ตอนที่ 91 ส่งมอบ
สองสาวกำลังเดินออกจากบ้านของฟีนีอุสตรงไปยังบ้านพักที่อยู่ห่างออกไปสักระยะแต่ว่าโพรทาเลียใช้ความสามารถของรองเท้าที่ผู้เป็นพ่อทูนหัวอย่างเฮอร์มีสให้เป็นของขวัญนำมาใช้แล้วพาน้องสาวลอยไปยังบ้านพักของมนุษย์กึ่งเทพระหว่างที่เดินทางกันทั้งสองคนก็คุยกันเล็กน้อยว่าจะทำไงต่อหลังจากนี้โพรทาเลียก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีเพราะไม่มีข่าวสารเกี่ยวกับแซเทิร์นเลยไม่รู้ว่าจะต้องทำอะไรกันจะรับมือยังไงช่วงนี้เธอกับครอบครัวคงต้องฟื้นกำลังที่หายไปให้มันดีเสียก่อน
ทั้งสองคนเดินทางจนมาบ้านพักก็เห็นสภาพบ้านแต่ละหลังที่กลับมาปกติก่อนหน้านั้นที่พวกปีศาจโจมตีจนบ้านเรือนพังไปหมดแต่ตอนนี้กลับเป็นปกติได้อย่างเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆโพรทาเลียกับโฟกัสมาถึงบ้านพักหมายเลขสาม ทุกคนต่างทักทายทั้งสองอย่างเป็นปกติแต่ก็มีคนแซวโพรทาเลียว่าไม่ใช่ปีศาจใช่ไหม ทำเอาเธอเคืองหน่อย ๆแต่ก็เล่นมุกตอบไปว่าถ้าใช่ฉันจะกินนายเป็นคนแรกทำเอาพวกนั้นหัวเราะคนที่ถามโพรทาเลีย ทั้งสองส่ายหัวก่อนจะมองบ้านพัก
“ดูดีขึ้นเยอะเลยนะ” โพรทาเลียกล่าว
“ใช่ ครั้งก่อนยังมีแต่ตะไคร่น้ำเต็มไปหมด”
“ตะไคร่น้ำ? สกปรกยังไงชอบกล”
“จริงเลย พี่สาว”
โพรทาเลียมองสภาพแวดล้อมของบ้านทำให้เธอนึกเลยว่าไม่นึกว่าตัวเองจะมาถึงจุดนี้ได้เร็วแบบนี้จุดที่ไม่ต้องหลบซ่อนหรือปลอมเป็นใครอีกระหว่างที่กำลังครุ่นคิดบางอย่างนั้นก็มีร่างตัวเล็กกำลังวิ่งตรงมาหาทั้งสองคนอย่างรวดเร็วพร้อมกับกระโดดเข้าหาในทันใด
“พี่โพรทาเลีย! พี่โฟกัส!”
“หือ!?”
ทั้งสองหันไปมองเจ้าของเสียงอันคุ้นเคยที่กระโจนเข้าหาพวกเธออย่างรวดเร็วโพรทาเลียจับอีกฝ่ายได้เลยไม่ล้มแต่อย่างใดแต่เธอก็ก้มมองเจ้าของเสียงที่มีผมสีทองดั่งท้องฟ้ายามเช้าที่มีแสงส่องสว่างขึ้นมาโพรทาเลียเห็นก็ลูบหัวอีกฝ่ายเบา ๆ
“มากี่ครั้ง เธอก็วิ่งมาซุกพวกพี่ตลอดเลยนะโนอาห์”
เด็กชายตัวน้อยเงยหน้าพร้อมกับยิ้มอย่างชอบใจ “แฮะ ๆก็ผมดีใจที่ได้เจอพวกพี่ ๆ อีกนี่น่า”
“ปากหวานเชียวนะ!” โพรทาเลียบีบแก้มอีกฝ่ายเบา ๆ
โนอาห์กำลังดิ้นอย่างกระดี๊กระด๊าที่โดนบีบแก้มก็มีอีกคนที่กำลังเดินตามมาด้วยความรู้สึกเศร้าใจหน่อย ๆ
“ทำไมนะ...น้องชายตัวเองกับไม่อยากอยู่กับพี่ชายแต่พอเจอบางคนกับบอกว่าดีใจขนาดนี้นะ”
“อ๊ะ...” โพรทาเลียได้ยินน้ำเสียงก็รู้เลยว่าใคร“อย่าพูดแบบนั้นสินายเป็นพี่เขานะ โอลิเวอร์”
“ก็ใช่ ฉันแค่พี่ชายที่อยู่ด้วยกันตลอดน้องก็คงเบื่อนั้นล่ะนะ” โอลิเวอร์ทำหน้าอย่างเซ็ง ๆ ที่น้องไม่สนใจเขา
โฟกัสคุยกับโนอาห์แล้วชี้ไปทางพี่ชายทำเอาโนอาห์รีบปล่อยตัวจากโพรทาเลียแล้ววิ่งไปหาพี่ชายในทันใด
“พี่โอลิเวอร์ ไม่งอนนะยังไงโนอาห์ก็รักพี่ที่สุดนะ”
“จริงเหรอ?” โอลิเวอร์หันมามองด้วยหางตา
“จริงสิ!!”
“รักที่สุดเลย น้องรัก!” โอลิเวอร์ฉีกยิ้มอย่างชอบใจ
ทำเอาสองสาวเหมือนตัวประกอบที่มายืนกันเฉย ๆตรงนั้นยังไงชอบกล โพรทาเลียมีความสงสัยก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายออกไป
“แล้วมาหาฉันมีอะไรหรือเปล่า?”
