เมื่อกลับมาถึงบ้าน ก็กำลังจะรีบกลับไปที่ห้องเพื่อคุยกับข้าวต่อ แต่เจนนี่ดันมารั้งไว้ก่อน
"เค วันนี้ทำไมดูแปลกๆ อะ"
ซวยละ เหมือนกับว่าเจนนี่จะเริ่มสงสัย
"กะ...ก็ไม่นิ ปกติออก"
"แล้วทำไมดูเหมือนว่าจะติดโทรศัพท์มากขึ้น เวลาตอบก็ลนๆ นะ วันนี้ไปทำอะไรมากันแน่"
ผมเหมือนจะลนแบบที่เธอบอกจริงๆ ควรบอกไปตรงๆ ดีไหมนะ ไม่เห็นว่าจะต้องแคร์ตรงไหนเลย
"ก็ไปหาเพื่อน ไม่เชื่อใจหรอไง ทำไมต้องถามด้วย"
เธอยื่นหน้าเข้ามาหาผม ค่อยๆ ใช้จมูกซูดดมแถวซอกคอ
"กลิ่นไม่เหมือนเราเลยนะเค ไปหาผู้หญิงมาใช่ไหม"
ผมคิดว่าควรจะบอกไปตรงๆ ดีกว่า ถึงจะทำให้อีนี่มันเสียใจแต่เมื่อเทียบกับเื่ในอดีตมันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่มันทำกับผม ทำให้่ชีวิตมัธยมไม่มีความสุข
"อืม.. ก็ไปหาผู้หญิงมานั่นแหละ"
เมื่อได้ยินคำตอบของผมไปแบบนั้น เจนนี่เธอก็นิ่งไปสักพักและเข้ามาสวมกอดผม
"พี่ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า"
เธอเสียงสั่นเหมือนสะอื้น
นี่มันผิดคาดมาก ผมนึกว่าเธอจะโมโหซะอีก แต่ดันมาร้องไห้ใส่ผมเนี้ยนะ ดูไม่เข้ากันซะเลย
"ก็ไม่ได้ผิดอะไรหรอก แต่ว่าอารมณ์มันพาไปน่ะ"
"เคจะไม่ทิ้งพี่ไปใช่ไหม อย่าไปไหนเลยนะ"
เธอร้องไห้หนักจริงๆ ไม่เหมือนเจนนี่ที่ผมเคยรู้จักเลย ผมควรจะสะใจใช่ไหม แต่ทำไมในใจของผมมันรู้สึกสงสารเธอมากกว่าสะใจ ลองคิดถึงเื่อดีตที่มันเคยทำกับเราสิ ทำซะขนาดนั้นเรายังจะสงสารมันลงหรอ นี่มันก็เป็ส่วนหนึ่งที่มันควรได้รับไม่ใช่หรอ เราก็แค่ทำให้มันรู้สึกรัก รู้สึกหลงแล้วทำให้มันเจ็บ
พอคิดได้ดังนั้น ผมก็เปลี่ยนอารมณ์จากสงสารเป็เ็า
"แล้วผมจะไปไหนได้ล่ะ อย่าลืมสิว่าเราเป็อะไรกัน อันที่จริงเื่ของเรามันเป็ไปไม่ได้ั้แ่แรกด้วยซ้ำ พี่ลืมไปแล้วหรอว่าเราเป็อะไรกัน"
พอผมพูดจบ เธอก็ทรุดลงกับพื้นและก้มหน้าร้องไห้
"เอาน่าพี่ ตอนนี้เราไม่ต้องคิดถึงอนาคตก็ได้ ยังไงตอนนี้เราก็รักกันไม่ใช่หรอครับ อนาคตยังไงผมก็ต้องอยู่ข้างๆพี่ รักพี่อยู่แล้ว"
"จะ...จริงหรอเค เราจะอยู่ด้วยกันใช่ไหม"
"จริงสิครับ ไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงเราก็เป็ผัวเมียกันนะ จะทิ้งกันได้ยังไงล่ะเนาะ"
เหอะ ผมก็พูดไปงั้นแหละ ไม่ให้เจนนี่มันตัดใจจากผม ให้มันหลงผมแบบนี้มันก็ดี เพราะผมก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ผมจะกลับเข้าร่างเก่าตัวเอง ผมอาจจะหายไปตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น แล้วน้องชายจริงๆมันก็มาแทนที่ผม
"พี่รักเคที่สุดเลยนะ"
"คร้าบ~ ผมก็รักพี่นะ"
ผมประคองเจนนี่ขึ้นมากอด และใช้มือประคองหน้าเธอเพื่อที่จะจูบ
เมื่อปากของเราประกบกัน เหมือนกับว่าทุกอย่างมันเป็ไปอย่างอัตโนมัติ ลิ้นของผมได้เข้าไปในปากของเธอและัักันอย่างนิ่มนวล ค่อยๆตวัดเล่นกับลิ้นของเธอเบาๆ ปากนิ่มๆของเธอก็ตอบรับเป็อย่างดี ทำให้ตอนนี้เราจูบกันอย่างดูดดื่ม
เธอดันตัวผมออก สีหน้าเธอตอนนี้ดูดีขึ้นมาก
"แล้ว...ผู้หญิงคนนั้นเป็ใครหรอ"
"ก็คนในโรงเรียนนี่แหละ เขามาอ่อย ครั้งหน้าก็ไม่มีอีกแล้ว ไม่ต้องห่วงครับต่อไปผมมีแค่พี่เจนนี่คนเดียว"
"จริงหรอ ครั้งนี้พี่จะปล่อยผ่านไปนะ อย่าให้มีอีก แค่นี้ก็งอนมากแล้ว"
เธอทำแก้มป่องแล้วกอดอกเหมือนเด็กน้อย
"แหม๋ แล้วอยากให้ผัวง้อยังไงล่ะครับ หื้ม?"
