[FanFic Percy Jackson รุ่นลูก] สายเลือดแห่งโพไซดอนที่หายสาบสูญ [รีไลฟ์]

ตอนที่ 95โจมตีแบบไม่ให้ตั้งตัว

        แจ็คเงยหน้าเหนือฟากฟ้าที่อยู่ห่างไกลจากพวกเขาเป็นอย่างมากระหว่างที่ทุกคนกำลังระวังฮาร์ปี้ที่กำลังโจมตีเกราะอย่างไม่ยันจนเลือดไหลออกจากเล็บของพวกมันจนบางคนที่เห็นถึงกับจะอ้วกมื้อเช้ากันออกมา มนุษย์กึ่งเทพคนอื่น ๆเตรียมอาวุธให้พร้อมสำหรับการป้องกันการโจมตีโพรทาเลียเห็นเรือเหาะที่กำลังแล่นมาทางนี้ เธอยกมือขึ้นเป็นวงกลมแล้วส่องมองช่องว่างของมือกลายเป็นแว่นขยายที่ได้จากความสามารถของลักซ์

        “เรือเหาะนั้น...มันคล้าย ๆ กับ...”

        “เรือที่คุณลีโอสร้าง!!” เดเมียนเอ่ยพูดขึ้นเขารีบเดินออกมาจากบ้านพร้อมกับหอกยาวของเขา

        “เรือที่คุณลีโอสร้าง...หรือว่าเรือเหาะในเครือของคุณลีโอนะเหรอ?”

        “เธอเคยเห็นเหรอ?”

        “คุณลีโอเคยแวะมาครั้งหนึ่งตอนประชุมนะเขาเล่าให้ฟังว่าตัวเองเคยทำอะไรมามั้งนะ”

        “แต่น่าเสียดายที่สิ่งนั้นอาจจะเป็นของเลียนแบบ”แจ็คชักดาบออกมาจากฝักข้างเอวของเขา

        “ของเลียนแบบ พวกนายหมายความว่าไง?”

        “เพราะว่าคุณลีโอนะ...เสียไปตั้งแต่ 5 ปีก่อนพร้อมครอบครัวนะสิ”

        “ว่าไงนะ!” โฟกัสได้ยินก็ตกใจทันที “งั้นเบ็นก็...”

        “!!” โพรทาเลียได้ยินถึงกับตระหนักเลยว่าคนรอบข้างที่พวกเธอรู้จักตายไปเกือบหมด“นี่มัน...ชักไปกันใหญ่แล้วนะ...”

        ระหว่างที่เธอกำลังคิดอยู่นั้นเสียงการกระแทกของฮาร์ปี้ก็ดูรุนแรงยิ่งขึ้นจนคนในค่ายต่างพากันระหว่างว่าพวกมันจะทะลุเข้ามาไหมก่อนที่เรือเหาะที่กำลังแล่นมานั้นกำลังมีบางอย่างตกลงมาแจ็คเห็นก็ตาโตยิ่งกว่าอะไรเมื่อเห็นสิ่งที่กำลังตกลงมา เขาหันไปหาทุกคนพร้อมกับตะโกนทันทีก่อนจะตะโกนออกมา

        “หาที่กำบัง!!”

        “เอ๋?”

        เสียงของแจ็คทำให้โพรทาเลียได้สติกลับมาแต่ตัวเธอกับน้องสาวก็โดนแจ็คอุ้มไปหาที่กำบังทุกคนได้ยินคำสั่งก็รีบวิ่งกลับบ้านของตนเองกันต่างพากันไปอยู่หลังบ้านของตนเองกันหมดสิ่งที่ตกลงมามันทะลุผ่านเกราะป้องกันเข้ามาอย่างง่ายได้มันตกลงสู่พื้นลานกว้างใหญ่แล้วเกิดแรงอานุภาพกระจายไปทั้งบ้านพักทำให้บ้านพักแต่ละหลังเกิดแรงระเบิดจนบ้านกระจายไปอย่างรุนแรงเกราะที่ปกคลุมทั้งค่ายเกิดการแตกร้าว เพราะว่าการระเบิดทำให้เกิดรอยร้าวข้างในพวกฮาร์ปี้ใช้ความสามารถสุดท้ายพุ่งโจมตีจนเกราะแตกกระจายจนเป็นรูขนาดใหญ่พวกมันก็บินลงมาลงที่พื้นในทันใด แล้วก็เรือเหาะกำลังร่อนลงมาอย่างช้า ๆโดยไม่สนใจอะไร พอลงจอดสนิทก็มีคนลงมาจากเรือเหาะเป็นชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งที่มีใบหน้าคมเข้มเหมือนกับโจรสลัด

