บทที่ 31 อยากไปขายที่ไหนก็ได้!
ฉือฮวนคว้ามือของสืออวี่ไป๋มากุมไว้แน่น
เธอจ้องมองไปที่ถุงในมือของเฉิงจื่อเฉียนด้วยความประหม่า โดยมีเพียงความคิดเดียวในใจ
จบแล้ว จบเห่แล้ว!
สืออวี่ไป๋กำลังจะเข้าคุกเพราะเธอ!
หวังเสี่ยวเฉินหยิบถุงบรรจุภัณฑ์ไปจากมือของเฉิงจื่อเฉียน "คุณสือ นี่คืออะไรครับ?"
เทียบกับคนอื่น ๆ สืออวี่ไป๋กลับยังใจเย็น
เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะพูด ลมหายใจของฉือฮวนก็ติดขัดในลำคอ ดวงตาพลันเปลี่ยนเป็สีแดง
“เขาไม่เกี่ยว”
ฉือฮวนยืนอยู่ตรงหน้าสืออวี่ไป๋ "ฉันซื้อของเหล่านี้เอง เขาเป็เพียงผู้ช่วย!"
“ฉือฮวน”
สืออวี่ไป๋กระซิบและขมวดคิ้วอยู่ที่ด้านหลัง "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?"
"ฉันรู้!"
ฉือฮวนก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ
สีหน้าของหวังเสี่ยวเฉินเริ่มเคร่งขรึม “คุณนายสือ คุณรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร”
"ฉันรู้ค่ะ"
“ถ้าคุณซื้อและขายต่อเสื้อผ้าเหล่านี้จริง ๆ แสดงว่าคุณกระทำความผิดด้านเศรษฐกิจและจะต้องติดคุก!”
เฉิงจื่อเฉียนยิ่งกระวนกระวาย
“ฉือฮวน คุณพูดเื่อะไรน่ะ?”
“คนที่ขายเสื้อผ้าคือสืออวี่ไป๋ ผมเข้าใจความปรารถนาของคุณที่จะปกป้องสามี แต่การเข้าข้างแบบสุ่มสี่สุ่มห้าจะส่งผลเสียต่อผู้อื่นและตัวคุณเอง!”
“หรือคุณอยากเข้าคุกกัน?”
ดวงตาของฉือฮวนเป็สีแดงก่ำ แววตาราวกับคมมีด "ฉันบอกว่าฉันเป็คนขายเสื้อผ้า ใคร ๆ ก็รู้ว่าสืออวี่ไป๋เพียงเชื่อฟังฉัน เขาจึงไม่มีทางเลือก!"
“ฉันอยากใส่เสื้อผ้าสวย ๆ และอยากขายเสื้อผ้าหาเงิน สืออวี่ไป๋บริสุทธิ์มาั้แ่แรก!”
“คุณหวัง พาฉันไปเลย ฉันยอมรับโทษ!”
ฉือฮวนพูดอย่างสิ้นหวัง
"ผมขอถามคุณเป็ครั้งสุดท้าย คุณนายสือ คุณแน่ใจใช่ไหมว่าขายเสื้อผ้าเหล่านี้เพียงลำพัง?"
ฉือฮวนพยักหน้าอย่างแรง "ใช่!"
ดวงตาของเธอมองผ่านสืออวี่ไป๋อย่างรวดเร็ว จากนั้นมองสือเยี่ยนที่กำลังหลับสบายอยู่ในห้องนอน เธอเบือนหน้าหนีอย่างไม่เต็มใจและยื่นมือให้หวังเสี่ยวเฉิน
“ฉันยอมรับผิดแล้ว”
"เอาตัวฉันไปเถอะ!"
“ฉือฮวน คุณบ้าไปแล้วเหรอ!”
เฉิงจื่อเฉียนแทบบ้าเมื่อเห็นว่าแผนล้มเหลว
“คุณหวัง อย่าไปฟังเื่ไร้สาระของเธอ คนที่ขายเสื้อผ้าคือสืออวี่ไป๋ชัด ๆ!”
ฉู่หนิงหนิงกับจางถิงต่างก็หวาดกลัวจนตัวสั่น เนื่องด้วยไม่มีใครคาดคิดว่าเื่จะออกมาเช่นนี้
เมื่อเห็นว่าพวกเขาจนตรอก หวังเสี่ยวเฉินก็ขัดจังหวะเฉิงจื่อเฉียนทันที
“พาทั้งสองคนออกไป!”
“สอบสวนร่วมกัน!”
“ใครคือผู้บงการ เราต้องสอบสวนให้ชัดเจน!”