“เปล่านะ” โอลิเวอร์หันไปสนใจอีกฝ่าย “ฉันแค่พาน้องชายมาหาพวกเธอนั้นล่ะ”
“ซะงั้น...” โฟกัสเอ่ยอย่างไม่เข้าใจจริง ๆ
“ช่างเถอะนะ แล้วคนที่โดนจับมาล่ะ? เป็นยังไงกันมั้งนะ?”
“ก็กำลังฟื้นตัวเรื่อย ๆ นะอีกไม่นานก็จะดีขึ้นแล้วล่ะนะได้อาหารเทพไปคนละนิดคนละน้อยและยาฟื้นพลังจากที่เทพีอลิซ่าเบ็ธบอกมา”
“ยาฟื้นพลัง? หมายถึงยาที่ฉันคิดน่านะ”
“ใช่ ขอบใจเธอมาโพรทาเลีย ถ้าไม่มีเธอพวกเราสายเลือดอะพอลโลคงไม่ได้นอนกันยาว ๆ เลยล่ะ”
“ดีใจที่ช่วยได้นะ”
“อ๊ากกกกกก เด็กของฉัน!!!!”
“!?”
เสียงของโทมัสดังขึ้นมาก่อนตัวทำให้โพรทาเลียขยับตัวโนอาห์ออกจากตัวเองแล้วหันไปทางต้นเสียงที่กำลังวิ่งมาอย่างสุดชีวิตโพรทาเลียเห็นท่าทางที่วิ่งมาเธอยกนิ้วขึ้นมาจับกระแสลมมองทิศทางพร้อมกับกากบาทใต้เท้าเธอพร้อมกับเตรียมหลบ
“หลบ!”
โพรทาเลียพูดจบก็หลบการวิ่งของอีกฝ่ายที่เข้ามาระยะประชิดก็ได้เห็นว่าอีกฝ่ายหลบการพุ่งของเขา
“ซวยล่ะ!!”
โทมัสรีบเบรกตัวแต่ไม่ทันเสียแล้วเขาก็ล้มลงไปกับพื้นแล้วตรงจุดที่โพรทาเลียกำหนดไว้ด้วย ทำเอาคนอื่น ๆมองก็ตะลึงกับการคาดเดาที่ถูกต้องของโพรทาเลีย
“เก่งสุด ๆ พี่ เดาได้ไงว่าพี่เขาจะตกลงมาตรงนี้นะ?”
“ก็เดาเอานะ โนอาห์”
“ผมอยากเดาได้แบบนั้นมั้งจัง”
“ฝึก ๆ ก็เก่งเองนะ คนเก่ง” โพรทาเลียพูดพร้อมกับลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ
“ครับ โนอาห์จะฝึกให้เก่งเหมือนพี่เลยล่ะครับ”
“จ้า”
โอลิเวอร์เห็นน้องชายสนใจอีกฝ่ายก็อิจฉาขึ้นมาอีกครั้งแต่โพรทาเลียก็มองกลับว่าทำไมต้องมาอิจฉากันด้วยก่อนที่คนที่ล้มอยู่จะเอ่ยพูดขึ้นมา
“อย่าลืมฉันสิ!!!” โทมัสพูดพร้อมกับลุกขึ้นมาโดยที่ใบหน้ามีรอยแดงจากการไถลกับพื้น
“โคตรอยากลืมเลยล่ะนะ” โพรทาเลียพูด
“โธ่ โพรทาเลียใจร้ายกับพี่ชายคนนี้จังเลยนะ!!”
“ใครพี่ชายใครกันแน่? ฉันไม่ใช่คีย์แล้วนะนายมันก็แค่พี่ชายของอดีตเพื่อนจอมหักหลังของฉันต่างหาก!”
โทมัสถึงกับจุกที่ได้ยินแบบนั้นออกมาที่น้องชายเขากลายเป็นศัตรูกับพวกเขาไปแล้ว
“พูดมานี้จุกเลยนะ โพรทาเลีย”
“เรื่องของพี่ โทมัส! แต่ว่าฉันอยากฟันคอพี่สุดๆ รู้ตั้งแต่เริ่มต้นสินะว่าฉันเป็นใครนะ!!”
“อ๊ะ!! เธอพูดอะไรนะ ฉันไม่รู้เรื่องนะ...” โทมัสถึงกับเหงื่อตกเลยว่าอีกฝ่ายพูดนั้นหมายความว่าอะไร
“เธอหมายความว่าอะไรนะ? โพรทาเลีย”
“ก็เจ้าบ้านี่นะสิ!!นั้นรู้ว่าฉันเป็นใครและรู้เรื่องทุกอย่างตั้งแต่เมื่อ 3 ปีก่อนนะสิ”
“หือ?” โอลิเวอร์ได้ยินแบบนั้นก็ตาลุกวาวแล้วหันไปทางโทมัสอย่างขุ่นเคือง“รู้สึกว่า...นายต้องอธิบายให้ฉันฟังหน่อยล่ะนะโทมัส”
“อ๊า...ได้สิ...โอลิเวอร์...” โทมัสยิ้มแห้ง ๆให้อีกฝ่ายอย่างรู้สึกเหงื่อตก ทำให้เขาคิดว่าเขาได้ดวงซวยของแท้
โอลิเวอร์ดูไม่พอใจอีกฝ่ายที่พอมีอะไรแล้วไม่บอกเขาเลยสักนิดแต่ไม่รู้ทำไมในสายตาของโพรทาเลียกับโฟกัสรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่พวกเธอกำลังคิดกันอยู่
‘พี่คิดเหมือนฉันไหมนะ?’ โฟกัสโทรจิตหาพี่สาว
‘ไม่รู้สินะ...แต่รู้สึกถึงบางอย่างที่พวกเราไม่คาดคิด…’
‘ใช่ ๆ’ โฟกัสพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
ระหว่างที่สองคนกำลังจ้องมองชายหนุ่มสองคนจ้องมองหน้ากันนั้นโอลิเวอร์ก็รู้สึกถึงสายตาบางอย่างก็หันไปมองสายตาที่กำลังจ้องมองพวกเขาอยู่
“นี้ ๆ พวกเธอจ้องแบบนั้นหมายความว่าอะไรนะ?”
