บทที่สิบสาม
เมียของพี่
แตงกวาปรายตามองไปทางคนพี่ด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความไม่พอใจอย่างไม่คิดที่จะปิดบัง แต่ดูเหมือนคนที่กำลังจะโดนคาดโทษเอาไว้อย่างตรีพลจะไม่รู้ตัวเลยสักนิด เพราะยังคงยิ้มระรื่นให้กับผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่แวะเวียนเข้ามาทักทายและขอชนแก้วด้วย
ร่างเล็กถอนหายใจออกมาด้วยความรู้สึกอึดอัด ในวันนี้แตงกวาติดตามพี่ตรีออกมางานเลี้ยงสังสรรค์เนื่องในโอกาสวันคล้ายวันเกิดเพื่อนสนิทของเ้าตัว และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่คนพี่ควงคู่แตงกวาออกงานสังคม และแน่นอนว่าเหตุการณ์ที่ทำให้แตงกวารู้สึกหงุดหงิดอยู่ในตอนนี้ ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกิดขึ้นเหมือนกัน
ด้วยความที่อีกฝ่ายนั้นเป็คนที่อัธยาศัยดี พูดคุยสนุกเฮฮาและเป็กันเอง ออกงานในแต่ละครั้งก็มักจะมีคนแวะเวียนเข้ามาทักทายและชนแก้วอย่างไม่ขาดสายตลอด แต่ที่ทำให้แตงกวารู้สึกโมโห นั่นก็คือการที่คนพี่ปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นมาทำรุ่มร่ามกับตัวเองมากจนเกินไป
แต่ถึงจะไม่พอใจยังไง แตงกวาก็ทำได้แค่เพียงข่มความรู้สึกของตัวเองเอาไว้ในใจ ไม่เคยที่จะปริปากพูดออกไปให้คนที่เสน่ห์แรงได้รู้ตัว ว่ามีแตงกวาที่คอยหึงหวงและไม่พอใจกับพฤติกรรมแพรวพราวของคนพี่อยู่ตรงนี้
แตงกวายกแก้วไวน์แดงขึ้นจรดริมฝีปาก ก่อนจะปล่อยให้น้ำสีแดงเข้มไหลลงผ่านลำคอ หวังให้เครื่องดื่มมึนเมาได้ช่วยแบ่งเบาความรู้สึกที่มันหนักอึ้งอยู่ภายในหัวใจดวงน้อย
ความสัมพันธ์ของตรีพลและแตงกวา ยังคงไม่คืบหน้าไปไหน แม้ว่าเวลาจะล่วงเลยมาจนถึงสามเดือนเข้าแล้ว แม้การกระทำจะเป็เหมือนคู่รักที่อยู่กินกันก่อนแต่งก็ไม่ปาน แต่กลับไม่มีสถานะที่ชัดเจนให้กับความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ ซึ่งนั่นมันก็ทำให้แตงกวาเริ่มมีความคิด ว่าจริง ๆ แล้ว คนพี่ไม่ได้ตั้งใจที่จะจริงจังกับตัวเองั้แ่ทีแรก
เพราะไม่อย่างนั้น อีกฝ่ายก็คงจะไม่ปล่อยให้เวลามันผ่านล่วงเลยมาจนถึงป่านนี้ คงจะมองว่าแตงกวาซื่อบื้อหลอกง่าย บอกให้ทำอะไรก็ทำ ให้อยู่ตรงไหนก็อยู่ ไม่มีปากมีเสียงไม่เคยเรียกร้อง พอเบื่อกันเข้าในสักวันก็คงจะเฉดหัวทิ้งไปอย่างง่าย ๆ โดยที่ไม่คิดจะเหลียวแล
“หนูไม่น่ารักพี่เลย” แตงกวาเอ่ยตัดพ้อออกมากับตัวเอง ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้ว
“ดื่มเก่งจังครับ ขอชนแก้วด้วยคนได้ไหม” แต่แล้วก่อนที่แตงกวาจะได้รำพึงรำพันกับตัวเองไปมากกว่านี้ ก็มีผู้ชายแปลกหน้าเดินเข้ามาทักทายและขอชนแก้ว
“ยินดีค่ะ” แตงกวารินไวน์ใส่แก้วของตัวเอง ก่อนจะยื่นออกไปชนแก้วกับคนที่มาใหม่ด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มเพื่อรักษามารยาท
“ผมชื่อธานินนะครับ ไม่ทราบว่าคนสวยชื่ออะไรเอ่ย” ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยแนะนำตัว ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับคนที่ตั้งใจจะเข้ามาสานสัมพันธ์
