"คุณหนูทำไมท่านทำแบบนี้เ้าคะ ท่านเสนาบดีต้องทรงไม่พอใจคุณหนูมากเป็แน่"
"ข้าก็ตั้งใจให้เป็เช่นนั้น ต่อไปข้าจะไม่ทำสิ่งใดตามใจผู้อื่นอีกแล้วเปาเปา"
"โถ่คุณหนู"
ใบหน้าเศร้าหมองของซูหนี่ตกอยู่ในสายตาของจางเหว่ย แน่นอนว่านางไม่อยากแต่งกับเขาแต่ไม่รู้ทำไมนางถึงได้เลือกเขา
"หรือข้าดูเข้าถึงง่ายแถมดูหล่อเหลาจนสะดุดตานางนะ"
เขาไม่อยากจะโม้เลยว่าแม้จะใส่เสื้อผ้าซอมซ่อก็ยังดูหล่อจนสาวๆ แถวหอโคมแดงมองตามตาเป็มัน
จางเหว่ยคิดภูมิใจในความหล่อเหลาของตนที่ไม่ว่าจะอยู่ในสถานะใดมันก็ชอบโดดเด่นจนเขารำคาญใจ
เพล้ง!!
"ลูกอกตัญญู! ข้าเลี้ยงและเอาใจนางอย่างดีให้สิ่งดีๆ กับนางมาตลอด สุดท้ายนางกลับทรยศความหวังดีของข้าโดยการไปเลือกไอ้คนขอทานนั่นมาทำผัว"
"ใจเย็นๆ ก่อนนะเ้าคะท่านพี่ นางยังเด็กอาจจะยังคิดไม่ได้ เราก็ให้นางเลือกสามีใหม่ก็ได้นิเ้าคะ"
"ใครมันจะลดเกียรติลงมาอีกรึ นางเลือกไอ้ขอทานแทนที่จะเลือกคุณชายจากตระกูลสูงส่งเพื่อที่จะทำข้าอับอาย ลี่ถังเ้ายังคิดว่าจะมีชายใดชายตาแลนางอีก! "
ลี่ถังยิ้มเยาะหยันอย่างสมใจ นางไม่คิดว่าลูกเลี้ยงจะกล้าทำเื่ใหญ่โตเพียงนี้ แต่ก็สมใจนางนักดูเหมือนครั้งนี้หลิวหยางบิดาของนางจะโมโหจริง
"แล้วแบบนี้พวกเราจะทำเช่นไรเ้าคะท่านพี่"
"ในเมื่อนางไม่รักดีเลือกแบบนั้นเองข้าก็จะตามใจนาง พรุ่งนี้ข้าจะให้นางออกจากจวนไปอยู่กับชายที่นางเลือก พอนางเจอความลำบากนางคงจะคิดได้ว่าตลอดมาข้ารักและห่วงใยนางเพียงใด"
น้ำเสียงที่สั่นสะท้านเวลาเอ่ยถึงบุตรสาวอันเป็ที่รักทำให้ลี่ถังไม่ค่อยจะพอใจนัก แต่ก็สมหวังดั่งใจที่ลูกเลี้ยงจะไม่คอยอยู่ขัดแข้งขัดขานางและลูกแล้ว
ค่ำคืนที่แสนหนาวแหนบเหมือนใจที่สุดแสนจะโศกเศร้าเสียใจของซูหนี่ เป็อีกคืนที่นางต้องนอนร้องไห้อยู่ผู้เดียวเงียบๆ เมื่อคิดถึงการกระทำของผู้เป็บิดา
เสียงสะอื้นไห้ของนางทำให้จางเหว่ยสามียาจกของนางที่ถูกไล่ให้ไปนอนที่พื้นแข็งกระด้างมีเพียงผ้าปูบางๆ เพียงเท่านั้นได้ยินเสียงก็แปลกใจ
นางเป็อะไร หรือจะเสียใจที่เลือกข้า...