“เปล่านะ!”
สองแฝดต่างพูดพร้อมกันแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นกันหมดโอลิเวอร์ส่ายหน้าอย่างไม่พอใจจริง ๆ ก่อนจะมีเสียงฝีเท้ากำลังวิ่งตรงมาทางนี้
“พี่โพรทาเลียยยยยยย!!”
“หือ?” โพรทาเลียหันไปทางต้นเสียงก็เห็นเด็กชายที่เคยเจอตั้งแต่วันแรกที่มาที่ค่ายนี้“โจชัว”
โจชัววิ่งมาถึงกับยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างคิดถึง “พี่กลับร่างเดิมสักทีกำลังคิดเลยว่าพี่จะกลับร่างเดิมตอนไหน”
“โทษทีนะ กว่าจะเก็บพลังได้มันใช้เวลานะ”
“พี่! หมอนี้ใครนะ!!” โนอาห์เอ่ยถามพร้อมกับมองคนใหม่อย่างไม่ชอบใจ
โจชัวก็มองอีกฝ่ายที่จ้องมองด้วยสายตาไม่พอใจเขาก็ยกยิ้มอย่างรู้สึกอยากแกล้งก่อนจะจับแขนเสื้อพี่โพรทาเลีย
“เป็นใครก็เป็นน้องสุดที่รักของพี่โพรทาเลียนะสิ”
“ห๊า!!” โนอาห์ได้ยินก็รับมาจับแขนเสื้อพี่สาว“พี่โพรทาเลียเป็นพี่ผมนะ!!”
“ไม่ใช่ พี่โพรทาเลียเป็นพี่ของฉัน”
“ไม่ใช่!!”
เด็กสองคนเอาแต่เถียงกันว่าโพรทาเลียเป็นพี่ของใครทำเอาโพรทาเลียจ้องมองอย่างส่ายหน้าทำเอานึกถึงภาพลูกเลยจริง ๆก่อนจะห้ามทั้งสองคน
“ทั้งสองคนหยุดเลยนะ ไม่ทะเลาะกันยังไงพี่ก็เป็นพี่ของทุกคนนะ”
ทั้งสองคนได้ยินก็มองหน้ากันแล้วหันมายิ้มให้เธอ “ครับ!!”
โพรทาเลียเห็นเด็กทั้งสองเลิกทะเลาะกันแล้วก็พอใจมาก ๆก่อนที่จะหันไปทางโจชัว
“แล้วเธอมาหาพี่มีอะไรหรือเปล่า? โจชัว”
“อ๋อ...ก็พอดีคุณแม่ฝากของมาให้พี่นะ”
“คุณแม่...หมายถึงเทพีเฮคาทีน่านะ”
“ครับ”
“อ๊า...แม่ทูนหัวฝากอะไรมาอีกล่ะเนี่ย”
“งั้นไปบ้านเฮคาทีกันเถอะ!!” โจชัวจับมือพี่สาวเพื่อนจะพาไปยังบ้านพัก
“เดียว! โจชัว!!”
ทุกคนต่างกันไปมองต้นเสียงที่ตะโกนเรียกโจชัวขึ้นมาแล้วต้นเสียงนั้นมาจากภายในบ้านหมายเลขสาม ก็มีเงาหนึ่งกำลังเดินออกมาเจ้าของเสียงนั้นเป็นชายหนุ่มร่างสูง ผมสีแดงดวงตาสีเขียวจนแตกต่างจากบ้านโพไซดอนทุกคนที่มีผมดำ
“ใครนะ?” โพรทาเลียเอียงคออย่างสงสัย
ทำเอาชายหนุ่มถึงกับโซเซไปด้านข้างเลยทีเดียว “ฮ่า ๆเพราะฉันไม่ค่อยออกมา เธอเลยไม่รู้จักฉันสินะ ยินดีที่ได้รู้จัก ฉัน เดเมียน เรเยสบุตรอันดับที่ 4 ของโพไซดอน”
“บุตรอันดับที่ 4?”
“เขาเป็นคนที่ 4 ของบ้านโพไซดอนนะอายุมากกว่าพวกเรา 2 ปีนะ” โฟกัสพูดกับพี่สาว
“อ๋อ...หือ...ปู่มีลูกกี่คนนะ?”
“ลูก 20 หลานอย่างเราอีก 5คนนะคะ”
“เยอะดีนะ...”
“แต่ก็ไม่เยอะเท่าบ้านบางบ้านนะ” เดเมียนหันไปมองบ้านที่อยู่สองข้างจากบ้านพวกเขา
“บ้านคนอื่นก็เยอะเป็นปกตินี่นา” โฟกัสเอ่ยขึ้น
“ก็จริงนะ”
“แล้วพี่ออกมาทำอะไรนะ? พี่เดเมียน”
“อ๋อ ก็...พ่อเขาส่งของมาให้ด้วยนะบอกว่าหลานสาวกลับมาก็ให้ด้วยนะ”
“ของ...ของฝากเหรอ?”
“ใช่!บอกว่าให้โพรทาเลียช่วยฝากให้ผู้หญิงคนหนึ่งด้วยนะ” เดเมียนยื่นกล่องบางอย่างให้เธอ
“ให้ผู้หญิง...หือ?”
