ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านจัดสรรชานเมืองเริ่มแปรเปลี่ยนเป็สีดำครึ้ม... เมฆฝนก้อนมหึมาลอยตัวต่ำบดบังแสงตะวันยามบ่ายจนมืดมิด ลมกระโชกแรงพัดพาเอาฝุ่นละอองและใบไม้แห้งปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ สัญญาณเตือนของพายุฤดูร้อนกำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า
ในห้องครัวบ้านข้างๆ ป้าลดากำลังรีบเร่งแพ็กขนมปังอบสดใหม่ใส่กล่องกระดาษเพื่อเตรียมส่งให้ลูกค้าในวันรุ่งขึ้น...
เธอมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความกังวลใจ เพราะที่ใต้กันสาดหลังบ้านยังมีลังกระดาษบรรจุกล่องขนมและกระสอบแป้งสาลีสำรองบางส่วนวางพักไว้ ซึ่งกันสาดสั้นๆ นั้นไม่อาจต้านทานแรงฝนที่สาดเข้ามาจากทิศทางลมได้เลย
“แย่แล้ว... ลมแรงขนาดนี้ฝนสาดเปียกหมดแน่ๆ” ลดาพึมพำกับตัวเองด้วยความตระหนก เธอรีบเปิดประตูหลังบ้านออกไปหวังจะทยอยขนกล่องขนมเ่าั้เข้ามาข้างใน
ทว่า... ลมพายุที่โหมกระหน่ำรุนแรงทำให้บานประตูส่ายไปมา ลังกระดาษนั้นหนักเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะยกเข้าบ้านทีละหลายๆ กล่องได้ทันท่วงที เม็ดฝนเริ่มทิ้งตัวลงมาอย่างหนักหน่วงและรวดเร็ว เสียงฝนตกกระทบหลังคาดังสนั่นหวั่นไหว
*สวบ... สวบ...*
ก่อนที่ลดาจะทันได้ลงมือยกกล่องแรก เงาร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ฝ่าสายฝนวิ่งข้ามรั้วไม้เตี้ยๆ สีขาวตรงเข้ามาหาเธอทันที ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อยืดสีเทาและกางเกงขาสั้นเปียกชื้น
“ป้าลดา! หลบเข้าไปข้างในก่อนครับ เดี๋ยวผมยกให้เอง!” เจตะโแข่งกับเสียงฟ้าร้องและสายฝนที่เทลงมาอย่างบ้าคลั่ง
“เจต! เปียกหมดแล้วลูก... เอ๊ย เจต! เข้ามาหลบข้างในก่อน!” ลดาะโร้องบอกด้วยความห่วงใย แต่ชายหนุ่มหาได้ฟังไม่ เจตก้มลงยกกล่องกระดาษสองกล่องใหญ่ขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนแกร่งแล้วเดินก้าวเร็วๆ เข้ามาวางในบ้านอย่างรวดเร็ว
เจตไม่หยุดแค่นั้น เขาหันหลังกลับไปฝ่าพายุฝนอีกครั้งเพื่อยกกระสอบแป้งที่เหลืออยู่ ลดาเห็นดังนั้นจึงปฎิเสธไม่ได้ที่จะต้องวิ่งออกไปช่วยพยุงของอีกแรง... เม็ดฝนเย็นเยียบตกกระทบผิวเนื้อจนเปียกโชกไปด้วยกันทั้งคู่ ร่างกายของทั้งสองปะทะลมหนาวปนเม็ดฝนจนชุ่มฉ่ำ
ในที่สุด... ของทุกอย่างก็ถูกลำเลียงเข้ามาในตัวบ้านจนหมดอย่างปลอดภัย เจตปิดประตูหลังบ้านลงกลอนแ่าเพื่อตัดขาดจากพายุฝนที่กำลังโหมกระหน่ำอยู่ภายนอกอย่างบ้าคลั่ง
...
