第十章
"อุ๊! "เสียงอุทานเบาๆ ด้วยความใเพราะไม่ทันตั้งตัวของฟ่านเสวียนยามที่ยาเย็นๆ แตะลงรอยช้ำนั่น ทำให้จื่อหลงอดที่จะอมยิ้มในหน้ามิได้ สายตาคมของเขาจับจ้องใบหน้างามที่เปลี่ยนเป็สีชมพูที่พวงแก้มคนฝั่งตรงข้ามด้วยความเอ็นดู
"เจ็บรึขอรับ"เขาถามด้วยน้ำเสียงไม่รู้ไม่ชี้
"เปล่าๆ แค่มันเย็น"ฟ่านเสวียนรีบบอกกลัวอีกฝ่ายจะเข้าใจเขาผิด
"อ่อ จริงสิขอรับข้าน้อยเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้แก่ใต้เท้า เพื่อเป็การปลอบขวัญ"
"ปลอบขวัญเื่อันใดเ้ามิได้ทำสิ่งใดเสียหน่อย"
"แต่ใต้เท้าต้องมาเกิดป่วยไข้ที่โรงเตี้ยมนี้ ขอให้ข้าน้อยแก้ไขเื่ที่ผิดพลาดด้วยเถอะขอรับ"ฟ่านเสวียนพึ่งรู้สึกตัวว่าห้องที่ตนเองยืนอยู่นี้ลักษณะแปลกไป มิใช่ห้องที่ตนเองเคยพักอาศัย
"ห้องนี้.."
"เป็ห้องของข้าน้อยเองขอรับ ห้องนี้มีฮวงจุ้ยที่ดียิ่ง ข้าน้อยเกรงว่าใต้เท้าจะเจ็บไข้ได้ป่วยซ้ำอีกดังนั้นจึงให้คนช่วยกันนำมาที่นี่ขอรับ"
"จะเป็ไปได้อย่างไร นี่เป็ห้องของเ้า"
"อย่าได้เกรงใจเลยขอรับ ข้าน้อยยังมีห้องเล็กด้านหลังตรงนั้นเอาไว้ใช้เพื่อพักผ่อน"
"แต่ข้าว่า.."
"ใต้เท้าได้โปรดอย่าให้ข้าน้อยลำบากใจเลยขอรับ ความปลอดภัยและสุขภาพใต้เท้าสำคัญยิ่ง"
"ถ้าเช่นนั้นต้องขอบใจเถ้าแก่หลงยิ่งแล้ว"
"ไม่เป็ไรหามิได้ขอรับ"ฟ่านเสวียนดูเหมือนลืมไปแล้วว่านิ้วยาวใหญ่ลูบไล้เกลี่ยยาเย็นๆ ที่รอยช้ำบนแผ่นอกของตนเองอย่างนุ่มนวลแ่เบาอยู่ เสียงฝีเท้าที่ยืนอยู่หน้าห้องเป็เวลานานค่อยเดินหายไป จื่อหลงยกยิ้มมุมปากสายตาดุดันด้วยรู้เท่าทันว่าผู้ใดที่มายืนอยู่หน้าห้องของตน
"อาหารคงใกล้มาแล้วขอรับเชิญใต้เท้านั่งรอก่อน"จื่อหลงยินยอมรามือจากแต้มสีน้ำตาลอ่อนปล่อยให้ฟ่านเสวียนเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้อง คนเดินนำอาหารทยอยเข้ามาถึงแปดอย่างส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว ยิ่งได้กลิ่นท้องของฟ่านเสวียนยิ่งร้องประท้วง
"ก่อนกินข้าวใต้เท้าควรดื่มยาเสียก่อนมันกำลังอุ่นพอดี"จื่อหลงยื่นยาส่งให้ สายตากวาดมองอาหารที่เขาสั่งอย่างพอใจ ฟ่านเสวียนเองอดหิวไม่ได้ จึงลงมือกินอย่างรวดเร็ว