เมื่อพูดอย่างนั้น หลายคนก็กรูเข้ามาเพื่อพาฉือฮวนและสืออวี่ไป๋ออกไป
เฉิงจื่อเฉียนตื่นตระหนกและพยายามยื้อฉือฮวนไว้โดยไม่รู้ตัว
ใน่เวลาวิกฤต เสียงเ็าของสืออวี่ไป๋ก็ดังขึ้น
"เดี๋ยว…"
“เื่ที่เราขายเสื้อผ้าเป็ความจริง แต่ใครบอกว่าเราดำเนินธุรกิจอย่างผิดกฎหมาย”
ทันทีที่ชายหนุ่มกล่าวคำพูดเหล่านี้ออกมา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตกตะลึง
เฉิงจื่อเฉียนกัดฟันแล้วพูดว่า "คุณขายเสื้อผ้าโดยที่ไม่มีใบอนุญาตประกอบธุรกิจ ถ้าไม่ใช่ธุรกิจผิดกฎหมายแล้วจะเป็อะไรได้?"
หวังเสี่ยวเฉินยังกล่าวอีกว่า "คุณเฉิงพูดถูก หากไม่มีใบอนุญาต ก็ถือว่าคุณดำเนินธุรกิจผิดกฎหมาย"
“หยุดขัดขืนแล้วมากับเราเถอะ”
ฉู่หนิงหนิงและจางถิงมองหน้ากันด้วยความสับสน
สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยต่อพวกเธอ แต่ความสงบและใจเย็นของสืออวี่ไป๋นั้นน่าเชื่อถืออย่างบอกไม่ถูก
“ใครบอกว่าเราไม่มีใบอนุญาตประกอบธุรกิจ”
เมื่อสืออวี่ไป๋พูดจบ ทุกคนก็ตกตะลึง
ริมฝีปากสีแดงของฉือฮวนเผยอขึ้นเล็กน้อย เธอมองไปที่สืออวี่ไป๋อย่างไม่อยากเชื่อ
เธอเสนอให้ชายหนุ่มขอใบอนุญาตประกอบธุรกิจที่สำนักงานอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ แต่มันยังไม่ออกมาไม่ใช่เหรอ?
ยิ่งไปกว่านั้น สืออวี่ไป๋อยู่กับเธอทั้งวัน ไม่มีโอกาสออกไปรับใบอนุญาตประกอบธุรกิจแน่ ๆ
ตอนนี้จิตใจของฉือฮวนจึงเต็มไปด้วยคำถาม
เฉิงจื่อเฉียนโกรธมากจนหัวเราะพรืด
“คุณมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจเหรอ ล้อฉันเล่นหรือไง?”
“คุณสมควรให้ผมหยอกเล่นด้วยหรือไง”
สืออวี่ไป๋จ้องเขม็งแล้วพูดอย่างไม่พอใจ
เฉิงจื่อเฉียนตกตะลึง
สืออวี่ไป๋มองอย่างเ็าระคนแข็งกร้าวดุดัน ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวทันที ราวกับว่ากำลังถูกสัตว์ร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อจับตามองอยู่
เขาจ้องมองสืออวี่ไป๋อย่างไม่เชื่อ ความเยือกเย็นลุกลามถึงกระดูกสันหลัง
หวังเสี่ยวเฉินกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“คุณมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจเหรอ?”
สืออวี่ไป๋กล่าวว่า "ถูกต้อง"
“เป็ไปได้ยังไง?”
หวังเสี่ยวเฉินพูดจบ เพื่อนร่วมงานก็กระทุ้งแขนเขา
เขาเตือนด้วยเสียงแ่เบาว่า "ดูเหมือนว่ารองผู้อำนวยการจะออกใบอนุญาตประกอบธุรกิจอิสระใบแรกเมื่อเช้านี้"
ขณะที่พูดเขาก็ขยิบตา
หวังเสี่ยวเฉินมองตามเพื่อนร่วมงานไปที่สืออวี่ไป๋ เมื่อเขาคิดถึงนามสกุลของสืออวี่ไป๋ จู่ ๆ ก็มีสายฟ้าวาบขึ้นมาในใจของเขา!
เสี่ยวเฉินสูดอากาศเข้าลึก แล้วปรับน้ำเสียงแสดงความเคารพต่อสืออวี่ไป๋โดยไม่รู้ตัว
“คุณสือ ขอดูใบอนุญาตประกอบธุรกิจของคุณหน่อยได้ไหม?”
สืออวี่ไป๋รับคำ "ได้สิ"
ฉือฮวนตกตะลึงและเอ่ยด้วยความไม่เชื่อว่า "สืออวี่ไป๋ เราได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจตอนไหน และคุณไปเอามาเมื่อไร?"
