Ep. 25
"เดือนหน้าเลยหรอ?! " ฉันเผลอะโออกมาเสียงดังเมื่อได้ยินมะนาวบอกว่าจะหมั้นกับหมอเพ้นท์เดือนหน้า วันนี้เรานัดเจอกันเพราะฉันเองก็มีข่าวดีจะบอกด้วย ส่วนผู้ชายก็มาแต่นั่งคนละโต๊ะ ตอนนี้เราอยู่ที่ผับของเดย์แต่ยังไม่ดึกขนาดนั้นคนยังไม่เยอะ แขกที่มีก็แค่ไม่กี่โต๊ะ พวกวินและเพื่อนๆ กำลังดื่มกันส่วนฉันกับมะนาวแค่ทานข้าว ขวัญไม่ได้มาด้วยและจนถึงตอนนี้ก็ยังติดต่อไม่ได้เลย ไม่มีใครรู้ว่าที่ขวัญบอกจะไปพักผ่อนนั้นจะกลับมาเมื่อไหร่
"ใช่ กะทันหันนิดหน่อยแต่ก็เป็ความตั้งใจของเราสองคนรวมถึงแม่ของหมอเพ้นท์ก็อยากให้แต่งงานแล้วด้วย แล้วเื่สำคัญที่เสียงหวานจะบอกคือเื่อะไรเหรอ?" พอโดนถามกลับมาแบบนี้มันก็รู้สึกเขินอยู่เหมือนกันแฮะอุตส่าห์เตรียมใจมาทั้งวันไม่ได้ช่วยอะไรเลย
"หวาน...กำลังจะมีน้องนะ"
"ห๊ะ?! 0_0 หมายถึง..ท้องน่ะหรอ?! "
"ใช่จ้ะ^^"
"กรี๊ดดดดด จริงหรอเสียงหวาน?! " ฉันรีบยกนิ้วชี้แตะที่ปากเป็การบอกมะนาวว่าอย่าเสียงดัง เพราะเมื่อกี้มะนาวแทบจะร้องะโออกมาเลยด้วยซ้ำ ถึงจะคนไม่ค่อยเยอะเพราะเป็่หัวค่ำแต่นอกจากโต๊ะพวกเราแล้วก็พอมีแขกโต๊ะอื่นบ้าง พวกเขาต่างมองมาที่โต๊ะฉันกับมะนาวอย่างสงสัย กลุ่มวินก็เหมือนกันหมอเพ้นท์กับเดย์ขมวดคิ้วมองมาอย่างใคร่รู้แต่วินทำเพียงแค่กระตกยิ้มมุมปากแล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ฉันคิดว่าเขาคงเดาออกว่ามะนาวใเื่อะไร
"อุ๊บส์!! ขอโทษที พอดีมะนาวตื่นเต้นไปหน่อยอ่ะ ว่าแต่เื่จริงใช่มั้ย? กี่เดือนแล้วเนี่ย" มะนาวจับแขนฉันเขย่าอย่างเร่งเร้าจะเอาคำตอบ รู้ได้เลยจากอาการของมะนาวที่แสดงออกมาว่าตื่นเต้นจริงๆ
"เพิ่งไปหาหมอมาวันก่อนเอง ว่าแต่...มะนาวไม่ได้ท้องเหรอ? ที่บอกว่าจะหมั้นหวานคิดว่าจะมีน้องเหมือนกันซะอีกนะ"
"ยังหรอก มะนาวกับหมอป้องกันตลอดนะ อ้ะ ดูเหมือนกลุ่มผู้ชายจะคุยกันเสร็จแล้วนะ" ฉันหันมองตามก็เห็นวินกับหมอเพ้นท์กำลังลุกขึ้นยืน พลางยกมือตบบ่าเดย์ที่เหมือนเมาไม่รู้เื่ซะแล้ว ฉันมองสภาพเดย์ตอนนี้แล้วก็คิดถึงขวัญขึ้นมา ปานนี้จะเป็ยังไงบ้างก็ไม่รู้ จริงๆแล้วมันก็น่าเห็นใจทั้งสองคนนั่นแหละ
"เฮ้อออ เดย์นะเดย์ ทำตัวเองแท้ๆ" แต่ฉันค่อนข้างเห็นด้วยกับมะนาวนะ
"รอบนี้ขวัญจะให้อภัยหรือเปล่า?"
