ใช้เวลากว่าชั่วโมงครึ่งในการทำอาหารจนเสร็จมันไม่ได้ยากแต่แค่เยอะ เพราะเธอทำเผื่อพวกพี่ๆ แม่บ้านพ่อบ้านและบอดี้การ์ดด้วยพวกเขาก็สำคัญเหมือนกันจะไม่ให้ทำเผื่อก็กะไรอยู่
“ป้านวลให้คนยกอาหารไปไว้ที่ห้องนั่งเล่นเลยนะคะ”
“ได้ค่ะคุณหนู”จัดการล้างไม้ล้างมือก่อนจะเดินออกมายังห้องนั่งเล่นแต่พอออกมาขาก็ต้องหยุดชะงักเมื่อจู่ๆ เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ยกมือถือขึ้นมาเช็คพบว่าคนที่โทรเข้ามาคือแม่กดรับโทรศัพท์ก่อนจะเดินออกไปยังสวนด้านนอกเพื่อไม่ให้เสียงรบกวนเล็ดลอดเข้าไปในสาย
“สวัสดีค่ะแม่”
[ว่าไงลูกสาวทำไรอยู่]
“นั่งอยู่ที่สวนค่ะแม่”
[อ่าวแม่นึกว่าเราทำงานอยู่]
“วันนี้วันเกิดลุคมันน่ะค่ะเลยรีบเคลีย์งานให้เสร็จ”
[พักบ้างก็ดีนะลูเรียนด้วยทำงานด้วยเดี๋ยวจะไม่ไหวเอา]
“ไม่เป็ไรค่ะแม่แค่นี้เอง”
[อ่ะๆตามใจ] เอาจริงเธอสามารถเลือกว่าจะเรียนอย่างเดียวก็ได้นะแต่พอเห็นทุกคนทำงานเธอก็อยากจะลดภาระที่บ้านบ้างเลยเลือกที่จะช่วยทำงานั้แ่ที่ยังเรียนอยู่
บอกตามตรงว่าตอนแรกเหนื่อยมากเครียดทุกวันเพราะแค่เรียนกับทำงานส่งอาจารย์ก็เหนื่อยแทบแย่แล้วพอมาเจองานบริษัทนี่ยิ่งแล้วใหญ่เลย เครีดจนเกือบจะร้องไห้ทุกวันตอนนั้นก็ไม่เข้าใจว่าลุคมันทำไปได้ไง แต่พอทำๆไ ปก็เริ่มเข้าใจและทำได้ในที่สุด
[แล้วนี่เ้าลุคมันไปไหนล่ะ]
“อยู่ข้างในกับเพื่อนน่ะค่ะ”
[วันนี้วันเกิดเ้าลุคสินะแม่ฝากฮีซูซื้อของขวัญให้แล้วคงได้เย็นนี้แหละ]
“แล้วแม่กับพ่อจะกลับวันไหนคะ”
[ทำไมคิดถึงรึไงฮึ]
“เปล่าค่ะถ้าพ่อกับแม่ยังไม่กลับหนูจะได้แอบจัดปาร์ตี้ที่บ้าน”
[แหม~ เอาตามสบายใจเลยจ๊ะคุณลูกสาว]ประโยคประชดของแม่ทำเอาเธอถึงกับหลุดขำออกมา
[โอ๊ะตอนนี้ที่นู่นกี่โมงแล้วนะ] ยกมือถือออกมาดูเวลาพบว่าตอนนี้สองทุ่มกว่าแล้ว
“สองทุ่มสามสิบห้าแล้วค่ะแม่”
[ดึกขนาดนี้แล้วหรอเนี่ยงั้นแม่ไม่กวนล่ะ ฝากแฮปปี้เบิร์ดเดย์เ้าลุคด้วยนะ]
“แม่ไม่บอกลุคเองหรอคะ”
[แม่บอกแล้วแต่ฝากไปบอกอีกรอบล่ะกัน]
“โอเคค่ะฝันดีค่ะแม่”
[ฝันดีจ้า]
วางสายเสร็จก็เดินเข้าบ้านแต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้เห็นบางสิ่งบางอย่างในห้องรับแขก
แซนที่ทำหน้าง่วงอยู่บนโซฟาไม่สนใครเจลที่กำลังงอแงแล้วเวลกำลังปลอบ? และลุคที่กำลังกอดคอไทม์ที่กำลังหน้าแดงร้องเพลงคาราโอเกะด้วยความอิน
“I’m a leave the dooropen ~
(I’m a leave the dooropen)
I’m aleave the door open, girl~
(I’m a leave the dooropen, hoping)
Thatyour feel the way I feel
Andyou want me like I want you tonight, baby
(Tell me that you’recoming through~) woo!!”
