โช้งเช้ง โช้งเช้ง
หมุบหมับ หมุบหมับ
"..." ิเค่อเอามือเท้าคางตัวเอง เขาสาบาน ตลอดชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นหญิงงามคนใดที่มีความสามารถในการทำร้ายตัวเองขนาดนี้
นางกินได้ยัดห่า หมูพลักร่าง ผีโหยยังดูกินสุภาพมากกว่านาง
"ลุงเป็อะไร ไม่กินแล้วเหรอ จานนี้ข้าสั่งมาเพื่อท่านเลยนะ หากท่านไม่กิน ข้ากินนะ"
มุมปากิเค่อกระตุก แต่ก็ฝืนยิ้ม ใช้มือเลื่อนจานไปใกล้นาง เกี้ยวชิ้นใหญ่ๆ ไส้เน้นๆ สามชิ้นหายไปในทันทีแทบจะคล้ายเล่นมายากล
"อิ่มกำลังดี" สตรีเยาว์วัยพูดพลางตบท้องน้อยๆ ของนางที่กลมนูนขึ้นมา
ิเค่อมองชามก๊วยเตี๋ยวที่ซ้อนกันจนเกือบเลยศีรษะหญิงสาว เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อดี
มุมหนึ่งการมองนางกินก็เพลินดีเหมือนกัน เหมือนมองคนแสดงกายากรรมด้านการกินอาหาร เดี๋ยวหาย เดี๋ยวหาย ดูอัศจรรย์ไม่น้อย
ซูดดดดดดดดดดดด เสียงดูดน้ำดัง
อ่าาาาาาาาาาาาาาา จากนั้นหญิงสาวเหร่อ
ิเค่ออ้าปาก เขาพูดกับตัวเองในใจ ที่ตัวเขาเคยพูดว่านางเกือบจะเป็หญิงงามล่ม เทียบกับสตรีในตำนานเ่าั้ เขาขอโทษ นางหญิงสาวสวยใบหน้าเยาว์วัยผู้นี้ไม่มีวันเทียบกับพวกนางได้ แค่ชายใดมาเห็นนางกินและเหร่อเสียงดัง พวกเขาต้องพร้อมจะวิ่งหนี
สตรีใบหน้าเยาว์วัยคล้ายจะรู้สึกตัว สายตาบุรุษจำนวนมากมองมาที่นาง นางเอามือเกี่ยวผมทัดหู และกลับมายิ้มอ่อนโยน หลังเหยียด นั่งเยี่ยงกุลสตรี
"ลุงขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี่เ้าคะ"
ิเค่ออยากพูดว่าเ้าปรับภาพลักษณ์ของตนไม่ทันแล้ว ทุกสิ่งที่เ้าแสดงข้าจำไว้หมดไม่ลืม!
"ช่างมันเถอะ, แต่ว่าข้าควรเรียกเ้าว่าอะไรดีละนางหนู เ้าน่าจะรู้แล้วว่าข้าเป็ใคร"
"ใช่ข้ารู้แล้ว" พูดถึงตรงนี้นางทำท่าแสนสน มือป้องปาก ยื่นใบหน้าหาิเค่อ พูดน้ำเสียงเ้าเล่ห์เล็กน้อย "ท่านเป็ถึงท่านขุน ท่านคือลุงิ แต่ท่านชื่ออะไรข้ายังไม่รู้เลย แต่ตามสบายท่านไม่ต้องกังวล ข้าไม่ใช่สตรีจู้จี้ ท่านอยากบอกชื่อแซ่ของท่านกับข้าหรือไม่ก็ได้ พวกเาาวยุทธ์เน้นเปิดเผยจริงใจ" กล่าวจบประโยคนางเอามือตบหน้าอกเล็กๆ ของตัวเอง
จากนั้นนางก็ตบโต๊ะ และเริ่มพูดต่อ
"ลุงท่านเรียกข้าว่า 'จอมยุทธ์หญิงหยกขาว' เถอะ!!!"