ผมจุ้บแก้มเธอ
"นั่นสิ จะให้ทำอะไรดีน๊า"
"นี่แหนะ เด็กดื้อต้องโดนลงโทษ"
เธอใช้มือฟาดลงมาที่ก้นผมและยิ้มออกมา เหมือนว่าเธอจะไม่โกรธอะไรผม แบบนี้ก็ยิ่งดีจะได้ทำอะไรไม่ต้องคิดว่าจะโดนห้าม จะไปไหนก็ได้เพราะเธอคงไม่โกรธอะไรผมเหมือนอย่างตอนนี้
"โอ้ย มือหนักเหมือนกันนะพี่ ตอนนี้หายโกรธผมแล้วเนาะ"
"อื้ม พี่หายโกรธแล้ว ตอนนี้พี่ขอไปพักหน่อยดีกว่า พี่ขึ้นห้องก่อนนะ"
"โอเคครับ"
พอเธอเดินจากไป ผมก็รีบกลับขึ้นห้องเพื่อไปคุยกับข้าวต่อ
'วันนี้มีความสุขไหมข้าว'
'อื้ม มีความสุขมากๆเลยที่ได้อยู่กับเค ตอนนี้ก็คิดถึงจะแย่แล้ว อยากเจอไวๆจัง'
'เดี๋ยวไว้ไปโรงเรียนก็ได้เจอกันแล้วแหละ คงได้เจอแค่่ไปโรงเรียนนะ เพราะกลัวว่าพี่เจนนี่เขาจะสงสัยเื่ของเรา ไม่อยากให้มันเป็เื่ใหญ่น่ะ'
'ได้ ข้าวเข้าใจ ขอแค่เรารักกันก็พอแล้วแหละ'
'ข้าว เรามาแลกรูปจิ๋มกับดุ้นให้กันไหม จะได้หายคิดถึง เคจะได้เอารูปจิ๋มข้าวไปช่วยตัวเอง'
'บ้า ไม่เอาหรอก ข้าวเขินนะ'
'ไม่ต้องเขินหรอก เราเห็นอะไรกันมาทั้งตัวแล้ว ทั้งจิ๋มทั้งนมข้าว เคก็เห็นมาหมด แลกรูปกันเถอะน๊า'
'เอางั้นก็ได้'
สักพักเธอก็ส่งรูปจิ๋มขาวเนียนของเธอมา แถวๆ รูจิ๋มก็ออกแดงๆ นิดนึงเพราะเพิ่งจะโดนผมเอา พอเห็นจิ๋มสวยๆ ของเด็กแบบนี้ ดุ้นผมมันก็แข็งขึ้นมาเลย เด็กนี่มันหลอกง่ายจริงๆ
ผมก็ส่งรูปดุ้นแข็งๆ ให้เธอกลับไป พอผมส่งเสร็จเธอก็ไม่ต้องแชทผมเลย หรือจะเขินกันนะ แล้วตอนนี้ผมควรจัดการกับดุ้นผมยังไงเนี้ย อารมณ์มันก็เริ่มไปแล้ว
จริงๆ แล้วถ้ามีอารมณ์ก็แค่ทำให้มันเสร็จๆไปเอง สิ่งที่ช่วยผมก็อยู่ใกล้ๆ ตัวแล้วก็คือเจนนี่ แต่ไม่รู้ว่าเจนนี่จะพร้อมทำให้ผมหายมีอารมณ์หรือเปล่า