ปริญยืนนิ่ง...
เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพึ่งจะได้ยินผิดเพี้ยนไปหรือไม่ เมื่อดวงตาคมเข้มของพ่อหมอจ้องมองมายังร่างเล็กอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำก็ยืนยันในสิ่งที่เขาพึ่งพูด คำสั่งให้ดาราหนุ่มเปลื้องผ้าออกจนหมดดังขึ้นอีกสองครั้ง จนสติของปริญหลุดจากภวังค์บางอย่าง
“ถอดสิวะ เอ็งจะให้ข้าเสียเวลาไปถึงไหน”
“ถอดหมดเลย…หรอครับ”
“ก็เออน่ะสิ เร็วๆ”
“แต่…พ่อหมอ…ไม่มีวิธีอื่นหรอครับ คือผม…”
“นี่เอ็งอายหรอวะ ผู้ชายด้วยกันจะอายทำไม ตกลงะทำมั้ย ถ้าไม่ทำก็ออกไป”
ดูเหมือนเสียงเข้มนั้นจะเต็มไปด้วยความไม่พอใจเต็มเปี่ยม ตอนนี้ปริญไม่มีทางเลือกอื่น เขามาไกลเกินไปและเสียเวลารอมานานหลายชั่วโมง ตอนนี้ไม่มีอะไรให้ต้องเสีย หากจะต้องเปลื้องผ้าต่อหน้าชายวัยกลางคนที่ไม่เคยรู้จัก มันก็ไม่มากเกินไปสำหรับสิ่งที่เขาอยากหลุดพ้นจากวงจรตัวสำรองเสียที!
“หึ…ผิวดีนี่หวา”
“…..”
“ข้าเข้าใจแล้วทำไมเอ็งถึงอาย รูปร่างไม่มีความเป็ชายเลยสักนิด”
“…อึก”
ปริญสะอึกคำพูดนั้น...
นอกจากใบหน้าและผิวพรรณจะอ่อนหวาน รูปร่างกระทัดรัดอันบอบบางก็ยิ่งทำให้ทุกอย่างดูดอ้อนแอ้นมากขึ้นไปอีก เด็กหนุ่มเปลื้องผ้าออกจนหมด แต่มือเรียวก็ได้กุมปิดอวัยวะของลับของตัวเองเอาไว้ แก้มป่องทั้งสองข้างแดงก่ำด้วยความอับอาย ภายในใจเอาแต่คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่!
“นอนลง”
“บ…บนพื้น…ตรงนี้หรอครับ”
“ก็เออสิวะ”
“ค…ครับ”
เมื่อปริญนอนหงายลงไปบนพื้น เด็กหนุ่มก็รู้สึกเหมือนชายร่างสูงผิวเข้มเดินเข้ามาใกล้ ในมือของพ่อหมอพยัคฆ์มีหม้อบางอย่างที่เต็มไปด้วยข้าวของด้านใน สายตาคมคายจ้องมองร่างเปลือยเปล่าจาก้าั้แ่หัวจรดเท้าอีกรอบ
เสียงพึมพำทำให้คนที่นอนหลับตารู้ตัวว่าได้เริ่มพิธี แต่เมื่อน้ำตาเทียนร้อนๆได้หยดลงไปบนหน้าท้อง การสะดุ้งใก็เกือบจะทำทุกอย่างพังลง!
“พ…พ่อหมอ!”
“อยู่เฉยๆสิวะ”
“อ…เอาจริงหรอครับ”
“นี่เอ็งอยากให้ข้าช่วยเสริมสเน่ห์จริงมั้ย ถ้าอยากก็นอนนิ่งๆอยู่เฉยๆจนกว่าข้าจะบอกว่าเสร็จ”
ใบหน้าของปริญไม่ค่อยสู้ดีนัก นอกจากจะต้องมานอนเปลือยกายต่อหน้าชายแปลกหน้า ผิวกายขาวใสยังถูกน้ำตาเทียนร้อนๆหยดราดไปทั่วทั้งตัว ริมฝีปากอวบอิ่มกัดแน่นเพื่ออดทนกับความแสบร้อน เสียงท่องคาถาประหลาดพึมพำไม่หยุดจนร่างกายเริ่มผ่อนคลาย
จู่ๆความรู้สึกบางอย่างก็ทำให้ส่วนล่างแข็งขืน...
ปริญกุมเป้าแน่นกว่าเดิม...แต่อารมณ์ร้อนรนภายในจิตใจกลับทำให้เด็กหนุ่มปวดหนึบเป็ร้อยเท่า!
“ห้ามขยับ”
“อื้อออ”
ลมหายใจร้อนระอุพ่นระบายออกมาจากจมูกน้อยๆ
ปริญหลับตาปี๋ ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนมีผงอะไรบางอย่างโรยมาตามตัว แม้ว่ากลิ่นของมันจะหอม แต่กลับรู้สึกระคายเคืองแปลกๆ เ้าหนอนน้อยด้านล่างยังคงแข็งขืนและตื่นตัวไม่หยุด ยิ่งถูกผงที่พ่อหมอโปรยลงมาตามตัว มันก็ยิ่งทำให้อารมณ์อ่อนไหวมากกว่าเดิม!
“อยู่นิ่งๆ”
“พ…พ่อหมอครับ”
“ดวงเสน่ห์ของเอ็งมันน้อยเกินไป นอกจากข้าจะต้องเสริมมันแล้ว ข้ายังต้องสร้างมันขึ้นมาอีกด้วย”
“อื้ออออ”
“อาจใช้เวลานานกว่าที่คิด”
“แฮก…แฮก…แฮก…”
เสียงลมหายใจเปลี่ยนเป็เสียงกระเส่า
ผิวกายขาวใสถูกมือหนาทั้งสองข้าวลูบคลำไปตามเรือนร่างอย่าถือวิสาสะ พ่อหมอพยัคฆ์ขัดถูเนินหน้าอกและลูบคลำผงวิเศษทั้งหลายเข้าด้วยกันเป็เนื้อเดียว จุกเนื้อสีชมพูที่ถูกนิ้วสากกร้านถูไถแข็งเป็ไตชูชัน ร่างเล็กเม้มปากแน่น หน้าท้องแบนราบและเอวบางกำลังถูกััลงมาเรื่อยๆ!
“เอามือออก”
“ต…แต่”
“ข้าสั่งให้เอามือออก”
“ฮึก”
ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่กำลังหลับตาเหมือนจะร้องไห้ แต่ถึงอย่างนั้นมือเรียวก็ได้เปิดเผยสิ่งที่พยายามปกปิดไว้ั้แ่แรก ลำน้อยๆชูชันแข็งขืนต่อหน้าชายวัยกลางคน แต่พ่อหมอพยัคฆ์ไม่ได้สนใจอารมณ์กำหนัดของร่างเล็กแม้แต่น้อย คิ้วเข้มยังคงขมวดเคร่งเครียดกับพิธีกรรมของตัวเองอย่างใจจดใจจ่อ
มือหนาคว้าขันน้ำบางอย่างขึ้นมาดื่ม เมื่อพ่อหมอได้ดื่มสิ่งนั้นจนหมด สีหน้าและลมหายใจของเขาก็เริ่มเปลี่ยนก็เริ่มเปลี่ยนไป ชายร่างสูงใหญ่มีสีหน้าและแววตากระหายมากกว่าเดิม เด็กหนุ่มที่นอนหลับตาไม่รู้ตัวเลยว่า ตอนนี้พ่อหมอพยัคฆ์ก็ได้ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกเช่นเดียวกัน!
102K