เสียงร้องที่ทั้งเพราะปนเพี้ยนดูก็รู้ยังไงก็ว่าเมาชัดๆ แต่ประเด็นคือ ทำไมไทม์ถึงหน้าหน้าแดงและทำไมไทม์ถึงเมาได้
เดินตรงไปหาคนที่คิดว่าเป็คนต้นเื่แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากถามก็โดนเ้าลุคเข้ามากอดคอพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาในสภาพที่เมาแอ๋
“มาแล้วหรอน้องสาวของพี่~ เอิ่ก!สนใจมาร้องเพลงด้วยกันมั้ยจ๊ะ~” กลิ่นเบียร์ตีหึ่งเข้าจมูกทันทีที่มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอเบ้หน้าพร้อมกับดันของอีกคนออก “ไม่”
“เชอะ”ลุคบึนปากหันกลับไปหยิบแก้วน้ำสีอำพันยกดื่มจนหมดแก้วก่อนจะหย่อนตัวลงบนโซฟาเหมือนกับเด็กสามขวบ
ตรงเข้าไปหาไทม์ที่กำลังหน้าแดงโยกตัวตามเพลงอยู่กับพื้นก่อนจะเอื้อมมือไปจับใบหน้าน้องให้หันมา“ไทม์ ไหวมั้ย”
“หวายครับ!พี่ลูชี่ กิงมั้ยครับ” ไทม์ยกแก้วยื่นมาให้พร้อมกับยิ้มแฉ่งรอยยิ้มสวยนั่นกระตุกใจของเธอให้เต้นรัวกว่าเดิม น้องน่ารักน่ารักจนอยากจะฟัดแก้มกลมๆ นั่นให้ช้ำอยากจะกัดฝังรอยเขี้ยวเอาไว้ให้เป็สัญลักษณ์
“พี่ลูซี่เป็ไรรึเปล่าครับ”เสียงเรียกให้หลุดออกจากความคิดแต่ก็ต้องใเมื่อพบว่าคนที่กำลังคิดถึงอยู่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้
ดวงตากลมสีน้ำตาลที่โดนแสงไฟบางส่วนสาดจนสีของดวงตาอ่อนจนเห็นดีเทลข้างในได้อย่างชัดเจนริมฝีปากชมพูอวบอิ่ม จมูกหยดน้ำ ผิวขาวใสที่ตอนนี้เริ่มแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ดูโดยรวมแล้วสวยจนละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ
ไม่รู้ว่าเวลารอบตัวเดินไปเร็วแค่ไหนแต่ความรู้สึกมันเหมือนโดนเวลามันหยุดไปดื้อๆ
“เล่นเกมกัน!!”เสียงลุคดึงฉันให้หลุดออกจากภวังค์ “ผมเล่นด้วย!” ไทม์หันไปยกมือพร้อมกับะโลั่นต่างกับลูซี่ที่สติหลุดอยู่
“เมาขนาดนี้มึงยังจะเล่นอีกเรอะ”เวลพูดขึ้นขณะกำลังดึงไจ๋ให้ลุกจากพื้นอย่างทุลักทุเล “กูดื่มจนหายเมาล่ะ”
“เขามีแต่ดื่มจนเมาดื่มจนหายเมามีที่ไหน”
“มีที่นี่แหละ!มาๆ เล่นเกมกัน”
“ผมเล่นด้วย”ไทม์พยายามลุกจากพื้นแต่ด้วยความเมาทำให้เขาลุกขึ้นไม่ไหวก่อนจู่ๆจะค่อยเริ่มเบะปากและน้ำตาค่อย ๆ เอ่อ “ผมลุกไม่ได้”
