรียบๆ
“มีแต่เื่มโนทั้งนั้นไม่มีเื่จริงสักเื่” คราวนี้ทุกคนหันมามองอลินตาอลินตาเห็นสีหน้าและสายตาของทุกคนก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วร่ายยาว
“ฉัน..ลองไปค้นหาิญญาอ้ายพุ่มแล้ว แต่อ้ายพุ่มไปเกิดเป็ชาวนาตรงที่เคยถูกฆ่าที่สำคัญมีลูกมีเมียแล้วด้วย เมียของอ้ายพุ่มกำลังท้องอ่อนๆแม่กลิ่นแก้วจะได้ไปเกิดเป็ลูกสาวของอ้ายพุ่มนั่นแหละ เมื่อรู้แบบนี้ฉันก็เลยใช้วิชาปลอมจิตของเป๋าตุงให้เป็จิตของอ้ายพุ่มสักระยะเพราะอยากให้เื่ทุกอย่างจบลงอย่างสันติแม่กลิ่นแก้วก็จะได้รีบไปเกิดไม่เสียเวลาพวกเรามากด้วย” เป๋าได้ยินดังนั้นก็แทบอยากจะแหกอกแล้วลากไส้ของเ้านายสาวออกมาทำต้มแซ่บเครื่องในซะให้สิ้นเื่โกหกได้แม้กระทั่งลูกน้องตัวเอง
ส่วนิถึงกับร้องอ๋อในใจทันทีมิน่า คุณอลินถึงไม่ยอมเปิดไฟในห้อง เพราะการปลอมจิตจะปลอมได้แค่แป่บเดียวการปิดไฟจึงเป็การพลางใบหน้าไม่ให้แม่กลิ่นแก้วเห็นความจริงว่าที่แท้หล่อนกำลังตะกรองกอดกับสาวสองอยู่นี่เองงานนี้เสี่ยงหนักมาก แต่ยังดีที่ผ่านมาได้ ถือว่าโชคช่วยสุดๆ ที่เสี่ยงใช้วิธีนี้แล้วรอดแต่เ้านายของเขาคงคิดมาดีแล้ว ถึงยอมเสี่ยง..ิคิดได้ดังนั้นก็หัวเราะแล้วใช้ข้อศอกกระทุ้งเพื่อนเบาๆ
“เฮ้ย..จิตใต้สำนึกแกนี่มันแมนกว่าฉันอีกว่ะไอ้เป๋า ฮ่าๆๆๆ” เป๋าที่เสียรู้ให้กับอลินตาก็แค้นใจแต่ระบายไม่ได้นอกจากใช้เท้าถีบิกระเด็นไปเสียไกลอลินตาเดินไปที่หีบก่อนจะพูดกับคุณจอร์นและญาติที่เหลืออยู่
“ในสัญญาฉันทำไว้แค่หีบใบนี้ใบเดียวส่วนสมบัติอื่นๆ ในหีบ ฉันยกให้พวกคุณเพราะมันไม่เกี่ยวกับฉันพวกคุณจะเอาไปทำบุญหรือว่าจะทำเป็วัตถุโบราณโชว์แขกนักท่องเที่ยวก็แล้วแต่พวกคุณเลยแต่ฉันขอแนะนำให้เอาสมบัติบางส่วนไปทำบุญส่งถึงแม่กลิ่นแก้ว อ้ายพุ่มและบรรพบุรุษของพวกคุณก็จะดีมากค่ะมันจะช่วยส่งเสริมธุรกิจของพวกคุณให้เจริญรุ่งเรืองส่วนฉันขอปฏิเสธทรัพย์สมบัติภายในหีบทั้งหมดค่ะ” คุณพระ...! ทุกคนอ้าปากค้าง ความงกที่ยังมีขีดจำกัด อลินตาไม่ยี่หระต่อความตกตะลึงนั้น