"ขนาดลองคิดว่าถ้าเป็หมอเพ้นท์ทำแบบนั้นแค่ครั้งเดียวมะนาวก็จะเลิก แต่นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ขวัญทนมาได้ขนาดนี้ถือว่าสุดจริงๆ มะนาวว่าสองคนนี้คงถึงเวลาที่ต้องจบกันแบบจริงๆแล้วล่ะ ถ้าเพลย์บอยนักก็ไม่ควรมีแฟนั้แ่แรกนะ" สไตล์มะนาวคิดยังไงก็พูดออกมาอย่างนั้น ฉันได้แต่ยืนพยักหน้าเบาๆ ไม่นานวินกับหมอเพ้นท์ก็เดินตรงมาที่โต๊ะฉันกับมะนาว
"เพื่อนรักของหมอเป็ไงบ้างคะ?" มะนาวถามถึงเพลย์บอยหนุ่มเสียงขึ้นจมูกแสดงความไม่พอใจออกมาชัดเจนที่เขาบังอาจมาทำเพื่อนสาวของเราเจ็บครั้งแล้วครั้งเล่า
"ตามที่เห็นเลยครับ..." หมอเพ้นท์เปรยออกมาอย่างเหนื่อยใจ
"กูว่าแล้ว เื่มันต้องเป็แบบนี้ วันนั้นกูไปกินข้าวกับเมีย เห็นมันพาผู้หญิงคนอื่นไปด้วย! ไอ้สัดเดย์แม่งมันไม่เคยหลาบจำ ไม่อยากจะพูดหรอกแต่กูอยากบอกว่า สมน้ำหน้า!"
"วิน..." ฉันยกมือแตะต้นแขนแข็งแกร่งของวินเพื่อเตือนให้เขาลดอารมณ์ลงมาหน่อยเพราะจากท่าทางการพูดเมื่อกี้ก็ดูเหมือนจะหัวเสียอยู่ไม่น้อย
"แล้วยังไงต่ออ่ะ จะกลับกันเลยหรอ? แล้วเดย์ล่ะปล่อยไว้สภาพนั้นจะเป็อะไรหรือเปล่า?"
"มันไล่ออกมาเอง บอกอยากอยู่คนเดียว ก็ปล่อยให้มันอยู่คนเดียวไป อยู่ต่อก็มีแต่ได้ฟังมันเพ้อถึงเมีย"
"ที่นี่ผับของเขา คงมีลูกน้องคอยดูแลอยู่แล้วไม่มีอะไรต้องห่วงหรอกครับ ว่าแต่มีใครติดต่อคุณขวัญได้บ้างแล้วยังครับ?"
"ยังเลยค่ะหมอเพ้นท์ ขวัญน่าจะปิดเครื่องเอาไว้"
"ถ้าเพื่อนมะนาวเป็อะไรขึ้นมานะ มะนาวจะจัดการแน่!"
"ใจเย็นก่อนนะครับที่รัก คุณขวัญคงแค่้าพักผ่อนจริงๆก็ได้" หมอเพ้นท์รีบเบรคอารมณ์ที่คุกรุ่นของแฟนสาว เขาลูบหัวไหล่มนของมะนาวแ่เบาซึ่งมันได้ผลเพราะทำให้มะนาวมีท่าทีที่อ่อนลงจริงๆ
"เฮ้ย! มึงอ่ะมานี่ดิ" วินกวักมือเรียกเด็กในผับของเดย์เขาก็รีบวิ่งมาหาทันที
"ครับเฮียวิน"
"มึงดูเ้านายมึงไว้ ถ้าดูท่ามันไม่ไหวก็พาขึ้นไปนอนข้างบน หรือมีอะไรก็โทร.หากู เข้าใจมั้ยวะ?!"