"ผมจะบอกคุณทีหลัง"
สืออวี่ไป๋พูดจบก็เดินผ่านเธอไปที่ห้องนอน
เมื่อเดินผ่านเฉิงจื่อเฉียน เขาก็ถลึงตา ดวงตาที่ไม่แยแสราวกับมีดกรีดแทงของเขาแฝงไว้ด้วยความรังเกียจ
ทันใดนั้นร่างกายของเฉิงจื่อเฉียนก็เกร็งขึ้น พร้อมลางร้ายแวบขึ้นมาในใจของเขา
กระดูกสันหลังของเขาเย็นวาบเหมือนต้องลมหนาว ในใจยังคงปฏิเสธว่าเป็ไปไม่ได้!
สืออวี่ไป๋จะมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจได้อย่างไร!
อย่างไรก็ตาม เมื่อสืออวี่ไป๋มอบมันให้กับหวังเสี่ยวเฉิน สายตาที่ประหลาดใจของหวังเสี่ยวเฉินก็ทำให้เฉิงจื่อเฉียนเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง
หวังเสี่ยวเฉินและเพื่อนร่วมงานหยิบเอกสารขึ้นมาดู นี่คือใบอนุญาตประกอบธุรกิจที่รองผู้อำนวยการออกให้อย่างเร่งด่วนในชั่วข้ามคืนไม่ใช่เหรอ?
เมื่อนึกถึงท่านผู้นั้น เหงื่อเย็นพลันซึมผ่านแผ่นหลังของหวังเสี่ยวเฉิน เขาพูดพร้อมรอยยิ้มบนใบหน้าว่า "ใช่แล้ว นี่เป็ใบอนุญาตประกอบธุรกิจอิสระใบแรกในอำเภอหนิงเซียง"
แววตาของเขาแสดงถึงความเคารพและระมัดระวัง "สหายสือ เนื่องจากคุณมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจ การดำเนินธุรกิจขายเสื้อผ้าต่อจึงสมเหตุสมผลครับ"
“เรามาเพื่อตรวจค้น ต้องรบกวนพวกคุณแล้ว”
“เข้าใจผิด… ทั้งหมดล้วนเป็เื่เข้าใจผิด”
เมื่อได้ยินคำพูดของหวังเสี่ยวเฉิน ฉือฮวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก และมองสืออวี่ไป๋อย่างเบิกบาน
ดีจัง!
พวกเขาไม่ต้องเข้าคุกแล้ว!
สืออวี่ไป๋ยิ้มมุมปากแล้วพูดว่า "ลำบากคุณหวังแล้วที่ต้องมาโดยเสียเวลาเปล่า"
“ไม่ ไม่ ไม่ คุณสือ เราควรขอโทษคุณ เราไม่ควรรบกวนคุณจริง ๆ”
"มันดึกแล้ว งั้นเราแยกย้ายกันเถอะ"
"ไปกันเถอะ"
เฉิงจื่อเฉียนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เป็ไปได้ยังไง!
สืออวี่ไป๋ได้รับใบอนุญาตประกอบธุรกิจของเขาที่ไหน?
หรือว่าคุณพ่อสือซึ่งมีคนคอยเป็หูเป็ตาให้จะใช้เส้นให้หมอนี่?
เฉิงจื่อเฉียนโกรธมากจนหน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลง ก่อนกล่าวอย่างไม่เต็มใจว่า "คุณหวัง ถึงพวกเขาจะมีใบอนุญาตประกอบธุรกิจก็ตาม แต่การขายเสื้อผ้าที่บ้านถูกกฎหมายและเหมาะสมเหรอ?"
“ผมยัง้าแจ้งความเขา!”
“เขาขายเสื้อผ้าที่บ้าน เป็การรบกวนชาวบ้าน!”
หวังเสี่ยวเฉินและคนอื่น ๆ อยากจะปิดปากเฉิงจื่อเฉียน มัดมือมัดเท้า ลากเขาไปยังที่มืดและทุบตีเขาแรง ๆ สักที
นายคนนี้เป็คนแบบไหนกัน?
รู้ทั้งรู้ว่าพวกเขามีใบอนุญาตประกอบธุรกิจ แต่ยังคิดจะสาดโคลนใส่พวกเขาเหรอ?
ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!
“คุณเฉิง พวกเขาเป็นักธุรกิจอิสระ สามารถขายของที่ไหนก็ได้ หยุดก่อความวุ่นวายแล้วมากับเรา!”
พูดจบเขาก็บีบแขนของเฉิงจื่อเฉียนแล้วพาออกไป
59K