ดูท่าว่าน้องน่าจะเมามากแล้ว
“หนูเมามากแล้วนอนพักก่อนมั้ย” ไทม์หันส่ายหัวรัวก่อนจะหันหน้ามาแล้วเบะปากเหมือนเด็กน้อย“ไม่เอา ผมจะเล่นเกม”
“ไทม์”กดเสียงต่ำเป็เชิงดุเพื่อให้น้องฟังแต่กลับกลายเป็ทำให้น้องร้องไห้ซะอย่างนั้น
ชิบล่ะ
“ไอ้ลูมึงน้องทำน้องมันร้องไห้เรอะ!” ลุคเดินมาพร้อมกับตีไหล่เธอเบาๆ“กูไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”
“ฮึก!”ชิส! ทำไงดี ไม่ใช่ไม่อยากแต่เพราะเธอปลอบคนไม่เป็ต่างหาก นี่คือครั้งแรกด้วยซ้ำ
“ไทม์พี่ขอโทษนะคะ”
“ฮึก!ผม…ผมลุกไม่ได้ มันติด” คำตอบของน้องทำให้ลูซี่ถึงกับอึ้งส่วนลุคที่เดินไปนั่งก็ถึงกับหัวเราะออกมาดังลั่น
“อะไรนะคะ”ถามย้ำเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง “ผม…ติด”
“เฮ้อ”ถอนหายใจพลางยกมือตบหน้าผาก อ่อ สรุปคือน้องเมาจนลุกไม่ไหวเลยร้องไห้ว่างั้น“หนูไม่ได้ติดค่ะ หนูแค่เมา”
“ผมเมาหรอครับ”ไทม์เงยหน้าขึ้นมาถามก่อนจะพยักหน้าตอบไป “เราเมามากด้วยค่ะแล้วพี่คิดว่าเราควรพัก”
“แต่…แต่ผมอยากเล่นเกม”
“ไทม์”ไทม์หันมากอดแขนพร้อมกับเขย่าเบาๆ เป็เชิงขอร้อง “นะครับ”น้องเสียงที่ออดอ้อนถ้าเป็คนอื่นเธอคงปฏิเสธเสียงแข็งไปแล้ว แต่นี่น้องไง
ถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าตอบเบาๆไทม์ที่ได้ยินคำตอบก็ยกมือดีใจ “เย้ ขอบคุณครับ แต่…แต่พี่ลูต้องมาเล่นด้วยนะครับ”
“เฮ้อก็ได้ค่ะ แต่แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นนะคะ”
เราทุกคนมานั่งรวมกันที่ห้องนั่งเล่นรวมถึงไจ๋ที่สภาพไม่น่ามานั่งด้วยก่อนเวลจะเริ่มทำการแจกไพ่รอบวง“เริ่มนะ”
เกมที่จะเล่นคือเกมคิงวิธีการเล่นก็คือคนที่ได้ไพ่คิงจะเป็คนสุ่มหมายเลขและทำการสั่งว่าจะให้หมายเลขไหนทำอะไรโดยที่คนที่ถือเลขนั้นจะต้องทำตามคำสั่งถ้าไม่ทำตามก็จะโดนทำโทษเดิมทีเกมคิงไม่ได้เล่นแบบนี้แต่จะมีกติกาที่ซับซ้อนมากกว่านี้แต่พอเล่นกันมาเรื่อยๆ กติกาก็เริ่มเปลี่ยนตามคนเล่น ก็แล้วแต่จะเล่นกัน
“คิง!ได้คิง!”ไจ๋พูดขึ้นพร้อมกับยกการ์ดเป็การบอกว่าตัวเองเป็คิงก่อนเธอจะกวาดสายตาเยิ้มๆมองรอบโต๊ะ “สองกับสามหอมแก้มกัน!!”