        พวกบ้านโพไซดอนต่างพากันปวดหัวไปหมด เพราะแรงระเบิดนั้นกระทบประสาทกันไปทั่วหน้าแต่สภาพบ้านนั้นกับพังเป็นเสี่ยง ๆ จนเศษไม้นั้นหล่นมาใส่พวกเขาทุกคนต่างออกมาจากกองไม้พวกนั้น แจ็กสันลุกขึ้นมามองทุกคนว่าเป็นไงมั้งทุกคนต่างปลอดภัยกันแต่ก็มีบาดเจ็บเล็กน้อยเขามองซ้ายมองขวาก็หันไปเห็นสองสาวที่แอบอยู่ข้างบ้านเพื่อมองออกไปแถว ๆลานกว้างว่ามีการเคลื่อนไหวอะไรมั้ง เขาเห็นก็เดินไปหาอีกฝ่ายทันที

        “โพร! โฟ!”

        “เรียกกันสั้น ๆ เลยนะ แจ็ค” โพรทาเลียหันไปมองอีกฝ่ายที่เดินมาหาพวกเธอ

        “โทษที ชื่อเธอมันยาวกว่าที่นี่ โพรทาเลีย”

        “ก็จริงล่ะนะ...”

        “แต่ก็น่ารักนะ พี่”

        “โฟกัสไม่ใช่สถานการณ์ที่จะมาพูดแบบนั้นเลยนะ” โพรทาเลียใช้หลังมือสะบัดไปตีแขนน้องสาวเบาๆ

        “แล้วสถานการณ์ล่ะ?”

        “ตอนนี้พวกมันลงจอดที่กลางลานกว้างแล้วตอนนี้เราต้องจัดการพวกมันมั้งล่ะนะ แต่ฉันอยากรู้ว่าพวกมันเป็นใคร?”

        “พวกมันเป็นคนของฝั่งทางเหนือ...น่าจะเป็นคนของพวกไททันที่ต้องการโจมตีค่ายในช่วงที่กำลังลำบากมากๆ เลยนะ”

        “ลำบากยังไง?”

        “ง่าย ๆถึงไดโอนีซุสอยู่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยด้วยซ้ำ”

        “แล้วเราจะทำไงดีล่ะ?”

        “ฉันยังไม่อยากตายนะ!!” เจซี่พูดด้วยเสียงที่สั่นเครือด้วยความหวาดกลัว

        “ชู่ววววว!! เดียวพวกมันก็ได้ยินเราหรอกนะ”

        ทุกคนต่างพากันแตกต่างตื่นกันที่มีไททันเข้ามาในค่ายแบบนี้โพรทาเลียมองทุกคนที่กำลังวิตกกังวลกันแบบสุด ๆจนเห็นเตรียมที่จะชักดาบของเธอออกมาจากฝัก

        “งั้นก็จัดการแบบง่าย ๆ สินะ”

        “พี่คงไม่จัดการด้วยการไปสู้คนเดียวนะ?”

        “แล้วจะใช้วิธีไหนล่ะ?”

        “เอ่อ...คือ...”

        โฟกัสไม่รู้จักตอบยังไง เพราะว่าออกไปจัดการมันก็ดีแต่ถ้าพี่สาวจัดการไม่ได้แล้วบาดเจ็บล่ะมันจะเป็นยังไงจนเธอกลัวว่าจะเสียพี่สาวไปเหมือนที่เธอรู้สึกมาหลายปีว่าเสียของสำคัญมาตลอดจนกระทั่งมีคนหนึ่งพูดขึ้น

        “พวกมันกำลังมาทางนี้แล้ว!”

