สองภพ

        จ้าวรั่วซีนั่งมองจอโทรทัศน์ที่กำลังเสนอข่าวการรื้อฟื้นคดีของพ่อเธอ และคดีอื่นๆ ด้วยน้ำตาคลอ เธอปิดฉากความอยุติธรรมที่แม่ พ่อ และเหยื่อคนอื่นๆ ได้รับ…ด้วยความจริง หลังจากความพยายามหา ไล่ล่า เก็บ และ ‘หลุด’ ข้อมูล ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เกิดเป็นกระแสระดับชาติ ให้สังคมหันมาใส่ใจความเลวร้ายที่เกิดขึ้น เวลากว่าหกเดือนที่เธอและผู้ร่วมอุดมการณ์ที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างเงียบๆ ในโลกออนไลน์ ในที่สุดมันก็ผลิดอก ออกผล ไม่ว่าผลการตัดสินคดีแต่ละคดีจะเป็นอย่างไร แต่วันนี้ เธอดีใจที่สังคมไม่เพิกเฉยต่อการ ‘ถูกกระทำ’ อีกต่อไป

        หญิงสาวส่งจิตถึงดวงวิญญาณของพ่อกับแม่ ต่อหน้าภาพวาดนั้น ด้วยน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม

        ...พ่อคะ แม่คะ...หนูทำสำเร็จแล้วใช่ไหมคะ หนูคงไม่มีปัญญากวาดล้างพวกมันจนหมด แต่อย่างน้อย สังคมก็ไม่เพิกเฉยต่อความชั่วแล้วนะคะ คดีของพ่อและของแม่ ถูกรื้อมาสืบคดีกันใหม่ อาซ่งจินและอาหมอ รวมถึงอาหวงซือไช่ ต่างก็ช่วยกันเต็มที่เลยนะคะ พ่อกับแม่หลับอย่างสบายได้แล้วนะคะ...

        เย็นวันนั้น เธอร่วมดื่มฉลองความสำเร็จนี้ กับหวงซือไช่ ซ่งจิน หลิวเหว่ย และตงลีลี่ ที่คอนโดของเธอ หญิงสาวกล่าวขอบคุณบุคคลทั้งสี่ที่ให้ความช่วยเหลือ และช่วยผลักดันมันจนสำเร็จ 

        “หนูต้องขอบคุณทุกคนมากนะคะ ที่ช่วยทำให้ความยุติธรรมมันเกิดขึ้นได้จริงๆ” จ้าวรั่วซีบอกกับทุกคนทั้งน้ำตา 

        “ไม่ต้องขอบคุณหรอก พวกเรายิ่งกว่ายินดี ที่ได้ทำเพื่อเพื่อนที่เรารัก แล้วก็เพื่อสังคมดีๆ ที่เป็นความหวังให้เราใช้ชีวิตต่อไปได้นะ” ซ่งจินพูดพลางตบหัวหญิงสาวเบาๆ ไม่ว่าจะอย่างไร เขาก็ยังปฏิบัติต่อเธอเหมือนเธอเป็นเด็กตัวน้อยเสมอ เธอก็เหมือนลูกสาวคนหนึ่งของเขานั่นแหละ

        “แต่มันก็น่าทึ่งนะ ที่ไอ้กลุ่มพยัคฆ์นรกนี่มันสืบทอดกันยาวนานได้มาเป็นพันปี สมมติว่าเราย้อนอดีตกลับไปได้ แล้วเราไปแก้โจทย์ที่จุดเริ่มต้น เราไม่ยอมให้กลุ่มพยัคฆ์ดำเกิดขึ้นได้ สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันจะเปลี่ยนแปลงไปไหม” เป็นหวงซือไช่ที่ตั้งคำถามทะลุกลางปล้องขึ้นมา

        นั่นทำให้จ้าวรั่วซี คิดถึงไป๋หลงหลาน ขึ้นมาจับจิตจับใจ ป่านนี้ เขาจะเป็นเช่นไร จะผ่านพ้นวิกฤตินั้นไปได้หรือไม่ หรือเขาจะโดนประหารไปแล้ว …

        เมื่อหวงซือไช่และตงลีลี่ลากลับบ้านไปแล้ว เหลือเพียงซ่งจินและหลิวเหว่ยที่หญิงสาวขอให้เขาอยู่ต่อ เพื่อที่จะบอกเรื่องที่เธอกลับไปอดีต เธอรู้ว่ามันอาจจะเหลือเชื่อ แต่เธอรับรู้ได้ว่าผู้ใหญ่ทั้งสองรักเธอเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ...หากว่า...วันหนึ่งที่เธอได้กลับไปอดีตอีกครั้ง พวกเขาจะได้ไม่ต้องดิ้นรนตามหาเธอ เธอเข้าใจว่าการสูญเสียคนที่เรารักไปแบบไร้สาเหตุที่เหมาะสมมันโหดร้ายแค่ไหน เธอจึงอยากเตรียมพร้อมเอาไว้ 

        เธอขอผู้ใหญ่ทั้งสองว่า ขอให้เธอเล่าให้จบก่อนค่อยตัดสินใจว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ แต่เธออยากเล่าเพราะหากวันหนึ่งเธอหายไปโดยไร้ร่องรอย พวกเขาจะได้รู้ว่าเธอหายไปที่ใด และอาจจะไม่กลับมาอีกก็เป็นได้ 

        หญิงสาวเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ตั้งแต่เธอเริ่มฝันเห็นการฆาตกรรม ตั้งแต่ยังอยู่ที่นิวยอร์ค จนถึงการไปและกลับมาจากอดีต และความเชื่อมโยงของกลุ่มพยัคฆ์ดำและตราประทับนั้น 

        เมื่อเล่าจบ เธอก็ทำใจว่าท่านทั้งสองอาจจะไม่เชื่อและอาจจะคิดว่าเธอเครียดมากจน...ประสาทหลอน หากทั้งซ่งจินและหลิวเหว่ยกลับเชื่อ เพราะที่ผ่านมาพวกเขาก็สงสัยในข้อสันนิษฐานหลายๆ อย่างของเธอ เพราะมันมีความประหลาด ไม่ค่อยเกี่ยวข้อง หรือดูห่างไกลจากประเด็น แต่มันก็พิสูจน์ออกมาตรงหรือถูกต้องตามที่เธอตั้งสมมุติฐานเสมอ 

        ซ่งจินถามว่า ถ้าเลือกได้เธอจะเลือกอยู่ที่ไหน เพราะเขาสังเกตเห็นแววตาหญิงสาวตอนที่เล่าถึงองค์ชายพระองค์นั้น เมื่อจ้าวรั่วซีอ้ำอึ้งไม่สามารถตอบเขาได้ทันที... เขาจึงมั่นใจ และบอกกับหลิวเหว่ยภายหลังจากที่กลับออกจากคอนโดของหญิงสาวมาแล้วว่า ซักวันหนึ่งซีซีต้องกลับไปอยู่ที่โน่น...

         เมื่อทุกคนกลับไปหมดแล้ว หญิงสาวยังคงนั่งครุ่นคิดถึงสิ่งที่หวงซือไช่พูด...ถ้าเธอสามารถช่วยไป๋หลงหลานเปิดโปงกลุ่มพยัคฆ์ดำได้ พ่อเธออาจไม่ได้ตายแบบนี้ก็ได้ 

        เธอได้แต่นั่งมองภาพวาดบ้านขาวหลังคาแดง กลางทุ่งหญ้าสีเหลืองและทะเลสีน้ำเงิน แอบหวังว่าพ่อกับแม่จะออกมาจากภาพเพื่อมาช่วยหาทางออกให้กับเธอ 

        เธอคิดถึงไป๋หลงหลาน ถ้าเขาอยู่ใกล้ๆ เธอคงไม่รู้สึก ‘กลัว’ กับ...อะไรก็ไม่รู้ อนาคต? ความโดดเดี่ยว? ชีวิตเธอไม่มีใครอีกแล้ว เดิมทีเธอก็เป็นคนที่ไม่ค่อยสนิทสนมกับใครมากนัก นอกจากพ่อและแม่ และยิ่งความรู้สึกหลังการกลับมาครั้งนี้ เธอกลับรู้สึกแปลกที่แปลกทาง คล้ายๆ ว่าเธอไม่ใช่คนของที่นี่อีกต่อไป เธอกลับโหยหาชีวิตในอดีต โหยหาไป๋หลงหลาน ยิ่งบัดนี้เธอไม่มีห่วงใดๆ ที่นี่แล้ว ถ้าเธอสามารถกลับไปหาเขาได้ ก็คงจะดี ...ฝ่าบาท จะเป็นอย่างไรบ้าง จะรอดพ้นข้อหาใหญ่หลวงนั่นได้หรือไม่นะ... ซีซี คิดถึงฝ่าบาท จะทรงทราบไหมนะว่าหม่อมฉันคิดถึงเหลือเกิน... ตั้งแต่เธอกลับมาสู่โลกปัจจุบัน แทบไม่มีวันไหนเลยที่เธอไม่คิดถึง ไม่โหยหาเขา

        น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เริ่มไหลบ่าหนักหน่วงจนเป็นการสะอื้นไห้ เธอได้ชัยชนะ แต่เหมือนกับสูญสิ้นทุกอย่างอีกครั้ง ว่างเปล่า ไม่มีใครอีกแล้วในชีวิตในปัจจุบัน จะกลับไปหา ‘เขา’ ก็ไปไม่ได้ แล้วถึงกลับไปได้...สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือ ...เขาจะยังมีชีวิตอยู่รอเธอไหม... 

        จ้าวรั่วซีปล่อยใจปล่อยกายให้ร้องไห้สะอึกสะอื้นโดยไม่จำเป็นต้องเก็บเอาไว้อีกต่อไป ร้องจนร่างกายทนไม่ไหวผล็อยหลับไป 

        ... แล้วสิ่งที่เธอเฝ้ารอคอย ก็มาถึง...

-----------------------------

.... สวรรค์ก็ไม่ละเลยความยุติธรรม ร่วมแสดงความยินดีกับคุณหมอจ้าวกัน....ด้วยการกดไลก์ กดเลิฟ คอมเมนท์ให้ไรท์นะคะ 555 

ปล. เทศกาลนิยายจีน ยังลดราคาอยู่น้า ใครยังไม่ได้ตก ไปตกได้จ้า >> bit.ly/สองภพ  (อ้อนจนกว่ารี้ดทั้งหลายจะใจอ่อน 55)