"ครับ!" วินควักแบงค์พันในกระเป๋าให้สามใบ ลูกน้องโค้งหัวให้ก่อนจะรับเงินไว้แล้วเดินไปยืนอยู่ข้างโต๊ะที่ตอนนี้มีเดย์นั่งดื่มอยู่คนเดียว
"เธอกินข้าวไปเยอะมั้ย?" วินถามพร้อมกับยืนเท้าสะเอวมองหน้า หันกลับไปมองจานอาหารที่เหลือบนโต๊ะแล้วหันกลับมามองฉันเพื่อรอคำตอบอีกที
"หวานกินไปเยอะแล้วนะ กินยาแล้วด้วย..ไม่ลืมหรอกน่า" ฉันยิ้มหวานให้วินก่อนถูกแขนแกร่งรวบเอวฉันเข้าไปกอดไว้ มะนาวส่งยิ้มมาให้แบบล้อๆ แต่หมอเพ้นท์ยังขมวดคิ้วมองท่าทางแปลกๆของฉันกับวินอยู่ แสดงว่าวินยังไม่ได้บอกเพื่อนเลยใช่มั้ยเนี่ย
"คุณเสียงหวานไม่สบายเหรอครับ? ทำไมต้องกินยา?"
"เสียงหวานกับวินกำลังจะมีน้องแล้วนะคะหมอ" มะนาวรีบตอบแทนฉันด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นอย่างเก็บไว้ไม่อยู่ หมอเพ้นท์ได้ยินแบบนั้นก็มองหน้าฉันทันทีพอเห็นว่าฉันส่งยิ้มให้ก็เหลือบมองหน้าวินที่ยืนทำหน้านิ่งอยู่ข้างๆฉันแทน แต่วินกลับยักไหล่ให้แล้วพูดด้วยเสียงนิ่งๆ
"คนมันน้ำยาดีก็งี้ แล้วมึงอ่ะไอ้หมอไม่คิดจะปล่อยบ้างหรอวะ?"
"ยังไม่ได้คิดเลย แต่หลังจากงานหมั้นผ่านแล้วคงไม่แน่" ฉันแอบเห็นมะนาวหน้าซีดไปพักหนึ่งหลังจากประโยคนั้นของหมอเพ้นท์ หรือมะนาวอาจจะยังไม่พร้อม แต่เท่าที่เห็นก็ดูตื่นเต้นมากเลยนี่นาตอนที่รู้ว่าฉันท้องน่ะ
"ตอนแรกกูก็ไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยหรอก"
".............." คำพูดของวินเมื่อกี้อยู่ๆก็ทำเอาฉันรู้สึกหน้าชาขึ้นมาดื้อๆ หรือวินจะกำลังหมายถึง..ไม่ได้ตั้งใจมีลูกและอาจจะไม่อยากมีกับฉันเลยก็ได้
"แต่ถ้ามาแล้วก็ไม่เป็ไร ไม่มาวันนี้ก็ต้องมาวันหน้าอยู่ดี" รู้สึกใจสั่นแปลกๆ และเย็นวาบเหมือนหัวใจที่เต้นอยู่ก่อนหน้านี้มันถูกฟรีซด้วยความเย็นจัด แต่ในขณะที่ฉันรู้สึกเกือบจะงอนเขามือใหญ่ก็เอื้อมมาดึงตัวฉันเข้าไปโอบไว้แล้วลูบขึ้นลงที่ต้นแขนฉันก่อนจะกดจูบลงบนขมับอย่างแ่เบา และนั่นทำให้มะนาวแกล้งทำเสียงไอค่อกแค่กขึ้นมาทันที อารมณ์จากน้อยใจมันเปลี่ยนเป็เขินแบบกะทันหันจนฉันเองก็ตั้งตัวไม่ทันเหมือนกันกับอารมณ์ที่เริ่มแปรปรวนของตัวเอง
คอนโด
"เหนื่อยไหม?" ทันทีที่เข้ามาในห้องวินก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งๆแต่สายตาที่มองมามันดูอบอุ่นจนทำให้ฉันนึกอยากจะพุ่งตัวเข้าไปกอดซบที่อกแกร่งนั้น วินยื่นนิ้วแข็งๆมาเขี่ยผมของฉันให้ไปทัดหูไว้ ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นประจำตัวของเขา ซึ่งปกติวินไม่ใช่ผู้ชายที่ชอบใช้น้ำหอม แต่ตอนนี้ฉันได้กลิ่นจากตัวเขาจนอยากจะฝังหน้าลงบนอกที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นๆนั้นให้ได้เลย
พรึ่บบบบ!!! ฟืดดดดดด~~~
ฉันทำมันแล้วพร้อมกับหัวใจที่เต้นรัว 'หอมจัง' วินดูนิ่งอึ้งไปก่อนจะลูบไล้มือใหญ่บนแผ่นหลังฉัน แล้วกดตัวฉันให้แนบสนิทกับร่างของเขาให้มากขึ้น เหมือนเรายืนกอดกันโดยที่ฉันฉันซุกหน้าลงฝังจมูกลงที่อกของวิน และมือหนาที่ลูบไล้อยู่บนแผ่นหลังสักพักก็เลื่อนต่ำลงมาบีบเค้นที่ก้นฉันทั้งสองข้าง ฉันแม้มปากแน่นแล้วตัดสินใจเอื้อมมือไปวางที่สะโพกหนาของวินเหมือนกันกางฝ่ามือออกเตรียมจะขย้ำลงเหมือนที่มือหนากำลังทำกับฉันอยู่ตอนนี้แต่...