คิดได้เช่นนั้นก็ลุกขึ้นพยายามเดินให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไปดูนางเสียหน่อยว่านางละเมอหรืออย่างไร
"ฮือๆ ข้าเกลียดท่านพ่อ ท่านพ่อไยท่านถึงไม่รักข้า"
นางละเมอ...
เห็นแบบนั้นจางเหว่ยก็อดสงสารนางไม่ได้ คงจะมีเื่ผิดใจกันกับผู้เป็บิดาทำให้นางต้องทำประชดประชันโดยการเลือกยกจกเช่นข้าเป็สามี
มือใหญ่ค่อยๆ เอื้อมไปตบหลังหญิงสาวเบาๆ เพื่อปลอบประโลมใจนางให้หลับสบาย แม้จะกลัวว่านางจะตื่นมาแว้ดๆ ใส่ก็ตาม
"ข้าก็อยากจะรู้ว่ากิตติมศักดิ์ของเ้ากับตัวจริงจะเหมือนกันหรือไม่"
คนทั่วเมืองต่างพูดถึงนางในทางที่ไม่ดีนักผิดกับน้องต่างมารดาของนางที่มีแต่ผู้คนชื่นชมทั้งความสวยและความสามารถงานบ้านงานเรือน แต่เื่ความสวยเขาเถียงเพราะนางงดงามทิ้งห่างยิ่งกว่าน้องสาวของนางมาก
เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นเงียบลงหลังจากที่เขาตบหลังนางเบาๆ สลับกันกับลูบหัวนางไปด้วย ดูไปดูเยื่อใยก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน แต่ก็ใจอ่อนไม่ได้นางอาจซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้ดังเช่นบิดาของนางก็ได้
เช้าวันต่อมาเสนาบดีหลิวหยางก็เรียกพบพวกเขาทั้งสองแต่เช้า คิดว่าคงเป็เื่ที่ยังคงค้างคาเมื่อวานนี้
"ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ซะ ข้าไม่อยากต้องอับอายใครอีก"
ซูหนี่ให้เปาเปาไปซื้อชุดบุรุษจากตลาดมาให้แต่เช้าเพราะรู้ดีว่าวันนี้บิดาต้องเรียกเข้าพบ
"ทำไมต้องอายเมื่อวานตอนเ้าเลือกข้าคนทั้งเมืองก็เห็นแล้วว่าเ้าได้ชายยาจกเป็ผัว"
"หยาบคาย เ้ายังไม่ใช่สามีของข้าและจะไม่มีวันเป็ ข้าจะปล่อยเ้าไปหลังบิดาของข้าเลิกสนใจข้าแล้ว แน่นอนว่าข้าจะให้ค่าตอบแทนเ้าอย่างสมน้ำสมเนื้อแน่นอน "
"เ้านี่มันสมกับคำร่ำลือจริงๆ ข้าไม่เปลี่ยนข้าจะใส่ชุดนี้ยังข้าก็เป็ขอทานในสายตาผู้คนอยู่แล้วทำไมต้องสร้างภาพแสร้งเป็คุณชายโฉมงามด้วย"
"งั้นก็ตามใจเ้า ไปกันได้แล้ว"
ซูหนี่ไม่อยากพูดกับชายที่แค่คุณสมบัติของบุรุษชายชาตรียังไม่มี ดีเหมือนกันยิ่งเป็แบบนี้ท่านพ่อจะยิ่งโกรธและยกเลิกงานแต่งนี่ซะ
แต่ซูหนี่คิดผิดบิดาของนางนอกจากจะไม่ต่อว่าเื่ที่นางเลือกชายขอทานผู้นี้มาทำสามียังสนับสนุนพวกนางอีกด้วย
"ข้าจะให้เงินและทองเ้าจำนวนหนึ่งเพื่อไปตั้งตัว จงจำเอาไว้นะซูซูที่ทั้งหมดเป็เช่นนี้เพราะตัวเ้าเป็คนเลือกเอง"