        ทุกคนได้ยินต่างตกใจทันที “ห๊า!”

        “เอาไงดี?” โฟกัสถึงกับตื่นกลัวทันทีว่าเธอจะทำยังไงดีจะช่วยคนอื่น ๆ ยังไง

        โพรทาเลียคิดบางอย่างทันทีว่าจะต้องทำยังไงดีเพราะว่าตอนนี้เริ่มมีบ้านอื่นเริ่มมาทางนี้กัน เธอหันไปมองตัวเองกับน้องสาวก็ก้มมองสิ่งที่อยู่ที่ข้อมือของกันและกัน

        “โฟกัส!”

        “ค่ะ!” โฟกัสสะดุ้งที่พี่สาวเรียก

        “ไปอยู่ฝั่งขวาพี่จะอยู่ซ้ายแล้วใช้กำลังบังทุกคนเอาไว้!!”

        คำพูดนั้นทำให้โฟกัสเข้าใจทันทีเธอพยักหน้าแล้วเดินไปอยู่ฝั่งขวาพอทั้งสองไปอยู่หลังบ้านของบ้านโพไซดอนกับบ้านแอรีสก็สั่งให้ทุกคนมาอยู่ข้างหลังพวกเธอกันพร้อมกับจนพวกบ้านต่างๆที่รีบหนีกันสุดชีวิตมาถึงพวกเธอก็ใช้กำไลบังกายพวกเธอทุกคนเป็นเกราะป้องกันไปในตัวทันทีทั้งสองยกมือขึ้นเพื่อให้ทุกคนต่างเงียบเสียงเมื่อเสียงฝีเท้าเริ่มใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ เสียงนั้นก็ดังตึงจนพื้นสั่นทีละนิดทีละนิดจนบางคนถึงกับหวาดกลัวสิ่งที่กำลังจะมาฆ่าพวกเธอไหม

        เสียงฝีเท้าค่อย ๆเดินตรงมาทางนี้จนกระทั่งได้เห็นเงาบางอย่างกำลังทับร่างของพวกเขา ทุกคนต่างค่อย ๆเงยหน้ากันก็เห็นสิ่งที่คล้ายคนแต่มีร่างอันใหญ่โตยิ่งกว่ายักษ์ไซคลอปส์พวกผู้หญิงที่เห็นแบบนั้นถึงกับน้ำตาเล็ดกันแล้วด้วยความกลัวโพรทาเลียมองด้วยความกังวลว่าพวกมันจะจับได้ไหมว่าพวกเธออยู่ทางนี้ พวกหนุ่ม ๆต่างมองอย่างไม่ชอบใจเลยที่พวกนี้กล้าบุกมายังค่ายของพวกเขาอย่างไม่เกรงใจเลย

        “โพร...จะเอาไงกับพวกมันดี?” เดเมียนถามอย่างสงสัย

        “ไม่รู้...แต่เราต้องการให้มันออกจากตรงนี้ไปก่อนหรือไม่ก็...จัดการพวกมัน...”

        “แล้วจะจัดการยังไง?”

        “ใช่ทางด้านนั้นดูเหมือนพวกบ้านแอรีสอย่างจะจัดการมากเลยล่ะ...”

        “หือ?” โพรทาเลียหันไปมองว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร

        จนกระทั่งเห็นว่าพวกบ้านแอรีสอย่างจะต่อสู้กับพวกยักษ์ไททันจนโฟกัสต้องห้ามพวกนั้นไม่ให้ส่งเสียงทำเอาเธอรู้สึกว่าคิดผิดที่ให้น้องอยู่ทางนั้นจริง ๆ ก่อนจะคิดบางอย่างก่อนจะล้วงมือเข้าไปข้างในกระเป๋าคาดเอวพวกเฟอร์ร่าไปแอบอยู่ในตัวโพรทาเลียก็ออกมาล่องลอยอยู่ข้าง ๆโดยไม่ส่งเสียงอะไรเลย โพรทาเลียยิ่งสิ่งที่ของที่เหมือนลูกกลม ๆ เธอค่อย ๆย่อตัวลงแล้วโยนลูกบอลนั้นไปอยู่ใต้เท้าของพวกไททัน