"เฮียฮะพรุ่งนี้ผม.. เฮ้ย!!" เราสองคนรีบผละตัวออกจากกันทันทีเมื่ออยู่ๆไวท์ก็เปิดประตูห้องออกมา ไม่รู้ว่าจะเห็นสภาพฉันกับวินเมื่อกี้หรือเปล่า แต่จากเสียงอุทานใเสียงดังขนาดนั้น..คิดว่าไม่น่าจะรอด ฉันได้แต่ก้มหน้างุดไม่กล้ามองหน้าไวท์เลย และวินคงจะรู้ว่าฉันกำลังอับอายมากแค่ไหนเขาดันตัวฉันให้หลบอยู่ข้างหลังเขาแล้วหันไปคุยกับไวท์แบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"มึงมีอะไรไอ้ไวท์?!"
"เอ่อ...ไว้ค่อยคุยก็ได้ครับ"
"มีอะไรจะพูดก็พูดมาเร็วๆเข้า!"
"ผมแค่จะบอกว่า พรุ่งนี้ผมจะกลับสิงคโปร์" ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้ไวท์ทำหน้ายังไงหรือมองอะไรอยู่เพราะฉันไม่อะไรเลย นอกจากแผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อยืดสีดำตรงหน้า
"ทำไมรีบกลับ?"
"พ่อโทร.มาตามแล้ว"
"ถ้ามึงอยากอยู่ต่อเดี๋ยวกูคุยให้ก็ได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็แล้วแต่มึงว่าอยากกลับหรืออยากอยู่ แค่นั้น"
"ผมก็อยากอยู่นะเฮียเพราะไม่อยากห่างกับหนูดี แต่กลับไปก่อนดีกว่า ไว้ปิดเทอมหน้าจะมาอีก ผมอยากรีบเรียนให้จบ ทำงานแล้วก็พาหนูดีย้ายไปอยู่สิงคโปร์ด้วยกัน"
"มึงพูดเหมือนพ่อน้องเขาจะยอมให้ย้ายไป หวงลูกสาวซะขนาดนั้น"
"ก็เฮียไงที่ต้องช่วยผม^^"
"ฝันไปเถอะมึงไอ้สัดไวท์!"
เพี๊ยะ!!!!
"โอ้ย! ซี๊ดดดด เธอมาฟาดหลังฉันทำไมวะหวาน?!"
"พูดกับน้องดีๆหน่อยไม่หรือไม่ไงกันวิน ปากมันจะฉีกหรือไงถ้าพูดเพราะสักวันน่ะ พูดแบบนี้ลูกได้ยินแล้วเกิดพูดตามจะทำยังไง"
"ลูกอยู่ในท้อง ตอนนี้แม่งตัวเล็กกว่าไข่มดอีกมั้ง!"
"วิน!"
"เดี๋ยวนะฮะ นี่พวกพี่กำลังพูดเื่อะไรกันอยู่ครับเนี่ย?" นี่ไม่บอกเพื่อนฉันก็พอจะเข้าใจนะ แต่นี่ยังไม่ได้บอกน้องด้วยงั้นหรอ
"พี่สะใภ้มึงท้อง มึงกำลังจะมีหลานไอ้ไวท์!"