เสนาบดีหลิวหยางกล่าวกับบุตรสาวเป็ครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินออกไปทิ้งให้นางทรุดตัวลงพื้นด้วยความอดสูในโชคชะตา
"โชดดีนะเ้าคะท่านพี่ อยู่กับสามียาจกของท่านให้สบายใจนะเ้าคะ ข้าก็หวังเพียงว่าท่านจะไม่ต้องออกมาช่วยสามีท่านหาเงิน แต่ถึงจะเป็เช่นนั้นอย่าบอกใครนะเ้าคะว่าท่านคือคนของจวนนี้"
"หวังว่าเ้าจะไม่กลับมาตระกูลนี้อีกนะลูกสาวข้า"
สองแม่ลูกพูดพร้อมกับหัวเราะคิกคักออกไปด้วยความพอใจสมหวังดังที่ตั้งใจเอาไว้
ซูหนี่ไท่มีแม้แรงจะตอบโต้พวกนางปล่อยให้คนพวกนั้นหัวเราะเยาะหยันนางจนพอใจนางไม่คิดเอามาใส่ใจพวกคนบ้า
ที่นางเสียงใจจนหมดแรงคงจะเป็คำสั่งไร้เยื่อใยของบิดาที่ทำให้นางหัวใจแตกสลายหมดเรี่ยวแรงจนลุกเดิน
จางเหว่ยมองดูฉากละครที่คนในตระกูลนี้เล่นอย่างสนุกสนาน ผู้เป็บิดาเชื่อคำพูดแม่เลี้ยงจนละทิ้งบุตรสาวคนโตอย่างไร้เยื่อใยช่างเป็ละครที่น่าสนใจและสนุกจริงๆ
"ทีนี้เ้าก็เหลือแค่ข้าแล้วสินะฮูหยินของข้า ไปกันเถอะกว่าจะถึงที่พักของข้าคงเกือบค่ำๆ "
การเดินทางในครั้งนี้ซูหนี่รู้ดีว่ามันลำบากมากแน่ๆ นางจึงไม่อยากเอาเปาเปาไปด้วย ขอให้นางลำบากเพียงผู้เดียวพอแล้ว
"คุณหนูเ้าคะ ข้าไม่อยากทิ้งท่านไปเลย ให้ข้าไปด้วยเถิดนะเ้าคะคุณหนู"
เปาเปาร้องไห้กอดขาผู้เป็นายสาวที่โตมาด้วยกันผูกพันกันดังญาติมิตรอยู่ๆ ก็ต้องแยกจากกัน
"เ้าอยู่นี่ดีแล้วข้าจะได้มีผู้ไว้ใจได้ดูแลท่านพ่อ อีกอย่างเผื่อข้าจะขอความช่วยเหลือจากเ้าไงเปาเปา เ้าเข้าใจข้าใช่ไหม"
เปาเปาพยักหน้าอย่างจำยอม คิดอีกมุมถ้าไปนางอาจเป็ภาระให้คุณหนูอีก สู้อยู่ที่นี่คอยช่วยเหลือคุณหนูดีกว่า
"เอาๆ คุณหนูขอรับจะร่ำลากันอีกนานไหม ไม่ไปตอนนี้ถึงมืดเจอพวกโจรป่าอีกข้าไม่รับประกันความปลอดภัยนะ"
"เ้า!!...หืยไอ้คนไร้มารยาท"
"ไปเถอะเ้าคุณหนู ทางนี้ข้าจะดูแลแทนคุณหนูเองเ้าค่ะ"
"อือข้าไปนะ"
ดีที่บิดาของนางยังพอมีน้ำใจอยู่บ้างให้รถม้าในการขนของมาหนึ่งคันทำให้นางไม่ต้องเดินเท้าแบกข้าวของไปเอง
ซูหนี่หันมองป้ายตระกูลที่ที่นางอยู่ั้แ่เกิดอีกครั้งด้วยน้ำตาที่ไหลรินก่อนจะตัดใจหันหน้าหนีไม่ให้เหลือเยื่อใยอะไรอีก นางอยู่ที่นี่ยังไงก็ไม่มีใครเห็นนางดีอยู่แล้วสู้ไปตายดาบหน้ากับชายที่ไม่รู้จักจะดีกว่า
2K