เมื่อความวุ่นวายสิ้นสุดลง... ความเงียบงันภายในบ้านก็กลับคืนมาอีกครั้ง มีเพียงเสียงฝนตกกระทบหลังคาและหน้าต่างกระจกที่ดังเปาะแปะไม่ขาดสาย
ลดาหอบหายใจถี่กระชั้น ทรวงอกอวบอิ่มสะท้อนขึ้นลงรัวเร็ว... เธอหันมามองเจตที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วก็ต้องนิ่งงันไปชั่วขณะ
ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของหญิงสาวใหญ่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง...
เจตเปียกโชกไปทั้งตัว หยดน้ำเกาะพราวตามเรือนผมสีดำเข้มที่ลู่ลงมาปรกหน้าผาก เสื้อยืดสีเทาธรรมดาๆ บัดนี้เปียกชุ่มน้ำจนแนบสนิทไปกับผิวกาย อวดแผงอกกว้างตึงแน่น ลอนกล้ามเนื้อหน้าท้องเรียงตัวสวยงาม และหัวไหล่หนากำยำที่ขยับไหวตามจังหวะการหายใจเข้าออกของหนุ่มแน่น... ร่างกายของเขาแผ่ไอความร้อนจางๆ ออกมาต้านทานความเย็นของน้ำฝน
ขณะเดียวกัน เจตก็กำลังจ้องมองลดาตาไม่กะพริบเช่นกัน...
เดรสผ้าฝ้ายบางเบาสีครีมของลดาบัดนี้เปียกโชกจนเนื้อผ้าแนบเนื้อและโปร่งใสจนเกือบหมดสิ้น... เผยให้เห็นทรวดทรงอวบอัดเว้าโค้งอย่างเด่นชัด หน้าอกอวบตึงใหญ่ที่มีฟองน้ำบางๆ โอบอุ้มไว้เกือบทะลักล้น ขอบกางเกงซับในลูกไม้สีดำด้านใต้ร่มผ้าบางเบาเห็นเด่นชัดจนชวนใจสั่น ผิวขาวเนียนอมชมพูเพราะความหนาวของเม็ดฝนมีละอองน้ำเกาะพราวไปตามเนินอกและหน้าท้องผาย
สายตาของเจตไล่ลงมามองสะโพกผายอวบแน่นที่เปียกชื้นแนบเนื้อผ้ากระโปรง... ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึก แววตาคมเข้มทวีความร้อนแรงขึ้นจนลดาเริ่มรู้สึกได้ถึงรังสีความ้าทางเพศที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา
“เจต... จ้องอะไรขนาดนั้นจ๊ะ...” ลดาเอ่ยขึ้นเสียงแ่เบาปนสั่นเครือ มือเรียวสวยยกขึ้นกอดอกตัวเองไว้แก้เขิน แต่นั่นกลับยิ่งเน้นย้ำร่องอกอวบอิ่มให้เบียดชิดกันเด่นชัดขึ้นไปอีก
“เปล่าครับ... ผมแค่คิดว่าป้าลดา... เปียกไปหมดแล้ว” เจตพูดเสียงทุ้มต่ำ แววตาไม่ละไปจากหน้าอกของเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว
“เจตก็เหมือนกัน... เปียกซ่อกแซ่กไปทั้งตัวแบบนี้เดี๋ยวก็เป็หวัดหรอกจ้ะ” ลดาพยายามเฉไฉพูดเื่อื่น หน้าแดงก่ำจนลืมความหนาวไปชั่วขณะ
...