โพรทาเลียมองของที่อีกฝ่ายยื่นให้ ลวดลายบนกล่องช่างสวยงามมากๆ จนไม่อยากแตะเลย แต่ว่าโพรทาเลียก็อยากดูว่าของข้างในเป็นอะไรก่อนจะลองเปิดฝาออกก็ได้เห็นของข้างในมันคือกระจกที่มีด้ามจับแล้วรอบ ๆกระจกก็ถูกตกแต่งด้วยเปลือกหอยและไข่มุกจนดูงดงามมาก ๆ เกินกว่าจะเอามาใช้
“งดงามจริง ๆ”
เสียงที่เปล่งออกมาเป็นสองเสียงจนบางคนต่างมองกันอย่างสนใจว่าอีกฝ่ายเปล่งเสียงแบบนั้นออกมาได้ไงแต่โพรทาเลียรู้ดีกว่าอีกเสียงเป็นของใครก่อนที่เธอจะหลับตาลงแล้วกล่องตรงหน้าจากมือของเธอทำเอาเดเมียนตกใจจนตาโต
“เห้ย! กล่องนั้นหายไปไหนแล้วนะ!”
“หายไปอยู่กับเจ้าของของมันแล้วนะ”
โพรทาเลียพูดพร้อมกับอมยิ้มจริงที่เธอพูดว่ามันหายไปหาเจ้าของนั้นก็คือเฟอร์ร่าที่อยู่ข้างใน อีกฝ่ายได้รับกล่องของผู้เป็นบิดาเธอไม่นึกว่าเขาจะส่งของแบบนี้ให้เธอยิ่งทำให้เธอรู้สึกผิดมากกว่าเดิมที่ไม่ให้อภัยเขาแบบนั้นข้างนอกนั้นโพรทาเลียกับโฟกัสแยกกันไปคนละฝั่งบ้านพักเพื่อไปเอาของที่คนเป็นบิดาและมารดาให้ของเอาไว้เยอะกันพอควรโพรทาเลียเก็บของเธอเข้าร่างกาย เพราะของแต่ละอย่างก็ให้อดีตชาติเธอหมดนั้นล่ะโฟกัสก็เช่นกันทั้งสองคนไม่คิดเลยว่าคนเป็นพ่อแม่ของอดีตชาติยังรักลูกมากขนาดนี้จริงๆ แต่ก็มีบางคนเซ็ง ๆ ที่ไม่ได้ของ เพราะตัวเองมาหลังสุดนั้นเองพวกโพรทาเลียทำอะไรไม่ได้นอกจากปลอบใจล่ะนะ
หลังจากได้ของจากเทพที่มาฝากแต่ละบ้านแล้วนั้นพวกโพรทาเลียก็รู้สึกว่างมาก ๆจนคิดว่าอยากทำอะไรสักอย่างจนโพรทาเลียคิดว่าอยากฝึกต่อสู้ที่ไม่ได้ทำนานแต่คำพูดเชิญชวนของเธอไปเข้าหูของใครบางคนที่เดินมาแถวนั้นนั้นก็ทำให้ทั้งสองหันไปมองก็พบกับบุคคลที่เคยขอต่อสู้กับโพรทาเลียเข้าให้
“ใครบอกว่าอยากฝึกต่อสู้นะ!?”
“พ่ออออออออออ!!!”
ทั้งสองต่างพากันตกใจกับการเจอพ่อที่อยากจะต่อสู้กับโพรทาเลียสุดๆแล้วนั้นกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่คนในค่ายต่างพากันเอาไปกระจายข่าวจนคนทั้งค่ายฮาล์ฟบลัดและจูปิเตอร์ต่างมาดูการต่อสู้ในครั้งนี้ทำเอาโพรทาเลียประหม่าไปหมด
“พ่อ! ไปต่อสู้วันอื่นไม่ได้เหรอ?”
“อะไรกลัวสายตาผู้คนหรือไง?”
“ไม่กลัวได้ไง! คนมาเป็นโขยงขนาดนี้นะ” โพรทาเลียมองรอบ ๆก็รู้สึกลำบากใจจริง ๆ
“หือ?” เพอร์ซีย์มองก็อึ้งเหมือนกันที่ผู้คนอยากมาดูพวกเขาสองคนต่อสู้กัน“ดูเหมือนมาทั้งสองค่ายเลยนะ”
“แน่ล่ะค่ะ!” โพรทาเลียตะโกนขึ้น
“น่า ๆ โอกาสดี ๆที่พวกเขาจะได้เห็นอะไรสนุกนะ” เพอร์ซีย์เตรียมโล่และอาวุธของเขาให้พร้อม
โพรทาเลียมองพ่อที่เดินไปอยู่ฝั่งตรงข้ามก็มองด้วยความไม่พอใจเลยจริงๆ “พ่อพูดได้สิหนูประหม่านะ!”
“ที่ครั้งก่อนคนดูยังไม่ประหม่าเลยนะ”
“ตอนนั้นเป็นคีย์นี่น่า!”
“น่า ๆ พ่ออยากประลองกับลูกนะลูกผู้ชายไม่คืนคำอยู่แล้ว”
“โธ่! พ่อ!”
โพรทาเลียพองแก้มอย่างไม่ชอบใจจริงที่พ่อจะเอาให้ได้จริง ๆภายในผู้คนครอบครัวแจ็กสันกำลังเตรียมตัวดูอย่างตั้งใจโดยมีแม่และลูกทั้งหกอยู่ตรงนั้น
“พี่สู้เขานะ!!”
“โพรทาเลีย ฉันพนันข้างเธอไว้นะ!!”
“พี่คิดว่าโพรจะชนะพ่อเหรอ?”
“ทำไม? นายคิดว่าพ่อจะชนะเหรอ?แก่แบบนั้นนะ”
“พ่อได้ยินระวังเถอะโดนเล่นแน่ ๆ”
“แล้วจะทำไมล่ะ!!”
สองแฝดทะเลาะกันอย่างไม่ยอมกันทำเอาคนเป็นแม่ต้องหันไปตักเตือนกับพฤติกรรมของทั้งสองคน
“พอเลยเด็ก ๆ ไม่ทะเลาะกันนะ”
ทั้งสองคนได้ยินก็หันหน้าไปคนละทางอย่างไม่พอใจแอนนาเบ็ธส่ายหน้าอย่างเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองลูกอีกสี่คน
”แล้วลูกคนอื่น ๆ ล่ะ?”
