Just For Love 14
วันอาทิตย์
สนามบินxx
ทีมพนักงานมีกันทั้งหมดสิบคน มีไกด์สองคน แล้วก็จะมีทีมงานที่จะคอยดูแลเราอยู่ที่นู่นอีกห้าคน การเดินทางวันนี้เป็ไปอย่างเรียบง่ายตอนอยู่บนเครื่องฉันนั่งข้างพี่อี้ที่ทำหน้าที่เป็ไกด์อีกด้านของฉันเป็หัวหน้าที่หลับั้แ่ขึ้นเครื่อง เมื่อมาถึง เราก็ถูกนำไปยังที่พัก เป็โรงแรมระดับห้าดาว ฉันพักกับพี่อี้ เพราะหัวหน้าฉันรู้จักกับพี่ไกด์อีกคนหนึ่งเราเลยสลับห้องนอนกัน พรุ่งนี้เช้าเราถึงจะเข้าไปดูการจัดระบบการทำงานอะไรไม่รู้ที่บริษัทแห่งหนึ่ง เป็บริษัทที่มีชื่อเสียงอันดับต้น ๆ ของประเทศ เราแค่มาเดินดูงานและฟังเหล่าผู้บริหารของบริษัทพูดคุยกัน อ้อ ฝุ่นกับฝันก็มานะแต่ว่าสองคนนั้นบินมาถึงคืนนี้แทน
“พี่อี้” ฉันเอ่ยเรียกพี่สะใภ้ที่นั่งทาครีมอยู่ปลายเตียง
“หือ? ว่าไง”
“พี่โบ้ทถามว่าไปไหนทำไมไม่รับโทรศัพท์”
“บอกว่าพี่อาบน้ำอยู่ก็ได้” ฉันพิมพ์ตอบพี่ชายตัวเองตามที่พี่สะใภ้บอก
“พี่อี้ยังไม่หายโกรธพี่โบ้ทเหรอคะ?” ฉันเลียบ ๆ เคียง ๆ ถาม
“พี่ไม่รู้เลยน้องฟาง พี่เหนื่อยมาก ๆ ตลอดมาพี่พยายามคิดว่าเขาคงหยุดกระทั่งหมั้นเขายังเป็แบบเดิมพอพี่จะคืนอิสระให้ เขากลับไม่ยอม พี่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแล้ว” พี่อี้ที่นั่งอยู่หันมามองฉันก่อนจะยิ้มให้บาง ๆ เป็รอยยิ้มที่เ็ปมากไม่น้อย
“พี่ชายเราน่ะ จะว่ายังไงดี เขาเหมือนจะรักพี่นะแต่การกระทำเขาไม่ใช่เลย เขายังมีอะไรกับคนอื่นไปทั่ว หรือเป็เพราะพี่มันง่ายเกินไปเหรอเื่ราวของพี่กับเขามันคงง่ายเขาเลยไม่คิดจะสนใจล่ะมั้งนะ”
“พี่อี้...”
“พี่น่ะชินแล้ว โดนตามตบถึงในห้างก็เคยเจอมาแล้ว ส่งคลิปที่พวกเขามีอะไรกันมาให้ดูพี่ก็ผ่านมาหมดแล้ว เอาเถอะช่างเื่ของพี่เถอะนะ นอนพักกันได้แล้ว พรุ่งนี้ตื่นเช้าด้วย” พี่อี้เปลี่ยนเื่คุย ฉันกดวางสายวีดีโอคอลกับใครบางคนก่อนจะขยับให้พี่อี้ได้ขึ้นมานอนบนเตียง เื่ราวที่พี่อี้ระบายออกมาวันนี้หวังว่าใครบางคนจะคิดอะไรได้บ้างนะ
“ขอคุยโทรศัพท์ได้ไหมคะ เบา ๆ ” ฉันเอ่ยขอพี่อี้อย่างเกรงใจเมื่อจู่ ๆ คนที่อยู่ไทยโทรมา
“หึหึ ได้สิ ถ้าพี่หลับแล้วก็ไม่รู้เื่หรอก เราน่ะรีบนอนนะ”
“ค่ะพี่อี้ ฝันดีนะคะ”
“ฝันดีจ๊ะ”
“ดึกแล้ว” ฉันกระซิบบอกกับอีกฝ่าย ซันเดย์ทำหน้านิ่งก่อนจะขยับขึ้นไปนอนบนเตียง
(คิดถึง กลับวันไหน)
“อีกสามวัน” ฉันตอบเสียงเบา
(จะนอนแล้วเหรอ)
“ใช่ค่ะ พรุ่งนี้ตื่นเช้าน่ะ จะนอนหรือยัง”
(อีกนิดครับ ตื่นแล้วไลน์หาด้วยนะ)
“อื้อ ได้”
(ฝันดีครับคุณ)
“ฝันดีค่ะ”
งานในตอนเช้าของวันถัดมาเป็การเยี่ยมชมบริษัทตัวอย่างในทริปครั้งนี้ พักตอนเที่ยงและตอนบ่ายก็เข้าห้องประชุมเพื่อร่วมฟังนโยบาย ผู้บริหารของทางจีนก็เข้าร่วมประชุมด้วย พอถึง่ที่ต้องแนะนำตัวฉันที่แนะนำตัวจบก็ถูกสายตาจากผู้บริหารฝั่งนั้นจับจ้องอย่างเปิดเผย ฉันกลัวมากจนต้องขยับไปนั่งชิดกับหัวหน้า ฉันพยายามไม่สนใจสายตาน่ากลัวนั่นกระทั่งประชุมเสร็จและกำลังจะไปงานเลี้ยงตอนเย็นฉันก็ถูกผู้ชายร่างสูงในชุดดำเข้ามาประชิดตัว พร้อมกับพูดภาษาจีนใส่ ฉันไม่รู้เื่ภาษาจีนนะ! พี่อี้เดินเข้ามาช่วยกันและแปลประโยคให้ฟัง สรุปคร่าว ๆ คือเ้านายพวกเขาอยากจะเจอฉัน ฉันเองก็ไม่กล้าไปเจอจึงเอ่ยปฏิเสธแต่เหมือนพวกเขาจะไม่เข้าใจเพราะพวกเขาลากทั้งฉันและพี่อี้ไปเจอเ้านายเขาที่ยังนั่งในห้องประชุม