"ข้าน้อยสั่งคนมายืนยามละแวกนี้ขอใต้เท้าอย่าตื่นตระหนก ยามนี้ข้าคงต้องไปสะสางงานที่คั่งค้างขอรับขอให้ใต้เท้าพักผ่อนสบายๆ อย่าได้เกรงใจ"
"เชิญเถ้าแก่ตามสบายแค่นี้เกรงใจเ้ามากแล้ว"จื่อหลงประสานมือเล็กน้อยแล้วเดินจากไป ร่างสูงใหญ่พลิ้วกายกระโจนพรวดเดียวก็ถึงห้องพักของอวี้หนี่ ซึ่งบัดนี้นางกำลังขว้างปาทำลายข้าวของอยู่ภายในห้องเสียงดังลั่น
"ใคร! เป็ผู้ใด"
"จะเป็ใครถ้ามิใช่ข้า"
"จวิ้นจื่อซยง! "
"ใมากหรือศิษย์น้องหญิง"
"ท่านมีเื่ใดให้น้องรับใช้หรือคะ"
"มิกล้าๆ ใครเล่าจะกล้าใช้คุณหนูที่เป็ถึงลูกสาวของอาจารย์ตนเองได้"
"เหตุใดท่านถึงพูดจาเช่นนี้ โกรธเคืองข้าเื่ใดหรือไยต้องพูดจาทำร้ายจิตใจกันเช่นนี้ด้วย"นางถึงกับนิ่วหน้าเมื่อเห็นท่าทีของจื่อหลง
"เลิกเสแสร้งได้แล้ว! สิ่งที่เ้าทำมีหรือที่ข้าจะไม่รู้"
"อย่ามาปรักปรำข้านะ ข้าไม่รู้เื่อะไรทั้งนั้น"
"เื่อะไร? ข้ายังไม่ทันเอ่ยว่าเื่ใดเหตุใดเ้าถึงร้อนตัว"
"ก็ในเมื่อท่านพี่มาถึงนี่และกล่าวหาเช่นนี้ ก็คงไม่แคล้วจะเป็เื่คุณชายฟ่านคนนั้น"นางกระแทกน้ำเสียงด้วยความโมโห จื่อหลงวาวตาเข้มขึ้นจนเห็นได้ชัด มือหนาคว้าข้อมือเล็กกระชากเข้ามาจนใกล้ จ้องไปยังดวงตาหวาดกลัวของฝ่ายตรงข้าม
"ข้าเตือนเ้าแล้วว่าให้ละเว้นเขา เห็นทีความเป็มิตรของเราสองคนคงต้องขาดสะบั้นเสียแล้ว"เขากัดฟันกดเสียงต่ำลงให้เบาพอที่จะได้ยินเพียงแค่สองคน
"ทำร้ายงั้นหรือ เลิกงมงายเสียทีเถอะศิษย์พี่ เขาเป็ใครท่านเป็ใคร แค่คิดเขาก็รังเกียจท่านจะแย่แล้ว เขาคิดเช่นท่านหรือเปล่าหรือเพียงแค่รู้ความคิดว่าท่านเป็ชายตัดแขนเสื้อก็คงขยะแขยงท่านจนไม่กล้าเข้าใกล้แล้ว อย่าคิดว่าเขาจะมีความคิดเหมือนเช่นท่าน"จื่อหลงออกแรงบีบนิ้วมือให้มากขึ้นด้วยความโกรธเกรี้ยว
"ข้าเจ็บนะ"นางพยายามจะใช้มืออีกข้างแกะนิ้วมือที่รัดข้อมือจนเกิดรอย
"เหมาะหรือไม่เหมาะเ้าก็ห้ามยุ่ง ใครเป็คนตัดสินว่าเหมาะสมหรือไม่ เื่นี้มีเพียงข้ากับเขาเ้าไม่มีสิทธิ์ เขาจะคิดเหมือนข้าหรือไม่ล้วนเป็ข้าที่จะจัดการด้วยตัวเองมิใช่ให้เ้ามาตัดสินเราสองคน"