สิ้นคำสั่งทุกคนยกเว้นพี่แซนกับพี่เวลต่างก็มีสีหน้าตื่นเต้นทันทีคงจะเป็สองคนนั้นสินะ
“สั่งเหี้ยไรเนี่ยกูยอมโดนทำโทษดีกว่า” พูดจบเวลก็ทำการกระดกแก้วเหล้าที่เตรียมไว้จนหมดแก้วทันทีตามด้วยแซน
“อะไรอ่ะแบบนี้ก็ไม่แฟร์ดิ”
“พวกกูสิไม่แฟร์ฮึ้ย~ ขนลุก” เวลทำท่าลูบแขน ก่อนที่ลุคจะทำการสับไพ่และแจกใหม่ “เอ้าๆเล่นใหม่ๆ”
รับไพ่มาก่อนจะพลิกก่อนจะพบว่าตัวเองได้ไพ่คิงลูซี่กวาดสายตามองรอบก่อนจะไปหยุดที่ไทม์และเลื่อนไปยังพี่ชายตัวดีที่กำลังชะโงกหน้าดูไพ่น้อง
“ฉันได้คิง”พูดจบพร้อมกับเปิดไพ่ลงบนโต๊ะทุกคนต่างพากันมองมาที่เธอพร้อมกับทำสายตาที่เหมือนหวั่นกลัวกันอย่างไงอย่างงั้นยกเว้นไทม์คนนึงที่เหมือนจะดูสนุกอยู่คนเดียว
ในใจนึกคิดจะแกล้งไทม์แต่ตอนนี้น้องเมามากคงต้องเอาไว้ก่อนเพราะตอนนี้ต้องจัดการเ้าตัวต้นคิดก่อน แต่พอคิดดูถ้าให้ไทม์จัดการ…
มุมปากยกยิ้มเมื่อคิดอะไรบางอย่างออก
“ให้หมายเลขห้าแต่งหน้าให้หมายเลขหนึ่ง”ทันทีที่ออกคำสั่งสีหน้าของบางคนก็ดูโล่งใจเมื่อรู้ว่าตัวเองรอดต่างกับลุคที่ตอนนี้เลิ่กลั่กสุด
“น้องไทม์ลูกหนูได้เลขอะไรลูก”ไจ๋หันไปถามไทม์ที่ดูไม่รู้เื่สุด ไทม์ยกไพ่ขึ้นมาดูจนใกล้เกือบจะชนแว่น“ห้าครับ”
“สัสเอ้ย”เสียงของเ้าของเลขบ่นพึมพำไม่ดังมากแต่ก็ยินชัด “ไอ้ลุคเบอร์ไร”
“หนึ่ง”น้ำเสียงกึ่งประชดโยนไพ่ลงบนโต๊ะพร้อมกับยกมือลูบใบหน้าด้วยความเซ็ง“ทำไมต้องกูด้วยวะเนี่ย”
“มาๆเบิกอุปกรณ์เลย” เวลตบเข่าฉาดเขาดูตื่นเต้นกว่าคนอื่นไจ๋หันไปหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางก่อนจะยื่นให้ไทม์ “อ่ะนี่ลูกหนูใช้ได้เต็มที่เลย”
“ให้ผมทำไรหรอครับ”
“แต่งหน้าไอ้ลุค”เวลลุกไปยืนด้านหลังลุคพร้อมกับเลิกผมหน้าของมันขึ้นเตรียมพร้อมสำหรับการแต่งหน้าต่างกับลุคที่นั่งกอดอกทำหน้าบึ้งไม่ไหวตึงพร้อมกับขยับปากพูดกับลูซี่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามว่า‘ฝากไว้ก่อนไอ้เด็กเวร’
กระตุกมุมปากเยาะยิ้มคิดจะเอาชนะเธองั้นหรอ คิดผิดแล้ว คิดผิดั้แ่ที่เลือกนั่งตรงนั้นด้วยเพราะจุดที่มันนั่งคือ่กึ่งกลางของโซฟาแล้วด้านหลังดันมีตู้กระจกมันเลยทำให้เธอเห็นเลขของลุครวมถึงของไทม์ด้วย
“ต้องแต่งแบบไหนหรอครับ”
“แบบไหนก็ได้ค่ะเอาที่หนูชอบเลยค่ะ”
“อู้ว~ หนูด้วย”
ไทม์เปิดกระเป๋าค้นอุปกรณ์อยู่ครู่ก่อนจะหยิบแป้งพัฟออกมาน้องเปิดแป้งพัฟหรี่ตามมองด้วยความสงสัยก่อนจะใช้นิ้วแปะลงที่ตลับ
“เดี๋ยวหนูลูกหนูใช้ฟองน้ำอันนี้สิ แตะๆ แป้งแล้วก็เอาไปทาที่หน้าลุคมัน”ไจ๋เบรคน้องพร้อมกับรีบยัดฟองน้ำรูปหยดน้ำใส่มือไทม์ทันที แหงแหละแป้งพัฟที่ไทม์ถืออยู่ราคามันไม่ใช่ถูกเลย จู่ๆจะเอานิ้วไปแตะเล่นคงไม่มีใครโอเคหรอก
“ใช้อันนี้หรอครับ”
“ใช่ๆแตะแป้งสามสี่ทีแล้วเอาไปทาหน้ามันเลย” ไทม์พยักหน้าทำตามที่พี่ไจ๋บอก