*เปรี้ยง...!*
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นกึกก้องกัมปนาทมาพร้อมกับแสงแปลบปลาบภายนอก... ทันใดนั้น ไฟส่องสว่างในห้องโถงของบ้านลดาก็กะพริบถี่ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะดับลงสนิททิ้งให้บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความสลัวรางของพายุฝน
“อุ๊ย...!” ลดาอุทานสะดุ้งสุดตัวด้วยความใ ร่างอวบอิ่มเผลอก้าวเข้าไปหาเจตโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มเอื้อมมือแกร่งไปจับต้นแขนเนียนนุ่มของเธอไว้เพื่อประคอง
“ไม่เป็ไรครับป้าลดา แค่ไฟตก... น่าจะเพราะหลอดไฟหน้าบ้านชำรุดอยู่แล้วด้วย พอดีไฟดับในบ้านส่วนนี้ส่วนเดียวครับ ตรงครัวยังพอมีไฟสำรองอยู่” เจตอธิบายหลังจากมองไปรอบๆ
“เหรอจ๊ะ... แล้วทำยังไงดีล่ะ ป้ามีหลอดไฟสำรองอยู่นะ แต่มันอยู่บนหลังตู้กับข้าวในครัว... ป้าคงเปลี่ยนเองไม่เป็หรอกจ้ะ” ลดาเอ่ยพลางสบตาเจตในความมืดสลัว
“ผมเปลี่ยนให้ได้ครับ... ป้าลดาไปหยิบหลอดไฟมาเถอะ เดี๋ยวผมไปลากบันไดลิงหลังบ้านมาให้”
เจตจัดการลากบันไดอลูมิเนียมขนาดเล็กเข้ามาในห้องโถง ลดาเดินนำเข้าไปหยิบหลอดไฟสำรองส่งให้เจต... ยามที่ต้องขยับตัวใกล้ชิดในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงรำไรจากภายนอก กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากตัวเจตและกลิ่นเนื้อสาวใหญ่อันหอมอุ่นของลดาเบียดเสียดปะทะกันตลอดเวลา
เจตปีนขึ้นบนบันไดลิงเพื่อถอดหลอดไฟเก่าที่ขั้วเสียชำรุดออก... กล้ามเนื้อหลังกว้างขวางขยับไหวตึงแน่นตามจังหวะแขนที่เอื้อมขึ้นสูง เสื้อยืดสีเทาที่เปียกโชกตึงเปรี๊ยะไปตามรูปทรงแผงหลัง ลดาที่ยืนอยู่ด้านล่างคอยประคองบันไดช้อนสายตามองขึ้นไป แผ่นหลังหนาแกร่งและกล้ามเนื้อก้นที่ตึงแน่นภายใต้กางเกงเปียกน้ำทำให้สะกดสายตาของเธอไว้จนยากจะถอน
‘เจต... โตเป็หนุ่มแน่นขนาดนี้จริงๆ แล้วสินะ’ ลดาคิดในใจพลางรู้สึกวาบหวามในช่องท้อง
*คลิก...*
ไฟสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเจตหมุนหลอดไฟใหม่เข้าที่เรียบร้อย เจตค่อยๆ ก้าวลงบันไดมาอย่างมั่นคง ชายหนุ่มมายืนเผชิญหน้ากับลดาในระยะประชิดตัวจนเธอััได้ถึงไอความร้อนจากหน้าอกของเขา
...