"ว้าว! พ่อรู้เื่ยังเนี่ย?"
"ขนาดไวท์ยังเพิ่งรู้เมื่อกี้เลย อย่าถามถึงพ่อดีกว่า ดีไม่ดีนะพี่ชายไวท์คงไม่คิดจะบอกเลยด้วยซ้ำ แล้วไม่ต้องพูดถึงหลาน เื่ที่มีพี่เป็แฟนเขาเคยบอกให้พ่อรู้บ้างหรือเปล่าก่อน!" ฉันพูดแล้วเดินก้มหน้าเข้าห้อง ทั้งที่ได้ยินเสียงวินเรียกตามหลังแต่ก็ไม่คิดจะหยุดเดินหรอก จริงๆเลยนะ เขาไม่เคยคิดจะบอกใครเลยเหรอ หรือการมีลูกมันไม่ใช่เื่น่ายินดีสำหรับเขากัน ขนาดไปนั่งคุยกับเพื่อนตั้งนานสองนานก็ไม่เห็นจะยอมบอกเลย แล้ววันนั้นก็นั่งเล่นอยู่กับไวท์ทั้งวันแท้ๆเป็ไปได้เหรอที่เขาจะไม่บอกน้อง นอกซะจากว่าเื่นี้มันไม่สำคัญสำหรับเขาจริงๆ
ปัง ปัง ปัง!
"หวาน! เปิดประตู" ฉันหันไปมองค้อนให้คนด้านหลังประตูแล้วเดินไปนั่งบนเตียงอย่างหงุดหงิดใจท่ามกลางเสียงทุบประตูที่ดังขึ้นอย่างไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลง แต่กลับยิ่งหนักขึ้นกว่าเดิมเมื่อฉันไม่ยอมเปิดให้
"เปิดดิวะ! จะล็อคทำไมเนี่ย?!!" เสียงประตูโดนทุบอยู่อย่างนั้นราวสองถึงสามนาทีแต่แล้วเสียงทุบเสียงเรียกทุกอย่างก็เงียบลงในที่สุด ฉันค่อยๆเดินไปเอาหูแนบลงบนบานประตูเพื่อฟังเสียงจากด้านนอกแต่มันกับเงียบสนิทราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตที่ด้านนอกนั้นเลย
แอ๊ดดดดดดด~~~
"ไง เปิดได้แล้วหรอ" ฉันรีบดันประตูให้ปิดลงเหมือนเดิมแต่ก็ไม่ทันวินที่ยกมือดันประตูไว้ไม่ยอมให้ปิดง่ายๆ เขามองขู่ด้วยสายตาแล้วกระแทกประตูให้เปิดออกมันแรงมากจนฉันกระเด็นออกมา วินรีบพุ่งตัวมาดึงฉันไว้ก่อนที่ฉันจะหงายหลังล้มไปที่พื้น ฉันใจหายวาบคิดไปต่างๆนาๆว่าถ้าเมื่อกี้ฉันเสียหลักล้มไปจริงๆ ลูกในท้องจะเป็ยังไง แต่พอเงยหน้ามองวินก็เห็นว่าเขากำลังจ้องฉันอยู่เหมือนกัน คิ้วเข้มขมวดมุ่นและสายตาขุ่นมัวจ้องเข้ามาในตาฉันเหมือนอยากจะจับฉันฉีกออกเป็ชิ้นๆก็ไม่ปาน เขาดูโกรธมากจริง
"เล่นอะไรเป็เด็กๆ เกิดเธอล้มลูกไหลขึ้นมาจะทำยังไง?!"
******** to be continued
ไรท์เพิ่งรู้ว่าใน่ตอนแรกๆไรท์ได้เขียนชื่อแฟนหมอเพ้นท์ผิดไปแล้ว น้องชื่อมะนาวนะคะไม่ใช่มิ้ว ไว้ไรท์จะไปไล่แก้ชื่อให้ทีหลังน๊า ❤️❤️❤️????????????
9K