“แปะ”น้องทำเสียงพร้อมกับแปะฟองน้ำลงที่แก้มของลุคก่อนจะค่อยๆถูขึ้นถูลงเหมือนถูหวยแล้วค่อยๆ ถูไปรอบๆ ตามกรอบใบหน้าจากนั้นก็รับที่เขียนคิ้วมาแล้วทาตรงคิ้วสวยจนเปลี่ยนรูปกลายเป็คิ้วปลิงต่อด้วยลิปมันสีแดงทาลงที่ริมฝีปากรูปกระจับค่อยๆ ทาให้ตรงตามรูปปากแต่เหมือนมันจะไม่ตรงสักเท่าไหร่
“เสร็จแล้วครับ”
“ฮ่าๆๆๆๆเหมือนงิ้วเลย”แป้งพัฟสำหรับสีผิวขาวอมชมพูที่ถูกทาจนเกือบเต็มหน้ามีช่องโหว่เป็ดวงๆคิ้วที่ถูกทาให้หนาเหมือนปลิงข้างซ้ายใหญ่ข้างขวาเล็กปากสีแดงที่มีลิปมันทาจนเกือบเหมือนปากของั์ในรามเกียรติ์
ลุครับกระจกจากพี่แซนมาพอเห็นหน้าของตัวเองที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีหน้าของมันจากที่บึ้งบูดอยู่แล้วก็ถึงกับใทันที
“เชี่ยนี่กูแปลงร่างเป็งิ้วแล้วหรอเนี่ย”
“ฮ่าๆๆๆสวยออก”
“สัสเอ้ย”มันคงอยากบ่นมากกว่านี้แหละแต่คงเห็นว่าไทม์ยังเมาอยู่และไม่อยากให้น้องเสียใจเลยได้แต่ทนเอาไว้ก่อน
“มาๆรอบต่อไปเลย” เวลทำการสับไพ่ก่อนจะเริ่มแจกอีกครั้งแง้มไพ่ขึ้นมาพบว่าตัวเองได้ไพ่คิงอีกครั้ง
“คิง”ฉันเปิดไพ่ลงบนโต๊ะสีหน้าของทุกคนดูใเล็กน้อยยกเว้นไทม์ที่พยายามชะเง้อดูไพ่ของลูซี่ส่วนลุคที่ได้ยินก็ถึงกับทำสีหน้าไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่
“งั้นก็ให้หมายเลขหนึ่ง สาม สี่ ห้า แต่งตัวให้หมายเลขสอง”
“โอ๊ะกูหนึ่งว่ะ” เวลวางไพ่ลงบนโต๊ะก่อนจะตามด้วยแซน ไจ๋และไทม์ตามลำดับ
“หนึ่ง”
“ห้า”
“ผมสี่ครับ”พอลงครบทุกคนต่างพากันหันไปมองคนสุดท้ายที่ยังไม่ได้ลงเป็อันบอกได้ว่ามันคือหมายเลขที่จะต้องโดนจับแต่งตัว
“สอง”ลุคโยนไพ่ลงบนโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ ก็แหงล่ะ มันโดนลงโทษอีกรอบนี่
“นี่มึงโกงป่าวเนี่ย”
“จะโกงได้ไงกูไม่ได้เป็คนแจกไพ่สักหน่อย”ลุคได้แต่จิ๊ปากอย่างไม่พอใจ มันคงรู้แหละว่าถ้าเธอเป็คิงมันจะเป็เหยื่อคนแรกที่ฉันจะเล่นงาน
“แล้วชุด?” แซนหันมาถามหาชุดหันไปหยิบถุงกระดาษวางลงบนโต๊ะก่อนที่ทุกคนยกเว้นไทม์กับลุคจะลุกมาดู
“ฮ่าๆๆๆไอ้เหี้ย”แวนหยิบชุดด้านในออกมาคลี่ก่อนจะหัวเราะลั่นพร้อมกับหันไปมองคนที่จะใส่ที่กำลังนั่งหน้าบึ้งอยู่ด้านหลัง“ขำเหี้ยไร”
“ชุดนี่แม่งน่ารักว่ะ”
“ชุดเหี้ยไรวะ”ลุคที่กำลังจะลุคมาดูแต่ก็ถูกแซนดึงเอาไว้ “ไปเปลี่ยนชุด”
“เดี๋ยวชุดไร”
“เออน่าไปเปลี่ยนก่อน” ลุคถูกแซนกับเวลลากออกไปพร้อมกับไจ๋ที่เดินตามไปติดๆ“ไทม์หนูนั่งรออยู่ตรงนี้ก็ได้ลูก ยิ่งมึนๆอยู่”
“ครับ”
หลังจากทุกคนลุกออกไปลูซี่ก็ย้ายตัวเองไปนั่งที่ว่างข้างไทม์“ไหวมั้ยคะ”
“อือ…ผมง่วงแล้วครับ”มือหนายกขยี้ตาก่อนจะหาวออกมา “ไปนอนมั้ยคะ เดี๋ยวพี่บอกป้านวลให้จัดห้องนอนให้”
“นอนนี่หรอครับ”
“ดึกขนาดนี้พี่คงไม่ให้เรากลับหรอกค่ะ”
“อืม…ก็ได้ครับ”
“แล้วพี่ๆเขาล่ะครับ ยัง…ยังเล่นไม่เสร็จ”
“เดี๋ยวพี่บอกให้ค่ะพวกพี่เขาไม่ว่าหรอก” ไทม์ทำแก้มป่องพยักหัวตอบเล็กน้อยจะผิดมั้ยที่คิดว่าเวลาน้องเมามันดูน่ารักจนอยากจะกดอยากจะหอมให้แก้มช้ำซะเหลือเกิน
“ไอ้สัสเอ้ย!!!”