"จอมยุทธ์หญิงหยกขาว..." ิเค่อพูดน้ำเสียงเบาพร้อมขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัว
หากเป็โลกในชีวิตก่อน เขาจะไม่ให้ความสำคัญกับคำว่าจอมยุทธ์
แต่ในโลกใบนี้คำว่า 'จอมยุทธ์' ก็คล้ายกับคำให้เกียรติ เหมือนมอบบรรดาศักดิ์ทางสังคมให้พูดถูกเรียกทันที
ตอนิเค่อเป็นักยุทธ์ระดับสามเขายังไม่กล้าเรียกตัวเองว่าเป็จอมยุทธ์เลย
แต่นางหนูนี่กล้า นางเอาความมั่นหน้ามั่นใจมาจากไหน
ิเค่อเพ่งมองสำรวจนางรอบหนึ่ง สายตาอดแสดงความเย้ยหยันไม่ได้
นางดูรู้ตัว... จึงเชิดหน้าแล้วพูดน้ำเสียงมั่นใจ
"นิลุงบรรดาศักดิ์ขุน ท่านดูไม่ยอมรับนามของข้า นี่มันดูถูกกันชัดๆ"
"ดูถูกแต่ก็ดีกว่าดูผิด" ไม่รู้ทำไม ิเค่อรู้ตัวอีกทีก็คุยกับนางอย่างออกรสและเป็ธรรมชาติ
"หึ! สามสิบปีตะวันตก สามสิบปีตะวันออกอย่าได้ดูถูกสตรียากไร้ ลุงเคยได้ยินคำนี้ไหม" มุมปากกระตุกรัว ไม่ใช่ว่าสำนวนนี้คือสามสิบปีตะวันตก สามสิบปีตะวันออก อยากได้ดูถูกคนหนุ่มยากไร้หรือ
แต่นางหนูนี่กลับเปลี่ยนเป็สตรียากไร้ นางช่างกล้า... ิเค่อไม่ยากคิดต่อ สุดท้ายอดยิ้มและอดหัวเราะไม่ได้ ชูนิ้วโป้งให้นางรัวๆ
"ลุงนี่ลุงกำลังหัวเราะดูถูกข้า"
"และไม่ได้เหรอ"
"หึ" หญิงสาวใบหน้าเยาว์วัย ดวงหน้าบี้ย่น นางงอนได้อย่างงดงาม หากไม่นับ่เวลากิน นางนับว่าเป็หญิงงามจริงๆ
นางสะบัดใบหน้าทำเป็ไม่มองหลี่เค่อ
ขำเสร็จ อาจจะเพราะไม่อย่าเถียงกับเด็ก ิเค่อจึงทำตามที่นาง้า
"ได้ได้แม่จอมยุทธ์หญิงหยกขาว"
"เมื่อท่านยอมรับตัวตนข้า ข้าก็จะไม่ถือโกรธท่านแล้วละท่านลุงบรรดาศักดิ์ขุน"
"เรียกลุงิก็ได้ ลุงบรรดาศักดิ์ขุนมันมากและยาวเกินไป นอกจากนั้น" กล่าวคำนี้จบ สายตาิเค่อกวาดไปรอบที่นั่งรับประทานอาหาร หลายคนมองิเค่อด้วยสายตามีกังวน โลกใบนี้ชาวบ้านกลัวขุนนาง
แต่สิ่งที่กลัวมากกว่าขุนนางคือผู้มีบรรดาศักดิ์ ิเค่อกลัวบรรยากาศร้านนี้จะแย่จึงยกมือให้ทุกคนและพูดเสียงดัง
"ทุกคนกินตามสบายเลยนะ ส่วนเฒ่าแก่ รับเงินนี้ไปวันนี้ข้าเลี้ยงอาหารทุกคน" ิเค่อย้อนก้อนทองเล็กขนาดนิ้วโป้งให้เฒ่าแก่เ้าของร้าน ผู้คนส่งเสียงเฮดังพร้อมกันขอบคุณท่านขุน
บนก้อนแผ่นทองเล็กนั้นประทับอักษรเอาไว้ว่า 'แสนหยวน'
โลกใบนี้แม้มีธนบัตรแล้ว แต่เพราะค่าเงินบางจุดเฟ้อมากสำหรับบางคน เช่นนักยุทธ์และจอมคาถา พวกเขาไม่พกเงินกระดาษกัน แต่มักพกทองและหินพลังิญญา ที่เป็เช่นนี้เพราะคนเหล่านี้ต่างต้องเดินทางไปยังทวีปต่างๆ
ทองและหินพลังิญญาคือค่าเงินที่แท้จริงของโลกใบนี้ที่นำไปใช้จ่าย ณ อาณาจักรใดๆ ก็ได้ ส่วนเงินกระดาษใช้ได้เฉพาะในอาณาจักรของตัวเอง
ดูเหมือนหญิงสาวใบหน้าเยาว์วัยค่อนข้างอ่อนไหวกับเงิน
นางจับมือิเค่อแน่น
"ลุงค่าก๋วยเตี๋ยวที่พวกเรากิน กับอาหารทั้งหมดบนโต๊ะยังไงก็ไม่เกิน 5000 หยวน แต่ท่าน... ถึงท่านจะเลี้ยงคนทั้งร้านยังไงก็ไม่เกิน 20000 หยวน ดังนั้น เฒ่าแก่เงินทอนท่านเอามาให้ข้านะ แปดหมื่นหยวนห้ามขาด!!!"