“พวกเราสาว ๆ ไม่เล่นอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ”
“งั้นเหรอ แล้วมาร์โคล่ะ?”
“ผมว่าเสมอนะ เลยลงพนันเสมอไว้ด้วยล่ะ”
“เล่นง่ายนะ มาร์โค”
พวกพี่ชายทั้งสามต่างพูดพร้อมกันที่น้องเล่นข้างพนันเอาแบบง่ายมากๆ พวกเด็กหลายคนต่างพากันมาชมการประลองนี้กันพวกเขาอยากดูว่าสายเลือดของโพไซดอนทั้งสองจะต่อสู้กันได้สูสีแค่ไหนไครอนกับโอเซซัสก็มาดูแถมยังพนันอีกว่าลูกศิษย์ใครจะเก่งกว่ากันทำเอางานนี้ดูจะอลังการยังไงชอบกลโพรทาเลียมายืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพ่อ แล้วยกดาบของตนเองเพื่อเตรียมพร้อมโอลิเวอร์เดินตรงมาพร้อมกับเป็นกรรมการค่อยประกาศ
“เอาล่ะ! เริ่มได้!!”
เสียงออกคำสั่งเริ่มต้นขึ้น ทั้งสองคนต่างกระโจนเข้าปะทะกันในทันใดเสียงดาบปะทะกันเสียงดังกันอย่างไม่หยุดยั้งผู้คนต่างตะโกนเชียร์กันอย่างสนุกที่สองพ่อลูกกำลังต่อสู้กันครอบครัวของโพรทาเลียจ้องมองกันการตั้งใจท่วงท่าการโจมตีของทั้งสองไม่มีแม้แต่ให้ใครได้พักหายใจกันสายตาของโพรทาเลียกำลังจับจ้องการโจมตีของพ่ออย่างตั้งใจจนเพอร์ซีย์มองสายตานั้นกับรู้สึกยอมรับเลยว่าลูกเขานั้นดูเป็นบุคคลที่ไม่ควรจะไปทำให้โกรธเด็ดขาด
‘ลูกเรา...ช่างรุนแรงจริง ๆไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะโตมาด้วยสภาพแวดล้อมแบบนั้นจริง ๆ ’ เพอร์ซีย์คิด
เพอร์ซีย์ไม่คิดว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างลูกแล้วเขาเริ่มยกขาขึ้นมาจะถีบอีกฝ่ายแต่ว่าโพรทาเลียกับเอามือป้องกันไว้ในทันใดจนเธอไถลไปด้านหลังทันที
“โอ้~ ถีบหนูแบบนี้แปลว่าไม่คิดว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างพ่อลูกแล้วสินะ”
“โทษนะแต่พ่อว่าเราควรต่อสู้แบบศัตรูกันดีกว่านะ”
“พ่อพูดจริงเหรอ? เพราะว่าถ้าเป็นแบบนั้นคนรอบๆ ต้องออกไปให้หมด”
“หมายความว่าไง?”
โพรทาเลียยิ้มก่อนจะแสดงพลังบางอย่างออกมานั้นคือ แรงกดดันเธอปล่อยมันออกมาจนทุกคนรู้สึกไม่ดีสุด ๆแอนนาเบ็ธรู้สึกเธอไม่นึกว่าลูกสาวจะทำได้แบบนั้น
“เป็นแรงกดดันที่ทำเอาใจสั่นไปหมดเลย!!”
“ทำไมโพรทาเลียถึงทำแบบนี้กัน”
“ก็พ่อเขาถีบยัยนั้นก่อนนี่น่า!!” เบเดอร์กล่าวตอนนี้เขาล้มลงไปกับพื้นทันที
“อึ้ก!!”
ทุกคนต่างลำบากหันไปหมดการที่โพรทาเลียปล่อยแรงกดดันออกมาแบบนั้นเพอร์ซีย์เห็นแบบนั้นเขาก็รับมือลำบากเช่นกัน เพราะตอนนี้เขาซุกกับพื้นไปแล้วเขาไม่นึกว่านี้เป็นพลังของลูกสาวเขาที่ถูกเก็บซ่อนเอาไว้อีกก่อนที่เขาจะกล่าวห้ามออกมา
“หยุด! หยุดได้แล้ว!! โพรทาเลียพ่อไม่คิดจะต่อสู้แบบศัตรูกับลูกแล้ว!!”
พอได้ยินแบบนั้นเธอก็หยุดการปล่อยพลังออกไปแบบนั้นก่อนจะเดินไปหาพ่อของเธอที่ซุกอยู่กับพื้นจนเหงื่อแตกไปทั้งใบหน้า เธอจ้องมองพ่อว่าเขายังไม่ใช่คู่ต่อสู้สำหรับเธอถ้าเธอปล่อยพลังนั้นออกมา ก่อนจะย่อตัวลงมองคนเป็นพ่อ
“พ่ออย่าคิดว่าตอนหนูเป็นคีย์แล้วมันจะเหมือนตอนนี้นะ”
“แฮก แฮก พ่อนึกว่าจะสู้สูสีกับลูกได้ซะอีก”
“ถ้าตอนที่ยังไม่เอาจริงก็ได้นะคะแต่เอาจริงแบบตอนต่อสู้กับพวกปีศาจ หนูว่าพ่อตายตั้งแต่ยกแรกแน่ ๆ”
“เหอะ ๆ ลูกนี้...ต่างจากพ่อสุด ๆ”
“ไม่หรอกค่ะ หนูก็ยังเป็นลูกพ่อนะ” โพรทาเลียพูดแล้วลุกขึ้นก่อนจะยื่นมือไปหาพ่อ“หนูว่าเราพอแค่นี้ดีกว่านะ”
“เหอะ ๆ เอางั้นก็ได้...พ่อแพ้แล้วล่ะ”
“โห!!!!”