“Hello my name is LEING YI-CHENG” เลี่ยง อี้เฉิน อย่างนั้นเหรอ? ทำไมแซ่ เอ่อ นามสกุลเขาเหมือนฉันเลยล่ะ
“Hello my name is YI and my sister FANG” พี่อี้นำตัวกลับไปเป็ภาษาอังกฤษ ฉันจับมือพี่อี้ไว้เป็ที่ยึดเมื่อคนพวกนั้นกำลังสอดส่องสายตามองฉัน
“Yes, I know”
“Do you have any business with my sister?” สิ้นคำถามของพี่อี้ อีกฝ่ายก็รัวภาษาจีนมาฉันที่ตอนแรกฟังรู้เื่เพราะภาษาอังกฤษตอนนี้กลับมึนงงไปหมดเมื่อทั้งพี่อี้และผู้ชายคนนั้นพูดภาจีนใส่กันไม่หยุดและนานเข้าก็เริ่มรุนแรงโดยการใส่อารมณ์เข้าไปด้วย แต่ไม่รู้คุยอะไรกันฉันกับพี่อี้ถูกชายชุดดำแยกจากกันพี่อี้ถูกอุ้มออกไปนอกห้องประชุมส่วนฉันถูกดึงเข้าไปใกล้คนที่เป็เ้านายพวกเขามากขึ้น ขืนตัวก็แล้ว ดีดดิ้นก็แล้วแต่ก็ไม่เป็ผล
“ขอโทษที่ทำให้ใ” จู่ ๆ ผู้ชายคนนั้นก็เอ่ยบอกกับฉันเป็ภาษาไทยแปร่ง ๆ ฉันชะงักใ เขาพูดภาษาไทยได้นี่ทำไมถึงทำเหมือนพูดไม่ได้ด้วยล่ะ
“คุณมีอะไรกับฉันเหรอคะ?” ฉันเลือกที่จะถามออกไปด้วยท่าทีนิ่ง ๆ แต่ภายในใจหวาดกลัวไปหมด
“ฟางลูก นี่พ่อเองไงลูก พ่อเอง” พ่อ?
“คะ? คงไม่ใช่แล้วล่ะค่ะ ฉันว่าคุณคงเข้าใจผิดแล้ว” เขาจะมาเป็พ่อฉันได้ยังไง ไม่มีทางหรอก
“ไม่ลูก หนูเหมือนแม่มาก พ่อ ฮึก ขอโทษ ขอโทษที่หาหนูกับแม่ไม่เจอ”
“ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเื่อะไร แต่วันนี้ฉันขอตัวก่อน” ฉันขยับถอยหลังตั้งใจจะออกไปจากที่นี่แต่ก็ต้องชะงักเท้าที่ถอยเมื่อก้าวถอยไปชนร่างของใครสักคนฉันจะขยับหนีก็ถูกล็อคที่แขนทั้งสองข้างไว้แน่น
“ช่วยบอกคนของคุณให้ปล่อยฉันด้วยค่ะ”
“เรากลับไปอยู่ที่บ้านกันนะ อากง อาม่า อยากเจอหนูนะลูก กลับบ้านไปกับพ่อนะคะ”
“ไม่ค่ะ เพราะฉันไม่รู้จักคุณ ช่วยปล่อยฉันด้วยค่ะ”
“ไปลูก เราไปหาอากงกับอาม่ากัน” ไม่นะ ไม่!! นี่มันเื่บ้าอะไรกันฉันไม่รู้จักเขาเลยนะทำไมถึงมาคุกคามฉันแบบนี้ พี่อี้อยู่ไหน หัวหน้าอยู่ไหน ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย
“ปะ ปล่อยฉันนะ ปล่อย กรี๊ด!!! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย”
“เงียบ!!”
“ฮื่อ! ปล่อยเถอะนะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันไม่รู้จักพวกคุณเลยนะ” ฉันดีดดิ้นร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว ตอนนี้ไม่ว่าใคร ใครก็ได้ ช่วยฉันที ช่วยฉันด้วย
ส่วนความรู้สึกภายในใจห้วงหนึ่งฉันหวัง หวังให้ซันเดย์มาช่วยฉัน บ้าบอดีจัง จะโดนพาตัวไปไหนไม่รู้แต่ก็ยังนึกถึงซันเดย์ แกมันบ้าฟาง แกมันบ้าที่สุดเลย!
“ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!!"
943