“ฮ่าๆๆๆๆถอยๆ กูจะถ่าย”
“ถ่ายพ่อง!”
“ฮ่าๆๆๆๆ”เสียงโหวกเหวกโวยวายจากทางด้านหลังเรียกความสนใจให้หันไปมอง คนอื่นๆเดินนำโดยที่มีลุคในชุดเมดทำหน้าบึ้งเดินตาม
“โอ๊ะน่ารักดีนี่”มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติกับผลลัพธ์ที่ออกมาต่างกับคนโดนทำโทษที่ทำหน้ายู่กว่าเดิมหลายเท่า
“น่ารักเหี้ยอะไรไอ้สัสมึงแกล้งกู”
“ทำไมพูดงั้นล่ะน้องอุตส่าห์ตั้งใจซื้อของขวัญวันเกิดให้เลยนะเนี่ย”พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูน่าน้อยใจแต่ดูเหมือนคนพี่จะจับได้ลุคขยับปากแบบไม่มีเสียงออกมาสองคำทำให้ฉันที่เห็นถึงกับแค่นเสียงหัวเราะออกมา
‘ตอแหล’
หึรู้ก็ดีนี่
“หาว~”ดูเหมือนว่าไทม์จะง่วงเต็มที่แล้วเธอว่าเธอควรจะพาน้องไปนอนดีกว่า “เดี๋ยวฉันพาน้องไปนอนก่อนนะคะ น้องง่วงแล้ว”
“เดินไหวใช่มั้ยนั่น”เวลถามขึ้น “อือ…ไหวครับ”
“ราตรีสวัสดิ์นะลูก”ไจ๋พูดพร้อมกับแตะแขนน้องเบาๆ อย่างเอ็นดู ั้แ่ตอนเล่นเกมล่ะสองคนนี้ไปเป็แม่ลูกกันั้แ่เมื่อไหร่เนี่ย
“ผมไปนะครับราตรีสวัสดิ์ครับ”
“เออๆเดินดีๆ ด้วยล่ะ” ดึงแขนไทม์ให้ลุกขึ้นพร้อมกับคอยจับแขนเพื่อพยุงไม่ให้ล้ม
เดินขึ้นชั้นสองตรงเข้าห้องนอนที่อยู่ถัดไปจากห้องของเธอก่อนจะพาน้องนั่งลงบนเตียงแล้วทำการจัดแจงวางของของไทม์ที่โต๊ะหัวเตียงไม่รู้ว่าน้องง่วงขนาดไหนแต่ก็น่าจะง่วงมากเพราะทันทีที่ไทม์ัักับเตียงน้องก็ปีนขึ้นเตียงเตรียมตัวพร้อมนอนทันที
“พี่ลูครับ”
“ว่าไงคะ”นั่งลงที่ข้างเตียงหันไปหาน้องที่ตอนนี้อยู่ในผ้าห่มพร้อมนอนเรียบร้อย“ผมลืมให้ของขวัญพี่ลุคอ่ะครับ ทำไงดี”
“เดี๋ยวพี่เอาให้ก็ได้ค่ะ”
“พี่ลุคจะไม่โกรธมั้ยครับ”เอื้อมปิดไปก่อนจะวิสาสะเอื้อมมือไปถอดแว่นน้องไทม์ที่ทำหน้าง่วงเต็มที่หันมาถามพร้อมกับแก้มป่องเหมือนเด็กสามขวบจังหวะที่ไทม์หันมาเป็จังหวะที่ฉันเปิดไฟจากหัวเตียงพอดีทำให้แสงไฟสาดส่องเข้าที่ใบหย้าให้เห็นดวงตาใสที่ไร้เดียงสานั่นได้อย่างชัดเจน
“พี่ลุคไม่โกรธหรอกค่ะเขาจะดีใจต่างหากที่ได้ของขวัญจากหนู”มือเรียวเอื้อมลูบศรีษะของอีกคนอย่างเบามือเป็การกล่อม