เสียงผู้คนกลับมาโห่ร้องอีกครั้งหลังจากพวกเขาปรับสภาพตัวเองกันได้หลังจากได้รับแรงกดดันของโพรทาเลียแต่บางคนก็สลบไปแล้วจนทางบ้านอะพอลโลต้องออกปฏิบัติงานกันทันทีเพอร์ซีย์มองก่อนจะลุกขึ้น ทำเอาเขาคิดเลยว่าอายเด็กจริง ๆ ที่แพ้กับลูกของเขา
“แต่ลูกบอกว่าครั้งแรกลูกออมมือให้พ่อเหรอ?”
“ค่ะ เพราะหนูกลัวพ่อจะเจ็บมากกว่า”
“พูดจริงสิ” เพอร์ซีย์หยีตามองลูกสาวที่ดูถูกเขาไปนิดก่อนที่เขาจะยกมือลูบหัวลูกสาวเบา ๆ “ไว้ครั้งหน้าพ่อจะเก่งกว่านี้ค่อยดูเถอะ!!”
“คิก ๆ หนูจะรอดูพ่อว่าพ่อจะเก่งเท่าหนูได้ไหมนะ!?”
“รอดูเลยเจ้าตัวแสบ”
เพอร์ซีย์ยิ้มอย่างชอบใจที่ลูกสาวเขาท้าทายแบบนี้แต่แล้วเขาก็ยกดาบของตนเองขึ้นมามองมันก่อนที่เขาจะตัดสินใจบางอย่างออกมา
“พ่อว่าถึงเวลาเจ้านี้ต้องไปอยู่กับผู้ใช้คนใหม่แล้ว”
“หมายความว่าไงคะ?” โพรทาเลียสงสัยคำพูดของพ่อว่าหมายความว่าไง
“ลูกก็เห็นนี้ตั้งแต่ที่ชายคนนั้นทำร้ายพ่อพ่อก็รู้แล้วว่าตัวเองเริ่มแก่ขึ้นเรื่อย ๆไม่เหมือนเมื่อก่อน...พ่อนะคงถึงเวลาที่ต้องสละดาบตัวนี้แล้วล่ะนะ”
“พ่อค่ะ...”
“ลูกว่าพ่อควรให้ใครดูแลต่อดี?”
คำพูดของพ่อทำเอาเธอเจ็บหน่อย ๆ ว่าเขานั้นเมื่อไร้น้ำยาแต่โพรทาเลียจับมือคนเป็นพ่อพร้อมกับสีหน้ามุ่งมั่น
“พ่อไม่ได้แก่นะคะพ่อยังเก่งและต่อสู้สูสีกับหนูได้ พ่ออย่าคิดว่าตัวเองไร้น้ำยานะคะ!!”
“โพร...”
โพรทาเลียฉีกยิ้มอย่างอ่อนโยน “พ่อจะเลือกใครก็ตามใจค่ะขอแค่พ่อมุ่งมั่นว่าอยากให้คนที่เหมาะสมกับริดไทด์ก็พอค่ะ”
เพอร์ซีย์ได้ฟังคำพูดของลูกสาวก็ทำให้รู้สึกถึงคำพูดที่ปลอบใจเขาอย่างมากก่อนที่เขาจะยิ้มให้ลูกสาวแล้วเงยหน้ามองหาครอบครัวของเขาก่อนจะเห็นทุกคนกำลังอยู่รอบผู้คนที่กำลังดูการต่อสู้ของพวกเขา
“โอราอุส!!”
โอราอุสได้ยินเสียงพ่อเรียกเขานั้นทำให้เขายกมือขึ้นมาชี้ตัวเอง“เรียกผมเหรอ?”
เพอร์ซีย์ยกมือขึ้นมากวักเรียกลูกชายให้มาหาโอราอุสก็เดินไปหาคนเป็นพ่ออย่างรวดเร็ว เขาไม่รู้ว่าพ่อจะเรียกเขาให้ทำอะไรจนเขามาถึงก็เห็นน้องสาวยิ้มอย่างชอบอกชอบใจ
“ยิ้มแบบนั้นมีอะไรเนี่ย?” โอราอุสมองน้องสาวก่อนจะหันไปมองพ่อ “แล้วพ่อมีอะไรเหรอครับ?”
“พ่อเขามีของอยากให้พี่นะ” โพรทาเลียพูดแทนพ่อเล็กน้อยแต่ไม่บอกว่าอะไรที่จะให้
“ให้ฉัน?” โอราอุสเงยหน้ามองพ่อที่อยู่ตรงหน้าว่าจะให้อะไรเขา
เพอร์ซีย์มองลูกชายที่ทำหน้าสงสัยก่อนที่เขาจะยื่นดาบริดไทด์ให้ลูกชาย ทำเอาเจ้าตัวมองอย่างสงสัยว่าพ่อยื่นดาบของตนให้เขาทำไม
“พ่อว่าคงถึงเวลาเปลี่ยนเจ้าของคนใหม่ของริดไทด์แล้วล่ะนะ”
“เอ๋!?” โอราอุสตกใจกับคำพูดของพ่อสุด ๆ
เสียงโอราอุสทำให้ผู้คนต่างมามองกันด้วยสีหน้าสงสัยว่าอีกฝ่ายตะโกนเสียงดังทำไมแต่โอราอุสยังอ้ำอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกจริง ๆก่อนที่เพอร์ซีย์จะรู้ว่าลูกนั้นอึ้งกับสิ่งที่จะได้รับ
“ยื่นมือมาสิ”
“พ่อเอาจริงเหรอ?”