"แต่เขาเป็ผู้ชาย ท่านเองก็ผู้ชาย ทำไมล่ะจื่อหลงเกอเกอ เหตุใดถึงไม่เป็ข้า ท่านก็รู้ว่าข้าหลงรักท่านมานานแค่ไหน ทำไมถึงทำร้ายจิตใจข้าเช่นนี้ ความงดงามข้าน้อยไป ความรู้ความสามารถข้าด้อยไปอย่างนั้นหรือ ท่านรู้หรือไม่ว่าเป็ท่านที่ผลักข้าลงสู่ขุมนรก เพียงท่านยินยอมข้าก็พร้อมจะหาชายหนุ่มรูปงามมาให้ท่านเพื่อเป็ฮูหยินรอง ทำไมถึงไม่เป็ข้าไยต้องผลักไสให้ข้าไปอยู่กับเซิ่งหว่าน"นางร่ำไห้สะอึกสะอื้นด้วยความอาดูร แววตาของจื่อหลงอ่อนลงเล็กน้อย
"เข้ามา! "จื่อหลงตวาดให้คนที่ยืนลังเลอยู่ด้านนอกเข้ามา น้ำเสียงดุดันเ็าทำให้คนด้านนอกมิอาจหลีกเลี่ยงจำต้องเปิดประตูเข้ามาช้าๆ
"ศิษย์พี่ใหญ่"เซิ่งหว่านผู้เป็สามีของอวี้หนี่ประสานมือก้มหัวลงเล็กน้อย สายตามองไปยังมือของจื่อหลงที่กำข้อมือเล็กแน่นจนแดงช้ำ
"ข้าว่าเ้าดูแลภรรยาของเ้าได้ไม่ดีเท่าไหร่ ในเมื่อปกครองภรรยาตนไม่ได้ เ้าจะสามารถเป็เ้าสำนักได้อีกหรือเซิ่งหว่าน"
"ข้า..ข้า.."
"หุบปากของเ้าไป! "อวี้หนี่ตวาดเสียงดัง เซิ่งหว่านกัดกรามแน่นสายตาเจ็บช้ำ
"ศิษย์น้องเล็กเ้านี่ช่างมีตาหามีแววไม่ ศิษย์น้องรองรักเ้าแค่ไหนเหตุใดถึงไม่ยอมรับรู้ ทุกๆ เื่ที่เ้าก่อก็มีเขาเป็ผู้แก้ไขทั้งนั้น"
"รักงั้นหรือ เขามิใช่ท่านจื่อหลง ต่อให้ท่านโง่งมแค่ไหนสิ่งที่ข้าทำลงไปมีหรือท่านจะไม่รับรู้ เป็เขาที่ผิดไม่รู้จักปฏิเสธท่านพ่อ เขาเองหาใช่ไม่รู้ว่าข้ารักท่าน ข้ารักท่านได้ยินหรือไม่! "เซิ่งหว่านถึงกับทนวาจาเชือดเฉือนไม่ไหวก้าวเข้าไปตบใบหน้างดงามจนเืกลบปาก
"เป็เพราะข้ารักเ้าอวี้หนี่ข้าถึงได้ยอมตามใจเ้าทุกเื่ แต่เื่คุณชายฟ่านเป็สิ่งที่ศิษย์พี่ใหญ่ขอให้ละเว้นเอาไว้ในทุกๆ เื่ เราสองคนเป็หนี้บุญคุณเขามากเท่าไหร่แล้ว เหตุใดเ้าถึงไม่รู้คุณคน ยังกล้าทำร้ายคนของเขา ศิษย์พี่ใหญ่เป็เพราะภรรยาข้าเหลวไหล เื่นี้ขอให้ข้าเป็ผู้ลงโทษเถอะขอรับ"จื่อหลงสะบัดข้อมือของนางออกด้วยความรังเกียจ
"นั่นเป็เื่ในเรือนเ้าข้าไม่ขอยุ่งเกี่ยว แต่คุมคนของเ้าเอาไว้ให้ดี คราวหน้าคงไม่มีอ่อนข้อให้อีกแล้ว"
"ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ที่เมตตา ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่ของเ้าสิ"เซิ่งหว่านกระชากข้อมือของอวี้หนี่ให้เข้ามาชิดตัวแถมยังกระตุกให้คุกเข่าลงขอโทษอีกด้วย
"ข้าไม่.."อีกครั้งที่มือใหญ่ฟาดลงบนใบหน้างามอีกครั้ง
"นี่เ้า! "อวี้หนี่ส่งสายตาแค้นเคืองไปยังเซิ่งหว่าน
"กลับไปเ้าต้องถูกกักตัวห้ามออกจากหุบเขาเด็ดขาด"เซิ่งหว่านบอกด้วยน้ำเสียงดุดัน
"เ้ากล้าหรือ"
"หึหึ เื่นี้รู้ถึงหูท่านอาจารย์แล้วและท่านก็เห็นดีไปกับข้าด้วย เ้าทำตัวเองทั้งนั้นจะโทษใครไม่ได้ หน้าที่ของภรรยาที่ดีคือมีบุตรและปรนิบัติผู้เป็สามีให้ดี ดูทีแล้วเ้าจะสอบไม่ผ่านทุกข้อ ยกเว้น..."เซิ่งหว่านจงใจหยุดคำพูดแล้วกวาดตามองเรือนร่างของอวี้หนี่
"เซิ่งหว่านเ้าจะมากเกินไปแล้วนะ"อวี้หนี่ใบหน้าแดงปะปนทั้งความโกรธและความอาย
"เช่นนั้นก็คุมคนของเ้าให้ดีเถอะ อันที่จริงแล้วข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอวี้หนี่ทำเื่อะไรเหลวไหลโดยที่ข้าไม่รู้หรือไม่ ที่ข้าเข้ามาหานางเพราะมีเื่จะรบกวนให้ช่วยเหลือเล็กน้อยเกี่ยวกับเขา หรือจริงๆ แล้วที่ฟ่านเสวียนเจ็บป่วยเป็ฝีมือของเ้าหรอกหรืออวี้หนี่"จวิ้นจื่อหลงทำเป็ไม่รู้
"ไม่ใช่ข้าๆ อย่าปรักปรำข้าสิ"
"แล้วเหตุใดเ้าจึงทำท่าทางเหมือนจะยอมรับว่าฟ่าเสวียนาเ็เพราะเ้ากันล่ะ"
"ข้าเพียงแค่อยากเรียกร้องให้ท่านเห็นใจข้าเท่านั้น"นางก้มหน้าลงมองข้อมือตัวเองที่ถูกกำแน่นในมือของเซิ่งหว่าน
"เป็เช่นนี้"จื่อหลงพยักหน้าคล้ายเข้าใจ
"เอาเถอะในเมื่อไม่ใช่ฝีมือของเ้าก็แล้วไป จริงสิข้ามาขอความช่วยเหลือแต่ดูทีแล้วข้าคงไม่รบกวนจะดีกว่า เซิ่งหว่านหากเ้าจัดการเื่ในเรือนแล้วมาหาข้าที่ห้องหนังสือด้วย"เขาหันหลังกลับออกไป ไม่มีใครได้เห็นดวงตาวับวาวด้วยความโกรธและรอยยิ้มเย้ยหยัน เสียงสามีภรรยาที่ทะเลาะทุ่มเถียงกันดังลอดมาเขาส่ายหน้าน้อยๆ เดินจากไป
"ปู้เฉิน อาการเสี่ยวเสวียนเป็เช่นไร"
"ตอนนี้กำลังพักผ่อนขอรับ"
"ดีแล้วตอนนี้ข้าเข้าไปคุยกับศิษย์น้องหญิงทำให้นางหายหวาดระแวงไปได้บ้าง รอจังหวะให้นางลงมือซ้ำอีกรอบ อีกเดี๋ยวเซิ่งหว่านจะเข้ามาเ้าเตรียมตัวให้พร้อม"