“นอนได้แล้วค่ะคนเก่งของพี่ ถ้าไม่รีบนอนเดี๋ยวจะปวดหัวเอานะ”
“งั้นผมนอนก่อนนะครับราตรีสวัสดิ์…หาว~ครับ” มุมปากยกยิ้มอัตโนมัติให้กับท่าทางไร้เดียงสานั่น
“ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”
ดวงตาคู่สวยหลับตาลงทันทีที่พูดจบก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟที่หัวนอน
นั่งจ้องมองคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สานึกย้อนไปั้แ่ที่เจอกันวันแรกที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัยความรู้สึกที่ได้เจอตอนนั้นมันเป็ความรู้สึกเอ็นดูเสียมากกว่า จะว่าไงดีล่ะไทม์น่ารักจนใจเจ็บ จนอยากจะเก็บเอาไว้ฟัดเล่นให้ได้ แต่พอมาคิดอีกทีน้องก็ไม่ใช่สเปคของเธอเลยด้วยซ้ำ
ลูซี่ไม่ได้ชอบผู้ชายที่ดูง้องแง้งหรือซุ่มซ่ามแต่พอยิ่งเจอกันบ่อยได้ทำความรู้จักได้คุยกันมาเรื่อยๆก็กลับรู้สึกที่มันมากกว่าก็ไม่อยากจะยอมรับหรอกว่าชอบแต่การกระทำกลับสวนกันอย่างสิ้นเชิง เข้าหาชวนคุยหรือพยายามหาเื่เจอต่างๆ นาๆ จนเริ่มตอบตัวเองไม่ได้ว่ารู้สึกยังไงแน่
แต่พอมาวันที่น้องเจ็บเพราะโดนบอลกระแทกหน้าตอนนั้นก็รู้ได้ว่าตัวเองห่วงน้องจนสติแตก
ปกติถ้าไม่ใช่คนสนิทเจ็บตัวหรือเป็อะไรไปฉันก็ไม่ค่อยได้สนใจอยู่แล้วแต่พอมาเป็น้องกลับรู้สึกหงุดหงิด
โกรธทุกอย่างไปหมดจนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลยด้วยซ้ำ
ไม่รู้ว่าตัวเองเป็อะไรโกรธไปเพื่ออะไรทั้งที่เื่ของตัวเองก็ไม่ใช่แต่กลับห่วงจนไม่อยากเห็นเขาเจ็บอีก
พอกลับมาทบทวนตัวเองก็ตอบได้ว่าเธอชอบน้องไปแล้ว
ไม่รู้ว่าตอนนี้น้องคิดแบบเดียวกับฉันรึเปล่าแต่ดูจากพฤติกรรมต่างๆดูเหมือนว่าน้องจะยังคงคิดกับเธอแค่รุ่นพี่ที่สนิทเท่านั้น
แต่ตอนนี้ลูซี่ไม่ได้อยากเป็แค่รุ่นพี่แล้วอยากเป็แฟนมากกว่า เพราะฉะนั้นสิ่งที่ทำต่อไปก็คือการจีบสินะ
มือเรียวลูบศรีคนที่นอนหลับตาพริ้มเบาๆพูดเอ่ยด้วยเสียงที่เบาที่สุดเพื่อไม่ให้อีกคนตื่น
“เด็กน้อยถ้าพี่จีบหนูหนูจะรับไหวมั้ยนะ”
แต่ก็นะไหวไม่ไหวหนูก็ต้องรับแหละ เพราะพี่ชอบหนู และพี่จะจีบหนูจนกว่าหนูจะเป็ของพี่
130