“เรียบร้อยแล้วครับป้าลดา” เจตยิ้มบางๆ
“ขะ... ขอบใจมากจ้ะเจต เก่งจริงๆ เลย... ตัวเปียกปอนหมดเลย รอแป๊บนึงนะ ป้าไปหยิบผ้าขนหนูมาให้เช็ดตัวจ้ะ” ลดาพูดรัวเร็วแล้วรีบเดินเลี่ยงไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหญ่สีขาวสะอาดมาสองผืน
ส่งผ้าผืนแรกให้เจต ส่วนอีกผืนลดาเอามาคลุมไหล่ตัวเองแล้วซับหยาดน้ำบนใบหน้าและเส้นผมสีน้ำตาลเข้มพัลวัน
เจตรับผ้าขนหนูมาถือไว้ แต่เขายังไม่เช็ดตัว ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวลดาช้าๆ ลดาชะงักมือที่กำลังเช็ดผมเมื่อเห็นเงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมา
“ป้าลดาครับ... เช็ดผมไม่ทั่วหรอกครับ ผมช่วยนะ”
เจตพูดเสียงทุ้มหวานนุ่มละมุน ชายหนุ่มไม่รอให้ลดาปฎิเสธ เขาจับผ้าขนหนูผืนนุ่มบนหัวของลดาแล้วเริ่มบรรจงซับน้ำบนเส้นผมเปียกชื้นของเธออย่างเบามือและทะนุถนอมอย่างที่สุด
ััอบอุ่นนุ่มนวลจากมือแกร่งของเจตทำให้ลดาตัวสั่นระริก... สายตาคมเข้มของเจตมองตรงลงมาประสานกับสายตาหวานเชื่อมของเธอในระยะห่างไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเจตเป่ารดหน้าผากและจมูกรั้นของลดาจนเธอรู้สึกมึนงงไปหมด
เจตเช็ดผมให้เธอช้าๆ เลื่อนผ้าขนหนูลงมาซับละอองน้ำบนแก้มนวลละเอียด... ปลายนิ้วโป้งอุ่นของเจตแกล้งแตะไล้ไปตามแนวขากรรไกรและริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อของลดาแ่เบา ััเนื้อแนบเนื้อทำให้ทั้งคู่สะท้านวาบไปทั้งสรรพางค์กาย
“เจต... พอแล้วจ้ะ... ป้าเช็ดเองได้...” ลดาเอ่ยท้วงเสียงสั่นพร่าอ่อนแรงกระเส่า มือเรียวเล็กเอื้อมไปจับข้อมือแกร่งของเจตหวังจะดึงออก แต่ััอบอุ่นและแข็งแกร่งของข้อมือเด็กหนุ่มกลับทำให้เธอเผลอบีบเกร็งไว้แน่นเสียเอง
“ผมอยากเช็ดให้ครับ... ป้าลดาตัวสั่นหมดแล้ว หนาวเหรอครับ?” เจตเอ่ยถามเสียงกระซิบข้างหู น้ำเสียงแฝงความห่วงใยแต่สายตากลับฉายชัดถึงความปรารถนาอันรุ่มร้อน
ชายหนุ่มลดมือที่ถือผ้าขนหนูลง แต่ขยับโอบกระชับเอวคอดกิ่วของลดาเข้ามาประชิดตัว... ร่างกายเปียกชื้นของทั้งคู่บัดนี้เบียดชิดติดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง หน้าอกอวบอิ่มนุ่มหยุ่นของลดาบดเบียดแผงอกแกร่งตึงแน่นของเจตจนััได้ถึงรูปทรงเต้าตึง สะโพกผายอวบอัดบดเบียดกับหน้าขาและเป้ากางเกงที่เริ่มแข็งขึงของเจตอย่างโจ่งแจ้ง
“เจต... อย่ารังแกป้าเลยนะ... อ๊ะ...” ลดาครางแ่ในลำคอเมื่อมือแกร่งของเจตลูบไล้ขึ้นลงตามแนวสะโพกอวบอัดของเธอผ่านเนื้อผ้าเปียกน้ำที่แนบสนิท
เจตก้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกโด่งแตะชิดกับจมูกของลดา สูดดมกลิ่นกายสาวใหญ่อันหอมหวานผสมกลิ่นสายฝนสดชื่นที่ทำให้เขาคลั่งไคล้
“ผมไม่ได้รังแกครับ... ผมแค่แอบรักป้าลดามาตั้งนานแล้ว... ป้าลดาไม่รู้จริงๆ เหรอครับ?” เจตสารภาพความในใจด้วยเสียงทุ้มต่ำและสายตาลึกซึ้งกระเส่าสวาท
คำสารภาพของเด็กหนุ่มเหมือนค้อนปอนด์ทุบเข้าที่หัวใจของลดาจนสมองขาวโพลนไปหมด... ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่กั้นขวางอยู่พังทลายลงช้าๆ ลดาเผลอซบหน้าลงกับอกแกร่งอุ่นๆ ของเจต ปล่อยอารมณ์ให้พริ้วไหวตามััเล้าโลมแ่เบาของเขาในบ่ายวันพายุฝนกระตุ้นรักนี้...
1K