"ขอรับ"เสียงฝีเท้าของเซิ่งหว่านเดินมาหยุดหน้าห้องเป็ปู้เฉินรีบเดินไปเปิดประตูออกต้อนรับ
"เซิ่งหว่านเข้ามาเถอะ"เซิ่งหว่านมานั่งยังเก้าอี้ด้านกลางห้องที่ปู้เฉินรินน้ำชาส่งให้บนโต๊ะ
"ข้าต้องขอโทษแทนอวี้หนี่ด้วยขอรับ"เซิ่งหว่านคุกเข่าประสานมือด้วยความรู้สึกผิด
"เหลวไหล เื่ไม่เป็เื่อย่าคิดมาก เพียงแต่ข้าไม่เข้าใจเหตุใดเ้าถึงปล่อยปละละเลยศิษย์น้องหญิงมากมายเช่นนี้"
"เป็เพราะข้าไม่รู้จะทำเช่นไรให้นางพึงพอใจ"
"อย่าโทษตัวเองเป็เพราะข้าที่ตามใจศิษย์น้องหญิงจนเป็เช่นนี้หากจะโทษก็โทษเราทั้งคู่เถอะ จริงสิ ที่ข้าให้เ้ามาเพราะมีเื่ให้เ้าทำเื่หนึ่ง"
"เื่ใดขอรับ"
"ยามนี้ขุนพลฉั่วใกล้จะปราบกองโจรที่ข้าจัดให้ใกล้สำเร็จ เ้าเพียงหาตัวตายตัวแทนของข้าเพื่อขจัดจอมโจรจื่อหลงให้ชื่อเสียงหมดสิ้นไป"
"หมายความว่าศิษย์พี่จะยุบหุบเขาแล้วหรือขอรับ"
"อืมเป็เช่นนั้น บัดนี้ถึงเวลาที่ข้าจะต้องเป็เถ้าแก่หลงเต็มตัวแล้ว ข้าขอฝากเื่นี้ไว้ด้วย"
"ข้ายินดี แล้วศิษย์พี่จะเข้าเมืองหลวงเมื่อใดขอรับ"
"ให้ข้าจัดการเื่กองโจรให้ขาวสะอาดเสียก่อนคงใช้เวลาไม่เดินสามวัน ส่วนเื่ในเมืองหลวงล้วนจัดการเสร็จสิ้นแล้ว อ้อจริงสิเซิ่งหว่านเ้าเอานี่ไปเถอะ"เขาล้วงหยิบห่อกระดาษสีน้ำตาลเล็กๆ ส่งให้ เซิ่งหว่านรับมาพร้อมกับหัวคิ้วที่ขมวดมุ่น
"สิ่งนี้คือ? "
"นี่เป็ยาจันทรา ยานี้สามารถปรับหยินหยางในตัวของศิษย์น้องหญิงให้สมดุลและเร่งให้นางตั้งครรภ์ แต่ใช่ว่ายานี้จะมีผลสมบูรณ์ทุกอย่างต้องขึ้นอยู่กับตัวเ้าด้วย"เซิ่งหว่านได้ยินถึงกับใบหน้าแดงขึ้นด้วยความปิติ
"เื่นี้สามารถจัดการได้ง่ายดายมากขึ้น ถ้านางตั้งครรภ์เ้าคงวางใจได้แล้ว"
"ขอบคุณศิษย์พี่"
"เื่ที่นางเอ่ยเ้าอย่าได้ใส่ใจ ข้านั้นมีใจภักดิ์เพียงเสี่ยวเสวียนคนเดียวเท่านั้นเ้าวางใจเถอะ"เขาลุกขึ้นเดินมาตบไหล่เซิ่งหว่านสองสามครั้งเพื่อให้มั่นใจมากขึ้น แต่คนทั้งคู่หารู้ไม่ว่าอวี้หนี่นั้นได้กินยาให้ตนเองไม่ตั้งครรภ์เพียงเพื่อรอจวิ้นจื่อหลงแต่เพียงผู้เดียว
#ปูเื่ยืดเยื้อมาหลายตอน หลังจากนี้เข้าสู่โหมดเบาหวานขึ้นตาแล้วนะเ้าคะ
3K