“เมียกูชื่อแตงกวา มึงอยากรู้อะไรอีกไหม” ตรีพลที่เห็นเหตุการณ์ั้แ่ทีแรก เอ่ยตอบออกไปทันทีที่สาวเท้ามาหยุดอยู่ด้านหลังของแตงกวา
ร่างเล็กที่เอี้ยวตัวกลับไปมองคนพี่ที่กำลังอยู่ในอารมณ์มาคุด้วยความใ ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่ออีกฝ่ายโฉบใบหน้าลงมาและบดจูบลงบนริมฝีปากของตัวเอง และพยายามที่จะดันลิ้นเข้ามาในโพรงปากเล็กโดยที่ไม่สนว่าจะมีใครมองอยู่บ้าง
“อื้อ พี่ตรี พอแล้วค่ะ” แตงกวาเอ่ยห้ามคนพี่ มือเล็กผลักไหล่กว้างให้ออกห่างจากตัวเล็กน้อย
และถึงแม้จะอยู่ในอาการใก็ยังยั้งแรงของตัวเองเอาไว้ เพราะกลัวว่าแรงผลักของตัวเองจะไปทำให้คนพี่รู้สึกไม่ดีเพราะโดนผลักไส และจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายเพิ่มความโกรธมากขึ้นไปอีก
“คุยกับคนอื่นทำไม พี่หึงนะคะ” ตรีพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงน้อยใจ มือหนาลูบผมของคนน้องให้เป็ทรงตามเดิม
แตงกวาที่ได้ยินคำพูดคะขาที่หลุดออกมาจากปากของอีกฝ่าย เริ่มมีอาการเลิ่กลั่กและอยู่ไม่สุข เพราะไม่เคยมีเลยสักครั้งที่คนพี่จะพูดจาแบบนี้เมื่อเราทั้งคู่ออกมาใช้ชีวิตกันข้างนอก ส่วนมากก็มักจะเกิดขึ้นใน่เวลาที่กำลังทำเื่อย่างว่ากันอยู่เท่านั้น
พอมาเจอเข้ากับในสถานการณ์แบบนี้ ก็ทำเอาแตงกวาทำตัวไม่ถูกไปเลยเหมือนกัน และไม่รู้เลยว่าตอนนี้อีกฝ่ายนั้นกำลังอยู่ในอารมณ์แบบไหน เพราะดวงตาก็แข็งกร้าวเสียเหลือเกิน ในขณะที่จับจ้องไปที่ใครบางคนที่พยายามจะเข้ามาผูกไมตรีกับแตงกวา
“หนูก็หึงพี่ ไปยืนให้ผู้หญิงคลอเคลียอยู่ได้” แตงกวาแหงนหน้าขึ้นมอง ก่อนจะยู่ปากใส่คนพี่กลับไป เลือกที่จะพูดความรู้สึกของตัวเองออกไปบ้าง
“พี่ก็รอให้หนูแสดงตัวในฐานะเมียเด็กขี้หึงอยู่ไง แต่หนูก็ไม่เริ่มสักที พี่ลุ้นแทบแย่” ตรีพลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ พลางปรายตามองไปทางธานินที่ได้แต่นั่งตัวเกร็ง
“ขอตัวก่อนนะครับ” ส่วนเกินที่ได้แต่นั่งฟังผัวเมียพูดคุยแง่งอนกัน เอ่ยลาขึ้นเสียงเบา ก่อนจะผุดลุกเดินจากไปทันที โดยที่ไม่คิดฟังคำตอบจากใครทั้งนั้น
“นิสัยไม่ดี” ร่างเล็กเอ่ยว่าคนพี่ที่เดินอ้อมมาทิ้งตัวลงนั่งเบียดตัวเองบนโซฟาตัวเล็ก
“ทำไม ไม่พอใจหรือไงที่พี่มาไล่มันไป” ตรีพลหรี่ตามองจับผิดคนตัวเล็กอย่างที่ไม่จริงจังมากนัก
เพราะเขาเชื่อมั่นในตัวของแตงกวา ว่าจะฝ่ายจะไม่มีทางคิดทำตัวนอกลู่นอกทางไปกับใครอื่นที่ไม่ใช่ตน จะว่าคิดเข้าข้างตัวเองก็ได้ หากเขาก็ยังยืนยันว่าใจดวงน้อยของสาวเ้ามันไม่เคยคิดที่จะเปิดรับผู้ชายคนไหนให้ได้เข้าไปนอกจากเขาเพียงเท่านั้น
“พูดไปเรื่อย” แตงกวาเอ่ยว่าซ้ำ ใบหน้าสวยผินมองไปทางอื่นทันที เพราะรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้างเหมือนกัน
ที่คนพี่ทำเหมือนกับว่าแตงกวามาแอบทำอะไรลับหลัง หรือสานสัมพันธ์กับคนอื่นในเชิงชู้สาวกับคนอื่นแบบนี้ ดวงตากลมโตฉายแววความน้อยใจออกมาจนเริ่มที่ก่อให้เกิดเป็หยาดน้ำตาคลอเบ้าและพร้อมที่จะไหลรินออกมาได้ตลอดเวลา