เธอหันไปสั่งิให้เปิดหีบิรีบเปิดทันที เมื่อฝาหีบเปิดขึ้นทุกคนต่างมองในหีบพร้อมกันด้วยความอยากรู้และ... ทุกอย่างก็เงียบกริบชนิดที่ป่าช้าตอนตีห้ายังไม่เงียบเท่าตอนนี้เลยคุณทุกคนเข้าใจพร้อมกันทันที ว่าเหตุใดนังหมอผีในร่างแม่มดคนนี้ถึงไม่โลภอยากได้ทรัพย์สมบัติภายในหีบก็ใช่น่ะสิ ภายในหีบมีสร้อยดินเผา กำไลประดิษฐ์จากไม้ซึ่งหักแล้วหักอีกมีสร้อยที่เป็ทองคำอยู่เช่นกัน แต่มีแค่สองเส้น แล้วเงินสมัยครั้งกระโน้นที่คงทำได้แค่เอาไว้ดูต่างหน้าหรือไม่ก็เอาออกโชว์ก็เท่านั้น ถ้าเอารวมกันแล้วไปขายก็น่าจะได้ไม่เกินสี่หมื่น ซึ่งมันเทียบมูลค่าไม่ได้เลยกับตัวหีบที่อลินตาได้ไปอลินตายักคิ้วเล็กๆ ก่อนจะขนสมบัติในหีบไปกองไว้ที่โต๊ะรับแขก
ด้านทายาทเศรษฐีอุ่นเบะปากปั้นหน้ายิ้มเก่งสมคำร่ำลือก็จริง แต่ก็งกจนต้องขอคารวะ สมฉายา เดดซี ทะเลแห่งความตายแม้จะใช้น้ำทั้งโลกมาล้างก็หาได้หายเค็มไม่ อลินตาเดินเริดๆ เชิดๆออกจากโรงแรมอำมาฤทธิ์ โดยมีิกับเป๋าพากันหิ้วหีบคนละข้างเดินตุปัดตุเป๋ตามออกมาเป๋าพูดขึ้นขณะหิ้วหีบตัวเอน
“คนหลอกผีเป๋าก็เพิ่งเคยเห็นนี่แหละค่ะ” สองลูกน้องปวดตับกับเ้านายตัวเองแต่อลินตากลับฉีกยิ้มกว้าง
“ถ้าไม่ทำแบบนั้นคิดเหรอว่าแม่กลิ่นแก้วจะยอมไปเกิดนี่ฉันเลือกวิธีที่ละมุนละม่อมที่สุดแล้วนะถ้าสมมุติว่าไม่ใช้วิธีนี้งานก็จะยากขึ้น ฉันก็ต้องเปลืองพลังสวดมนต์เปลืองน้ำมนต์ สายสิญจน์ เทียนปราบผี ข้าวสารเสกอะไรอีกเยอะแยะ ยุคนี้น่ะถ้าอะไรประหยัดได้ก็ควรประหยัดไม่ใช่เหรอ? อีกอย่างถ้าแม่กลิ่นแก้วไม่ไปเกิด ศพรายต่อไปอาจเป็พวกเราก็ได้นี่ฉันช่วยชีวิตสัตว์โลกอยู่นะยะ ยังมากระหน่ำกันอีก เฮ้อ...จิตใจพวกนายทำด้วยอะไรเนี่ย...” สองลูกน้องวางหีบปรบมือขึ้นพร้อมกันแต่ไม่ใช่เพราะสรรเสริญเ้านายตัวเองนะแต่ทั้งสองปรบมือให้กับความเ้าเล่ห์เพทุบายชนิดไม่อายฟ้าอายดินของเ้านายสาวต่างหากอลินตาหันมายิ้มสวยๆ
“ป่ะ คืนนี้ เดี๋ยวเลี้ยงบะหมี่ หิวหนักมาก ในงานไม่เห็นจะมีของอร่อยสักอย่างฉันจะบอกใบ้คุณจอร์นยังไงดีว่าเชฟที่โรงแรมฝีมือห่วยสุดๆ” อลินตาเดินบ่นิกับเป๋ามองหน้ากัน คิดเหมือนกัน คุณจอร์นเค้าคงจะอยากคบกับคุณอลินต่อหรอกนะน่าจะเข็ดจนวันตายมากกว่า คนอะไรหลอกได้แม้กระทั่งผีแต่ยังดีที่คิดจะเลี้ยงบะหมี่ลูกน้อง