        พวกไททันกำลังตรวจตราหามนุษย์กึ่งเทพว่าอยู่ไหนแต่พวกเขากับไม่เห็นวี่แววเลยสักนิดทำให้สงสัยว่ามนุษย์กึ่งเทพหลบซ่อนอยู่อีกฝั่งทางหนึ่งหรือเปล่าแต่แล้วมีตนหนึ่งที่เล็กกว่าตนอื่น ๆกำลังยืนนิ่งอยู่นั้นก็มีบางอย่างมาแตะโดนเท้าเบา ๆทำให้เจ้าตัวนั้นก้มลงมองอย่างสงสัยก็เห็นลูกบอลกลม ๆขนาดเล็กและแล้วมันกระจายหมอกสีขาวออกมาทำให้พวกไททันต่างตื่นตกใจกันอย่างสงสัยว่าหมอกนี้มาจากไหน

        พวกที่อยู่ที่เรือต่างหันไปมองก็เห็นหมอกลอยฟุ้งกระจายไปทั้งบริเวณบ้านพักทำพวกเขาต่างมองกันอย่างสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นแต่พวกนั้นก็รู้สึกว่าพวกมนุษย์กึ่งเทพคงโต้ตอบพวกเขาแน่ ๆที่โจมตีบ้านพักจนเละไปสี่ห้าหลัง พวกนั้นต่างพากันส่ายหัวเบา ๆกับการกระทำของพวกมนุษย์กึ่งเทพ

        “พวกฮาล์ฟบลัดช่างโง่เขลาคิดว่าโจมตีตอบพวกเราแล้วจะชนะพวกไททันได้เหรอ?”

        “โง่จริง ๆ นะ หัวหน้า”

        “ใช่ งั้นพวกยักษ์ไซคลอปส์พวกแกจงไปหามนุษย์กึ่งเทพคนอื่นซะ!”

        “รับทราบ!!”

        พวกยักษ์ไซคลอปส์อีกจำนวนหนึ่งกำลังจะไปตามหาพวกมนุษย์กึ่งเทพคนอื่นแต่แล้วก็มีสิ่งบางอย่างพุ่งออกมาจากหมอกควันแล้วตกลงที่ข้างเรือนั้นก็คือร่างของไททันตนหนึ่งชายที่เป็นหัวหน้าเห็นร่างของไททันที่สะบักสะบอมแบบนั้นเขาก็รีบลงจากเรือไปหาอีกฝ่ายทันที

        “นี่มันเรื่องอะไรกัน!!พวกเจ้าแข็งแกร่งทำไมถึงออกมาทั้งสภาพและแบบนี้”

        “แฮก! พวกมัน...พวกมันมี...เด็กที่...ต่อกรพวกเราได้...”

        “ว่าไงนะ?”

        “เด็กนั้น...มันมี...พลังของเทพ...”

        ระหว่างที่ไททันตนนั้นกำลังพูดอยู่นั้นก็มีสิ่งบางอย่างกระโดดออกมาจากหมอกแล้วพุ่งตรงมาใช้ดาบแทงที่กลางอกของไททันอย่างรวดเร็วจนชายคนนั้นตกใจจนล้มลงไปกับพื้น เสียงร้องของไททันดังขึ้นก่อนที่เขาจะสลายกลายเป็นผงสีทองสายตาสีเขียวจ้องมองชายตรงหน้าพร้อมกับพยุงตัวขึ้นมา

        “ดูเหมือนคุณจะมายุ่งผิดที่แล้วล่ะนะ”

        “ไม่จริงแก...นายท่านไม่ได้บอกว่ามีเด็กแบบแก!พวกยักษ์ไซคลอปส์!!”