"เอ่อ... คุณหนูร้านข้าไม่มีเงินสดมากขนาด"
"เจ็ดหมื่น"
"ไม่มีเหมือนกัน"
"หกหมื่น"
"หกหมื่นก็เยอะเกินไป"
"เฒ่าแก่นี่ท่านกำลังจะปล้นคนยากไร้ใช่ไหม ท่านคิดว่าข้าเป็ผู้หญิงตัวเล็กๆ และข้าจะไม่สู้คนงั้นเหรอ"
ิเค่อตอนนี้อายเหลือเกิน สุดท้ายต้องลุกไปปิดปากหญิงสาว พร้อมยิ้มให้เฒ่าแก่และพูดว่าไม่ต้องทอน
นางตัวดีดิ้นน่าดู สุดท้ายิเค่อก็กลับมาที่นั่งตัวเองสำเร็จ
"ทำไมท่านห้ามข้า!!!"
"นั่นไม่ใช่เงินเ้า แต่เป็เงินข้า"
ดูเหมือนนางพึงรู้ตัว ยิ้มเขินอายหน้าแดงเชียว
"เ้าเดือดร้อนเื่เงินเหรอถึงได้หิวเงินแบบนี้"
"ก็นิดหน่อยนะลุงิ"
"ช่างเถอะ ช่วยคนแล้วต้องช่วยให้ถึงที่สุด" ระหว่างพูดิเค่อมือล้วงไปในเสื้อมือหยิบทองก้อนมาอีกก้อน จากนั้นยื่นให้นาง "เอาไปซะ และก็ไม่ต้องคืน"
"ลุงท่านรวยมากเหรอ"
"ก็น่าจะมากนะ เ้าก็รู้อย่างน้อยๆ ข้าก็เป็ผู้มีบรรดาศักดิ์ขุน นอกจากนั้นไม่เห็นเหรอ เมื่อกี้ข้าพึงเลี้ยงก๋วยเตี๋ยวคนทั้งร้านและจ่ายด้วยทองมูลค่าแสนหยวน"
หญิงสาวใบหน้าเด็กได้ยินแบบนั้นก็ตาโต จากนั้นพยักหน้าพร้อมพูดเบาๆ ว่า "ใช่ๆ" ดวงตานางสว่างแบบแปลกๆ
จากนั้นไม่รู้อยู่ๆ นางคิดอะไร ใบหน้าแดงขึ้นมายิ่ง นางมีทีท่าเขินอาย สายตาระบุว่ามีความคิดอ่านซ่อนเร้น
ิเค่อขมวดคิ้ว คิดในใจว่านางหนูนี่กำลังคิดอะไรอยู่ เงินก็ให้ไปแล้ว นางคงไม่ทำอะไรแปลกๆ อีกนะ
ซึกซาก ซึกซาก เสียงรากเก้าอี้ดัง
นางจากนั่งฝั่งตรงข้ามิเค่อ นางจงใจรากเก้าอี้มานั่งใกล้ๆ ตัวิเค่อแทน จากนั้นใช้สองมือของตัวเองคล้องเกี่ยวแขนิเค่อไว้ และรัดแขนแน่นจน...
หนึบนาบ สิ่งนุ่มนิ่มเล็กเบียดแขนิเค่อ
"เ้าจะทำอะไร"
"ลุงไม่มีอะไร ข้าแค่อยากทำการค้าและอยากรู้อะไรนิดหน่อย"
"การค้าและอยากรู้อะไรนิดหน่อย" ิเค่อใบหน้าแปลกใจ พูดซ้ำคำนางเบาๆ ในปาก เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่านางเด็กนี้จะขายอะไร อยู่ๆ ก็ทำตัวแปลกจึงพูดไปว่า "งั้นก็พูดมา"
"ลุงท่านเดินไปถนนเริงรมณ์ ท่านใช่้าซื้อบริการหญิงงามใช่หรือไม่"
ิเค่อผงะ ไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาแบบนี้
"นี่เ้าพูดอะไรนะ"
"ลุงอย่าทำกระโตกกระตากสิ นี่ข้าพูดจริงจังนะ นี่นี่ลุงท่านว่าข้าสวยไหม วันนี้ข้าแต่งหน้าจัดเต็มเลย นิลุง..."
หญิงใบหน้าเยาว์วัยดวงตาแน่วแน่น นางยื่นสองมือมากุมมือิเค่อพร้อมพูดน้ำเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความหนักแน่นว่า
"ลุงข้าขาย!!!"
ดวงตานางเปล่งประกายจ๋าเชียว
7K
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