“บะหมี่ร้านนี้นำเสนอที่สุดอร่อยโหดเหมือนโกรธลูกเมีย อยู่ริมถนนก่อนเข้าคอนโดฉันนี่แหละ เ้านี้เฮียเค้าทำอร่อยจริงๆน้ำซุปซดหมดชามก็ไม่พอ ที่สำคัญเติมน้ำซุปกับหัวไชเท้าได้ไม่อั้นด้วย” สองลูกน้องได้ยินก็แทบจะทุ่มหีบทิ้ง ต๊าย... หีบมูลค่าเป็สิบๆ ล้านนึกว่าจะพาไปกินบะหมี่ทะเลเดือดในภัตตาคาร ที่ไหนได้พาไปเลี้ยงบะหมี่รถเข็นหาซื้อกินเองก็ได้ป่ะ.. แต่ตอนนี้อลินตาไม่ได้สนใจอะไรแล้ว หญิงสาวเดินฮึมฮัมร้องเพลงด้วยความอารมณ์ดีพร้อมกับการปิดจ๊อบจบคดีผีสางไปอีกหนึ่งรายการ เริดเวอร์
แต่ทว่า..ในขณะที่ทุกคนไม่ทันได้สังเกต เงาตะคุ่มเงาหนึ่งยืนจ้องมองไปที่อลินตาเขม็งก่อนจะค่อยๆ สลายหายไปราวกับควันไฟอย่างเชื่องช้า..!
ณ ขณะเวลาเดียวกันแต่ไม่ใช่กาลเดียวกันอย่างที่ใครเข้าใจ เ้าภูแสนกลับมายังคุ้มโบราณอันเป็ที่อยู่ของตนซึ่งดัดแปลงเป็เรือนไทยสำหรับอยู่อาศัยในยุคปัจจุบัน ชายหนุ่มเดินอย่างรีบร้อนผ่านประตูขนาดใหญ่ซึ่งเป็ประตูไม้ที่ถูกแกะสลักอย่างงดงามดูจากฝีไม้ลายมือแล้วต้องเป็ช่างไม้ฝีมือดีหาตัวจับยากเพราะงานประณีตมากจนอยากจะเซลฟี่เก็บไว้ลวดลายสลักต่างๆ เป็ลายไทยสมัยโบราณอ่อนช้อยราวกับภาพวาดแต่ช่างสามารถแกะสลักได้งดงามราวกับมีมนต์วิเศษปั้นเสกให้ไม้เนื้อแข็งเปลี่ยนสภาพเป็ลวดลายอ่อนช้อยได้อย่างที่ใจ้า
เ้าภูแสนเดินผ่านประตูบานนั้นซึ่งมีผ้าม่านบางๆปักด้วยด้ายเงิน ด้ายทอง เป็ลวดลายไทยเช่นเดียวกับลายสลักของประตูบานใหญ่เมื่อเ้าผู้แสนและคนสนิทอย่างอวยชัย กับชัยยันตร์เดินผ่านประตูเข้าไปก็เกิดแสงสีขาวสว่างวาบ ก่อนทุกอย่างจะมืดสนิทและสงบนิ่งลงเ้าภูแสนหายไปหลังบานประตูไม้นั้นอย่างไร้ร่องรอย ซึ่งคุ้มนี้อยู่ที่จังหวัดเชียงรายเอ๊ะ..! อะไรกัน! ขับรถจากกรุงเทพไปเชียงราย? ภายในคืนเดียว?ทุกอย่างที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาของผีโหงพรายสองตน ที่อลินตาส่งมาเป็หูเป็ตาแทนเธอ...
4K