“ขอโทษค่ะ พี่ปากไม่ดี พี่รู้ว่าหนูมีแค่พี่คนเดียว อย่าโกรธเลยนะคะ” ตรีพลโอบไหล่คนที่หันหน้าหนีกันเข้ามาชิดตัว ก่อนจะกดจูบลงบนไหล่มนงามด้วยความรู้สึกผิด กับคำพูดที่ไม่รู้จักคิดของตัวเอง
“แล้วพี่มีแค่หนูคนเดียวหรือเปล่าคะ” ร่างเล็กที่ใจอ่อนยวบั้แ่ที่ได้ยินคำขอโทษ หันกลับมาเอ่ยถามคนพี่อย่างเอาเื่ พร้อมกับที่ใจก็หวาดกลัวไปกับคำตอบที่จะได้รับกลับมา
“แล้วหนูคิดว่าไงคะ” ตรีพลเอ่ยถามกลับไป คว้ามือเล็กมาจูบซ้ำ ๆ ด้วยความสบายใจ
“หนูถามพี่ตรีนะคะ ทำไมมาถามหนูกลับเสียได้” แตงกวาย่นจมูกใส่คนที่เอาแต่อมพะนำ ไม่ยอมพูดออกมาให้ชัดเจนสักที ไม่คิดจะเห็นใจคนที่รอความชัดเจนอย่างเธอบ้างเลย
“พี่คิดว่าการกระทำของพี่ก็ชัดเจนนะ ต่อให้ออกมาเจอใครเยอะแยะเต็มไปหมด ยังไงพี่ก็กลับบ้านไปพร้อมหนูและนอนอยู่บนเตียงเดียวกับหนูจนถึงเช้าอยู่ดี”
“หนูไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง” ร่างเล็กเอ่ยสวนขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แ่เบา บ่งบอกถึงความไม่มั่นใจในคำพูดของตัวเอง
“คิดบ้างก็ได้นะ บางทีมันอาจจะทำให้หนูใช้ชีวิตง่ายขึ้น” ตรีพลเอ่ยขึ้นทันควัน
แตงกวาหลุบตาลงมองมือเล็กของตัวเองที่โดนจับกุมเอาไว้ เพราะไม่กล้าที่จะสบตากับคนที่กำลังมองมาด้วยสายตาที่กำลังสื่อความหมายอะไรบางอย่าง ที่แม้แตงกวาจะยังไม่มั่นใจกับมันนัก หากแต่หัวใจดวงน้อยก็สั่นไหวนำหน้าไปก่อนแล้ว
“พี่รักหนูแตงกวา หนูเป็เมียของพี่ และพี่ไม่คิดจะมีเล็กมีน้อย เชื่อใจพี่นะ” คนที่เอาแต่แกล้งยอมที่จะเอ่ยพูดออกมาด้วยความจริงจัง
แตงกวาเงยหน้ามองคนพี่ทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ ใบหน้าสวยฉีกยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ ร่างเล็กโผเข้ากอดคนที่ให้สถานะที่ชัดเจนกับตัวเองแล้วในวันนี้ด้วยความลิงโลด
ตรีพลหัวเราะในลำคอ ก่อนจะรวบร่างเล็กของเมียเด็กให้เข้ามาแนบชิดมากยิ่งขึ้น ที่ผ่านมาเขาเองก็รู้มาโดยตลอด ว่าไม่ชัดเจนในเื่สถานะกับคนน้องสักเท่าไหร่ เพราะคิดว่าการกระทำของตัวเองนั้นคงจะชัดเจนพอที่จะทำให้อีกฝ่ายเข้าใจทุกอย่างได้ โดยที่ไม่ต้องพูดอะไรออกไป
หากแต่ในวันนี้ก็รู้แล้ว ว่าต่อให้การกระทำของเขามันจะชัดเจนยังไง คำพูดและคำยืนยันก็ยังคงจำเป็อยู่ดีกับคนตัวเล็ก และเมื่อรู้อย่างนั้นตรีพลก็ไม่คิดที่จะรีรอ เอ่ยพูดทุกอย่างออกไปให้ชัดเจน เพราะรู้ใจของตัวเองดี ว่ากับคนคนนี้เขาอยากที่จะมีอีกฝ่ายไปตลอดชีวิต
………………………….
ออกอาการหึงด้วยกันทั้งคู่ ปัดโถ่เอ้ย กว่าจะพูดกันออกมาได้อะเนอะไอ้คำว่ารักเนี่ย (แอบกระซิบ ว่าตอนหน้ามี….)
อ่านแล้วรู้สึกยังไงกันบ้างคะ คอมเม้นท์ให้อ่านกันหน่อยน้าาาาาา
อย่าลืมกดหัวใจ กดเข้าชั้น เพื่อเป็กำลังใจให้กับนักเขียนด้วยนะคะ
และที่สำคัญหากชอบนิยายแนวประมาณนี้ห้ามลืมกดติดตามนามปากกาอิสตรีเริงรมย์เด็ดขาด เพราะในคลังมีเยอะมากค่ะ จะทยอยลงเรื่อย ๆ
7K