        พวกยักษ์ไซคลอปส์ได้รับคำสั่งก็เริ่มหยิบอาวุธ โพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็รู้สึกเลยว่าพวกนี้ช่างอ่อนแอยิ่งกว่าอะไรก่อนที่เธอจะขยับตัวหายไปจากตรงนั้นแล้วก็มาโผล่บนอากาศด้วยรองเท้าของเฮอร์มีส

        “รู้สึกพวกแกจะช้าเกินไปนะ” โพรทาเลียจบพวกยักษ์ไซคลอปส์ก็สลายหายไปทันใด

        จนทุกคนที่เห็นก็มองกันอย่างตกใจว่าอีกฝ่ายโจมตีได้อย่างว่องไวเกินไปแล้วแถมยังลอยอยู่บนอากาศด้วย ชายที่เป็นหัวหน้าถึงกับตกใจยิ่งกว่าอะไรโพรทาเลียรีบลอยไปหาอีกฝ่ายพร้อมกับจับชายเสื้ออีกฝ่าย

        “แก! เมื่อกี้แกบอกว่านายท่าน? ใครชื่อนายท่านของแก!!”

        “นายท่าน...นายท่าน...!”

        ชายคนนั้นจะพูดแต่แล้วเขาก็ตาเหลือกแล้วน้ำลายฟองปากไปหมดจนโพรทาเลียปล่อยตัวอีกฝ่ายอย่างตกใจ

        “นี่มันอะไรกัน?”

        “หมอนั้นฆ่าตัวตายนะสิ!!” เดเมียนเดินเข้ามาดู

        “ฆ่าตัวตาย?”

        “หรือไม่ก็โดนปิดปากนะ!!” แจ็คพูดต่อเขาเดินมาดูเช่นกัน

        “ชิ!” โพรทาเลียสบถออกมาอย่างไม่พอใจ

        “เอาล่ะ งั้นไม่มีผู้บุกรุกแล้ว เราจะทำไงต่อ”

        “คงต้องจัดการกำแพงที่พังนั้นล่ะนะ”

        “ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้อีกล่ะ?”

        “พวกเราก็แย่นั้นล่ะนะ เด็ก ๆบางคนยังใช้พลังไม่ดีพอเลย หลังจากผ่านมา 10 ปีประสิทธิภาพของพลังเทพแต่ละคนต่างถอยลงไปหมด”

        “ไม่สามารถทำอะไรได้เหรอ?”

        “ผู้ใหญ่บางคนออกเดินทางไปหาเหตุผลให้นะ”

        “งั้นเหรอ...”

        โพรทาเลียนึกเลยว่าไม่ค่อยเห็นผู้ใหญ่ในค่ายเพราะออกไปอยู่ข้างนอกกับออกไปทำภารกิจกัน จนทำให้เด็ก ๆที่พลังไม่สมดุลอยู่กันอย่างเป็นอันตรายจริง ๆระหว่างที่กำลังคิดกันนั้นเสียงของโฟกัสก็ตะโกนดังขึ้นมาทันที

        “พี่ค่ะ! ข้างบน!!” โฟกัสตะโกนพร้อมกับวิ่งมาทันที

        คำเตือนของน้องสาวก็ทำให้โพรทาเลียเงยหน้าขึ้นข้างบนก็เห็นพวกฝูงฮาร์ปี้กำลังพุ่งโจมตีมาทางพวกเธอทันทีทำเอาทั้งสองคนที่อยู่ข้าง ๆ ตั้งตัวไม่ทัน เนื่องจากไม่มีอาวุธติดตัวเลยโพรทาเลียมีแค่ดาบเล่มเดียวแต่แรงพุ่งของฮาร์ปี้ทำให้เธอคิดว่าไม่ทันตวัดดาบแล้วพวกมันกางกรงเล็บเพื่อโจมตีใส่พวกเขา แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

        “ยิง!!!”

        ฉัวะ!!

