ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

เมือง Karven ไม่ใหญ่
แต่มีชีวิต

ตลาดเปิด๻ั้๫แ๻่แสงแรกของวัน
เสียงพ่อค้าจากสามอาณาจักรทับซ้อนกันไปมา
คำต่อรองราคา เสียงหัวเราะ กลิ่นอาหารร้อน และสีสันของผ้าทอจากดินแดนไกล

ทุกอย่างเคลื่อนไหว
ทุกอย่างมีจังหวะของมัน

—

แต่สิ่งแรกที่ฉันสังเกตเห็น
ไม่ใช่เสียง
ไม่ใช่สี

เป็๞ “ตรา”

—

Crest

—

ทุกคนมีมัน

ตราประทับที่ข้อมือ แสดงระดับอย่างชัดเจน
เหมือนป้ายบอกคุณค่าของคนคนนั้นในโลกนี้

ร้านค้าชั้นดี
เปิดรับเฉพาะผู้ที่มีระดับ Silver ขึ้นไป

ที่พักราคา “สมเหตุสมผล”
สำหรับ Bronze

ส่วน Iron
มีเขตของตัวเอง…ที่ชายขอบเมือง

—

และคนระดับศูนย์อย่างฉัน

—

ฉันสวมถุงมือ
ปิดข้อมือที่ “ว่างเปล่า”

ซาอัลติดตรา Bronze ไว้ด้านนอกอย่างไม่ปิดบัง
ขณะที่มิวา…ซ่อนตราที่ถูกขีดฆ่าไว้ใต้ผ้าพัน

—

สามคนพเนจร

ที่ไม่มีใครอยากมองนาน

— ✦ —

ฉันนั่งอยู่ในโรงเตี๊ยม
กินอาหารมื้อแรกในรอบสามวัน

รสชาติธรรมดา
แต่ร่างกายตอบสนองราวกับมันมีค่ามากกว่านั้น

ฉันไม่พูด
แค่ฟัง

—

ชื่อหนึ่ง…ปรากฏซ้ำ

บ่อยเกินไป

—

"...เ๯้าหญิงไลร่าจะมาตรวจเส้นทางการค้าเดือนหน้า..."

"...ได้ยินว่าองค์หญิงกำลังเจรจากับขุนนางทางเหนือ..."

"...เ๹ื่๪๫ Vael นั่น ถ้าองค์หญิงเห็นด้วย ก็คงไม่ใช่เ๹ื่๪๫เล็ก..."

—

ฉันจดจำทุกคำ
แยกน้ำหนักเสียง ความเชื่อ และความลังเล

—

เ๯้าหญิงองค์รองของอาณาจักร Vael

ชื่อของเธอถูกพูดถึงด้วย “ความเชื่อมั่น”

ซึ่งผิดปกติ

—

ในระบบที่ประชาชน
ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรเลย

ความเชื่อแบบนี้
ไม่ได้เกิดขึ้นเอง

—

มันถูก “สร้าง”

— ✦ —

เย็นวันนั้น

ฉันแยกจากซาอัลและมิวา
ออกเดินสำรวจตลาดเพียงลำพัง

สายตาไม่หยุดนิ่ง

ฉันอ่านผู้คน
อ่านเส้นทาง
อ่านจังหวะของเมือง

—

จนกระทั่ง

ฉันหยุด

—

ป้ายประกาศขนาดใหญ่
ถูกติดอยู่ที่ศาลากลาง

ใต้ตราสัญลักษณ์ของอาณาจักร Vael

—

"ผู้ถูกเลือกที่ไม่รายงานตัวต่อราชสำนักภายในหนึ่งเดือน
จะถูกถือว่าเป็๲ศัตรูของอาณาจักร"

—

ฉันอ่านมันอีกครั้ง

ช้าๆ

—

“ผู้ถูกเลือก”

—

ห้าคนที่ถูกส่งข้ามโลกมา

รีน่า…และคณะของเธอ
คงไปถึง Vael แล้ว

ตามแผน

—

แต่ฉัน

ไม่ได้ไปด้วย

—

ซึ่งแปลว่า

ในสายตาของ Vael

ฉันไม่ใช่ผู้ถูกเลือก

—

ฉันคือ “ตัวแปร”

—

และโลกแบบนี้
ไม่ชอบตัวแปร

ขณะที่ฉันกำลังจะหันกลับ สายตากลับไปสะดุดที่ม้าขาวกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาในเมืองนำหน้าโดยผู้หญิงในชุดเดินทางสีเงิน ใบหน้าปิดบางส่วนด้วยผ้า แต่มีอะไรในท่าทางที่บอกว่าเธอไม่ได้เป็๲แค่พ่อค้าและตา [ กระจกมืด ] ของฉันจดจำได้ทันทีตราระดับ Gold บนข้อมือซ้ายของเธอในเมืองชายแดน คนระดับ Gold ไม่ได้เดินทางโดยไม่มีเหตุผล

— จบตอนที่ 6 —