“ใช่ ยื่นมือมา”
โอราอุสยืนมือออกไปทางพ่อ ก่อนที่เขาจะยื่นดาบให้คนเป็นลูกชายทำให้ผู้คนที่เห็นต่างตกตะลึงไปอย่างตาโต เพอร์ซีย์เห็นลูกชายรับดาบไปอย่างเกร็ง ๆแล้วเงยหน้ามองคนเป็นพ่อด้วยสายตาที่กำลังคาดหวังว่าเขาจะได้ใช้ดาบนี้จริง ๆงั้นเหรอ
“ไม่นึกไม่ฝัน...สิ่งที่ผมเคยเห็นมาตั้งแต่เด็กๆ จะกลายมาเป็นอาวุธของผม...”
“จากครั้งที่แล้วที่ลูกต่อสู้กับวากาเน็ทดาบมันเลือดลูกดาบส่องแสงต่อเมื่อสายเลือดโพไซดอนที่เหมาะสมกับมัน...แล้วลูกเหมาะจะเป็นเจ้าของคนต่อไป”
“พ่อ...”
โอราอุสไม่นึกว่าตัวเองจะมีโอกาสแบบนี้ก่อนที่พ่อจะยื่นมือขอดาบจากลูกชาย โอราอุสเห็นก็หยิบดาบของตนเองให้คนเป็นพ่อ
“พ่อขอเจ้านี้ละกันมันน่าจะพอใช้ดาบแทนดาบพ่อล่ะนะ”
“ครับ”
“เจ๋งเลยพี่!พี่ได้ดาบของพ่อที่เป็นสิ่งที่ปู่ให้มา!!” โพรทาเลียเข้ามาประชิดพี่ชายทันที
“จริงด้วย เจ๋งมาก” โอราอุสยิ้มไม่หุบเลยที่เขาได้รับความไว้วางใจจากพ่อในตอนนี้
“จงจำไว้ใช้ดาบในทางที่ดี จงปกป้องคนที่ลูกรักครอบครัวและสหาย…”
“ครับ!”
“พี่!!!!!!!!!”
เสียงของสองแฝดรีบวิ่งมาแต่ไกลเมื่อเห็นว่าพี่ชายได้ดาบริดไทด์ของพ่อพวกเขากระโดดกอดคอพี่ชายทันใด
“ทำไมต้องเป็นพี่ด้วย!! ฉันก็อยากได้นะ!!” เบเดอร์พูดอย่างไม่พอใจที่พี่ชายได้ดาบของพ่อไป
“พี่สุดยอดเลยล่ะนะได้การยอมรับจากพ่อแล้วนะ!!” เอเดอร์พูดพร้อมกับรอยยิ้มก่อนจะได้ยินคำบ่นของพี่ชาย “นี่! เลิกบ่นเลย!!พี่เขาเป็นสายเลือดโพไซดอนนะ เราเป็นสายเลือดอาธีน่าจะไปครอบครองดาบของปู่ได้ไง!!”
“อ๊ากกกกกกก อยากได้!!!” เบเดอร์พูดไปดิ้นไปอย่างรุนแรงอย่างไม่พอใจ
โอราอุสรู้สึกอีกฝ่ายรัดคอเขาแน่นเกินไปจนต้องเอาสองคนออกจากหลังในทันที
“ฉันหายใจไม่ออกเว้ย!!!”
“อ๊ากกกกกก!! พี่ทำรังแกพวกเรา!!”
“ฉันกันว่ะ รังแกคนอื่นเนี่ย!!”
สองพี่น้องต่างทะเลาะกัน ทำเอาคนรอบ ๆต่างหัวเราะอย่างชอบใจกับท่าทางการทะเลาะของทั้งสองโพรทาเลียมองพวกพี่ชายที่ทะเลาะกันเหมือนสมัยเด็กไม่มีผิดเธอหัวเราะคิกคักกับน้องสาวเธอหันไปมองพ่อแม่ที่กำลังกอดเอวคุยกันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้แต่เธอชอบสายตาที่พ่อแม่มองกัน แต่ทว่าภาพตรงหน้ากับมีบางอย่างแปลกไปจู่ ๆภาพของพ่อแม่เปลี่ยนไปกลายเป็นภาพที่ดูหมองหม่นและคนที่ยืนอยู่เหลือแม่แค่คนเดียวกับใบหน้าผอมซีดเหมือนคนไร้สีเลือดขอบตาดำที่จ้องมองมาทางเธอด้วยสายตาสิ้นหวังโพรทาเลียเห็นกับรู้สึกข้างในอกมันวูบวาบไปหมดจนเธอหน้าซีด โฟกัสที่อยู่ข้าง ๆเห็นพี่สาวนิ่งไปสักระยะก็จับแขนของเธอเบา ๆ
“พี่...”
โพรทาเลียสะดุ้งจนมือของเธอจับมือของน้องสาวด้วยสัญชาตญาณเธอเห็นน้องสาวก็เริ่มตั้งสติได้ในทันใด
“โฟกัส...”
”เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” โฟกัสมองพี่สาวที่มีใบหน้าซีดขาวเหมือนกระดาษมากๆ ในตอนนี้
“อ๊ะ...เปล่านะ...” โพรทาเลียปฏิเสธว่าตัวเองไม่เป็นอะไร
“เหรอ?” โฟกัสยกคิ้วข้างหนึ่งแต่ภายในใจของเธอก็ยังสงสัยว่าพี่สาวเป็นอะไร
แต่ความรู้สึกเมื่อกี้ของโพรทาเลียยังใจเต้นอย่างรุนแรงว่าเธอเห็นภาพอะไรกันแน่แล้วภาพนั้นมันบ่งบอกอะไรเธอกันหรือว่ามันเป็นบททดสอบของอดีตชาติคนใหม่แต่เธอยังไม่มีอะไรบอกเหตุเลยนะจนเธอต้องขอคุยกับพวกเฟอร์ร่าตามลำพังเธอขอตัวแยกออกจากทุกคนแล้วไปหาที่เงียบ ๆ คนเดียวคุยกับพวกเฟอร์ร่าแต่ก็ไร้ผลพวกนั้นบอกแค่ว่าไม่มีอะไร ไม่มีปฏิกิริยาของอดีตชาติอีกสองคนเลยทำให้โพรทาเลียคิดว่ากำลังเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาในตอนนี้
พอคุยกับพวกเฟอร์ร่าจบนั้น เวลาก็ผ่านไปจนถึงเย็นโพรทาเลียเดินทางไปยังประตูทางเข้าของค่ายว่าลูกกับว่าที่สามีจะกลับมาตอนไหนแต่ไม่ช้านักเธอก็เห็นเงาผมสีดำทองกำลังเดินขึ้นมาจากเนินอย่างช้า ๆโพรทาเลียเห็นก็ยิ้มร่าอย่างดีใจว่าลูกทั้งสองกำลังกลับมาจากไปช็อปปิ้งกันเด็กทั้งสองเห็นแม่ยืนรออยู่พวกเขาทั้งสองต่างพากันวิ่งไปหาคนเป็นแม่ทันที
“แม่ค่ะ/ครับ!”
โพรทาเลียย่อตัวลงแล้วอ้าแขนต้อนรับลูกทั้งสองที่วิ่งมาสู่อ้อมกอดของเธอในทันที
“ลูกแม่~” โพรทาเลียหอมแก้มลูกทั้งสองอย่างเอ็นดูทั้งสองมากๆ “เป็นไงมั้งวันนี้สนุกกันไหม?”
“สนุกมากเลย ได้ซื้อเครื่องเกม ได้ซื้อของกินที่ไม่เคยกินด้วย”
“งั้นเหรอ? แล้วคาเร็นน่าล่ะ?”
“ได้ซื้อตุ๊กตามาด้วยค่ะหนูไม่คิดเลยว่าโลกนี้จะมีอะไรที่แปลกตาเยอะสุด ๆ”
“พี่บอกแล้วครั้งหน้าขอพ่อไปเที่ยวกันเถอะนะ!!”
“เอาสิ ๆ”
“เดียวเถอะทั้งสองคน!”
ฟีนีอุสยิ้มเจื่อน ๆ ที่เขาไปแค่นี้ก็หมดไปหลายอยู่แล้วนะดีที่มีเงินที่โพรทาเลียให้ไว้ไม่งั้นไม่เหลือสักแดงแน่เขาเดินมาพร้อมกับถุงกระดาษเยอะไปหมด จนโพรทาเลียเห็นก็แอบขำหน่อย ๆฟีนีอุสเดินมาก็เห็นใบหน้าของโพรทาเลียยิ้มให้เขาอย่างเจ้าเล่ห์จนเขาเห็นใบหน้านั้นแล้วรู้สึกชอบยังไงชอบกล
“มอง...แบบนั้นหมายความว่าไงนะ?”
“ไม่รู้สินะ คิก ๆ” โพรทาเลียหัวเราะเบา ๆจนฟีนีอุสสงสัยว่าอีกฝ่ายมองเขาแบบนั้นทำไมโพรทาเลียไม่สนใจแล้วหันมามองลูกทั้งสองต่อ “เอาล่ะทั้งสองคนตอนนี้ทิ้งเรื่องไปเที่ยวในเมืองดีกว่านะทานข้าวกันมายังเอ่ย?”
“ทานแล้วครับ/ค่ะ”
“โอเค งั้น...กลับบ้านนอนกันเถอะนะ”
“ค่ะ/ครับ!!”
ทั้งสองขานตอบคนเป็นแม่ก่อนที่เดวิคจะมีข้อเสนอบางอย่างกับคนเป็นแม่
“แม่ ผมกับน้องอยากนอนกับพ่อนะ”
“เอ๋? วันนี้ไม่อยากนอนกับแม่เหรอ?”
“อยากครับแต่...พ่อแม่ยังไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้นี่น่า...พวกเราก็เลย...”
“อ๊ะ...เอ่อ...”
โพรทาเลียได้ยินคำพูดและสีหน้าของลูกชาย ทำเอาเธอลำบากใจสุด ๆว่าลูกชายอยากให้เธอนอนด้วยกับพวกเขาและพ่อของพวกเขาโพรทาเลียเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่อยู่ข้าง ๆเขาได้แต่ยกไหล่ขึ้นอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้เพราะพ่อของเธอนั้นบังคับแบบนั้นก็คือว่าเป็นคำขาดก่อนที่โพรทาเลียจะนึกบางอย่างขึ้นมาได้ จนทำให้เธอมีความคิดที่น่ารักมาก ๆสำหรับคนเป็นตา
“แม่มีแผนบางอย่างล่ะนะ!!”
“แผนอะไรครับ/ค่ะ?”
“รอดูได้เลยจ้ะ หึ ๆ”
เสียงหัวเราะของโพรทาเลียทำให้ฟีนีอุสยิ่งสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดแผนอะไรอยู่กัน แต่เขาจะไม่เข้าไปหยุดแน่ๆ
จบตอนที่ 91 โปรดติดตามตอนที่ 92ต่อไป
![ทริปท่องเที่ยวอดีตของเซวียเสี่ยวหรั่น [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471098_79566224.webp)
484K
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
![ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738728032_29546670.webp)
![[อ่านฟรีทุกวัน]ทะลุมิติไปเป็นแพทย์หญิงชาวสวนผู้มั่งคั่ง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1661497396_68020614.webp)
![ข้ามมิติลิขิตรักนายตัวเบี้ย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727779_64401540.webp)
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)
![ฮูหยินของท่านจอมยุทธ์ในตำนาน [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727765_28765723.webp)