        ภาพตรงหน้าทำให้โพรทาเลียได้เห็นสิ่งที่ไม่คาดคิดเหมือนธนูนับสิบพุ่งใส่พวกฮาร์ปี้อย่างรวดเร็วจนทำให้พวกมันกลายเป็นผงไปอย่างรวดเร็วจนทำเอาพวกเขาถึงกับขาอ่อนนึกว่าจะบาดเจ็บเพราะฮาร์ปี้จิกใบหน้าเสียแล้ว แต่โพรทาเลียไม่คิดอะไรเพราะตัวเองก็มีใบหน้าที่เป็นแผลเป็นอยู่แล้ว

        “กลัวกันจังนะ หนุ่ม ๆ”

        “เธอไม่กลัวหรือไง? หน้าหล่อๆ ของพวกเราเกือบเสียความหล่อแล้วนะ?”

        “แล้วรักษาไม่ได้งั้น?”

        “ก็ไม่ได้นะสิพวกเราสองคนพลังมันไม่เสถียรนี่น่า!”

        “เหรอ?”

        โพรทาเลียได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกว่าพวกมนุษย์กึ่งเทพในโลกนี้ช่างอ่อนแอกว่าที่เธอคิดอีกโฟกัสวิ่งเข้ามาหาพี่สาวทันที

        “ไม่เป็นอะไรนะ?”

        “ไม่นะ แล้วน้องล่ะ”

        “ทำอย่างกับหนูจะเป็นอะไรเลยนะ พี่”

        “แหะ ๆ แต่เมื่อกี้ใครยิงกันนะ?”

        “น่าจะเป็นพวกบ้านอะพอลโลนะ”

        โฟกัสหันไปทางที่พวกบ้านอะพอลโลถือธนูกันแล้วโบกมือให้ทางพวกเธอ โพรทาเลียเห็นแบบนั้นก็ยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะตะโกนออกมาไป

        “ขอบใจที่ช่วยนะ!”

        “ช่วยได้เสมอเลยน่า~” พวกบ้านอะพอลโลต่างตะโกนกันอย่างดีใจที่พอช่วยกันได้

        “เอาล่ะงั้นเอาไงต่อกับเรือนี้ดี?”

        “ไม่รู้สินะ...”

        พวกฮาล์ฟบลัดแต่ละคนต่างพากันเดินมาดูสถานการณ์แล้วก็เรือตรงหน้าพวกเฮเฟตัสต่างสนใจเรือลำนี้ว่าขับเครื่องยังไงแต่ว่าพวกเขานั้นก็ไม่อยากเอามาเป็นเศษขยะในค่าย ถ้าพวกเขานั้นใช้พลังกันไม่ได้ ระหว่างที่ทุกคนต่างสนใจสิ่งต่างๆ บางคนก็ออกมาช่วยกันดูแลคนที่บาดเจ็บเล็กน้อยจากการโจมตีตอนแรกและแล้วก็มีฝีเท้าที่วิ่งตรงมาจากบ้านใหญ่กำลังตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว พวกเด็ก ๆต่างพากกันหันไปมองก็เห็นผู้ใหญ่สองคนตรงมาทางนี้ด้วยความแตกตื่น

        “เด็ก ๆ ไม่เป็นอะไรนะ?” ไครอนวิ่งมาด้วยสี่ขาของเขาแล้วมาดูเด็ก ๆ ที่ได้รับการรักษาอยู่

        “มีพวกไททันบุกมานะครับ”

        “มียักษ์ไซคลอปส์ด้วย”

        “เกิดระเบิดจนบ้านพักไปเลยค่ะ อาจารย์ไครอน”

        พวกเด็ก ๆ ต่างพากันฟ้องอาจารย์ไครอนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจนอาจารย์ได้แต่ปลอบให้ทุกคนใจเย็น ๆ กันโพรทาเลียมองไครอนแล้วนึกถึงอาจารย์ของเธอถ้าตัวเธอไม่ได้โดนแซเทิร์นลักพาตัวแปลว่าเขายังอยู่ที่เกาะที่แซเทิร์นสร้างขึ้นแน่ๆ คิดแล้วชักสงสารอาจารย์และเทพีอลิซ่าเบ็ธ

        “พี่ค่ะ...” โพรทาเลียนึกถึงเทพีอลิซ่าเบ็ธที่ดูแลเธอมาแต่ในชาตินี้ไม่ได้เจอเสียแล้ว

        โฟกัสมองพี่สาวที่กำลังพูดถึงใครบางคนก็ทำให้เธอคิดแล้วว่าอีกฝ่ายพูดหมายถึงพี่ๆ หรือเปล่า ก่อนจะเขยิบเข้าหาพี่

        “คิดถึงพวกพี่โอราอุสเหรอ?”

        “อ๊ะ...เอ่อ...เปล่านะ...”

        “นึกว่านึกถึงพวกพี่ ๆ ซะอีก!”

        “ใครจะนึกถึงคนที่มาดูแลตัวเองกันได้กัน”

        “พวกพี่ ๆคงเสียใจน่าดูที่พี่ไม่คิดถึงพวกเขานะ”

        “นี่มันเรื่องอะไรนะ?” เสียงคุณดีตะโกนขึ้นเมื่อเขาเงยหน้ามองข้างบนก็เห็นว่าบาเรียที่ปกคลุมค่ายนั้นมีช่องโหว่ขนาดใหญ่อยู่เหนือหัวพวกเขา “ทำไมมีรูบนเพดานล่ะนั้นแล้วแบบนี้จะปกป้องค่ายยังไง!! อ๊าก ต้นสนธาเลียเป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย!”

        ‘คุณดีโคตรน่ารำคาญ!!’ เด็ก ๆ ต่างคิดพร้อมกันแบบรำคาญ มาก็สายยังทำตัวเป็นคนไร้สติปัญญาอีก

        ทุกคนต่างไม่สนใจคุณดีที่ยังตะโกนโวยวายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนี้เด็ก ๆ แต่ละบ้านต่างพากันมาอยู่ที่ลานกว้างกันโพรทาเลียจ้องมองไปทางที่เป็นบ้านทั้งสองฝั่งรู้สึกจะมีบ้านตั้งแต่โพไซดอนจนไปถึงบ้านอะพอลโลที่ได้รับความเสียหายเยอะแล้วก็ทางด้านฝั่งเลขคู่ก็บ้านดีมิเทอร์จนไปอาร์เทมีสทำเอาคิดเลยว่าบ้านนั้นดีไม่มีคน แต่บ้านพังแบบนั้นมีหวังเทพีรู้คงโกรธน่าดูก่อนที่เธอจะคิดบางอย่างจนพูดออกมา

        “ขอแนะนำว่าต้องนอนในเต็นท์กันนะ”

        “เอ๋?”

        ทุกคนต่างอุทานกันออกมาหลังจากได้ยินประโยคที่ว่าต้องนอนนอกบ้านกันเนื่องจากบ้านหลายหลังที่พังไปแล้วทำให้ต้องหาที่พักใหม่กันตอนนี้

        “ทำไมต้องหาที่นอนใหม่ล่ะ?”

        “จริงด้วย นอนในบ้านก็ได้นี่น่า~”

        “พวกนายพูดจริงเหรอ?”

        สาว ๆ ต่างหันไปมองอย่างตกใจที่พวกผู้ชายพูดแบบนั้นใครมันจะนอนในสภาพบ้านพักแบบนั้นกัน สายตาของเหล่าสาว ๆ พาทำเอาหนุ่ม ๆ เงียบกันไปเลยเพราะดูเหมือนมุกตลกของพวกเขาจะไม่ขำสำหรับสถานการณ์แบบนี้ โพรทาเลียฟังมุกบ้า ๆที่ไม่ตลกก็ส่ายหัวเบา ๆ ก่อนจะพูดขึ้น

        “เอาล่ะ ๆ ใจเย็น ๆพวกผู้ชายก็พูดไปแบบนั้นล่ะ” โพรทาเลียเอ่ยพูดขึ้นพร้อมกับตบมือของเธอหนึ่งครั้ง “เอาล่ะ...มาหาเต็นท์สำหรับนอนกันดีกว่านะ!”

จบตอนที่ 95 โปรดติดตามตอนที่ 96ต่อไป