เวลา 12.15 น. บรรยากาศในโรงอาหารกลางของโรงพยาบาลกำลังถึงจุดพีค ความวุ่นวายโกลาหลของ่พักเที่ยงทำให้สถานที่แห่งนี้มีสภาพเหมือนมดแตกรัง เสียงช้อนส้อมกระทบจาน เสียงะโสั่งอาหาร และเสียงพูดคุยของคนนับร้อยดังก้องสะท้อนไปมาจนฟังไม่ได้ศัพท์ อากาศร้อนอบอ้าวผสมปนเปไปกับกลิ่นอาหารคาวหวานชวนเวียนหัว
"นศพ.มลฤดี" หรือ หมอมล เดินถือถาดอาหารด้วยท่าทางสง่างาม แม้ในสถานการณ์ที่แออัด เธอก็ยังดูโดดเด่นเหมือนหงส์ในฝูงเป็ด เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาที่สวมทับเชิ้ตรัดรูปขับเน้นสถานะอันสูงส่งของเธอให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ใครๆ ต่างก็แหวกทางให้ "ว่าที่หมอเกียรตินิยม" เดินผ่าน
แต่แล้ว... ความโกลาหลที่แท้จริงก็ปะทุขึ้น
"ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยที! ลุงแกเป็ลม!"
เสียงกรีดร้องของผู้หญิงวัยกลางคนดังลั่นมาจากโซนร้านก๋วยเตี๋ยว ร่างของชายชราคนหนึ่งทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ร่างกายชักเกร็ง ตาเหลือกโพลง น้ำลายฟูมปาก ถาดอาหารร่วงกระจายเกลื่อนพื้น
ไทยมุงเริ่มก่อตัวขึ้นทันที เสียงอื้ออึงด้วยความตื่นตระหนกดังไปทั่ว"หมอ! มีหมออยู่แถวนี้ไหม!?"
ทุกสายตาพุ่งตรงมาที่มล... ผู้สวมเสื้อกาวน์ที่อยู่ใกล้ที่สุดวินาทีนั้น โลกของมลหยุดหมุน ทฤษฎีการแพทย์ที่เธอท่องจำมาจนขึ้นใจในห้องเรียน จู่ๆ ก็เลือนหายไปเหมือนหมอกควันเมื่อเจอสถานการณ์จริงตรงหน้า ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามา เธอก้าวขาไม่ออก มือไม้สั่นเทา หัวใจเต้นรัวเร็วไม่ใช่เพราะความตื่นเต้น แต่เพราะความ "กลัว"
กลัวทำพลาด... กลัวคนไข้ตายคามือ... กลัวเสียชื่อเสียง...เธอยืนตัวแข็งทื่อ ปากพะงาบๆ จะออกคำสั่งแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
"หลบไป! ถอยออกไปให้หมด!"
เสียงหวานแต่ทรงพลังและเด็ดขาดดังแทรกขึ้นมา ร่างเล็กเพรียวในชุดพยาบาลสีขาวพุ่งตัวฝ่าวงล้อมเข้ามาอย่างรวดเร็ว"พลอย" ทิ้งถาดอาหารในมือลงพื้นโดยไม่เสียดาย วิ่งเข้าไปคุกเข่าข้างคนไข้ทันที
"คนไข้ไม่หายใจ! ชีพจรหยุดเต้น! ขอพื้นที่ด่วน!"พลอยะโสั่งเสียงดังฟังชัด มือเรียวประสานกันวางทาบลงบนกึ่งกลางหน้าอกชายชรา แล้วเริ่มกดหน้าอกทำ CPR ด้วยท่วงท่าที่ทะมัดทะแมงและจังหวะที่แม่นยำ
"หนึ่ง... สอง... สาม... สี่..."เธอปั๊มหัวใจด้วยแรงทั้งหมดที่มี เหงื่อไหลซึมตามขมับ ผมเผ้าเริ่มหลุดลุ่ยแต่เธอดูงดงามและน่าเกรงขามอย่างประหลาด ในขณะที่มลยังคงยืนตัวสั่นทำอะไรไม่ถูกอยู่ที่เดิมเหมือนคนไร้ค่า
"หนึ่ง! มาช่วยพี่ประคองหัวคนไข้หน่อย! เร็ว!" พลอยหันไปะโเรียกหนึ่งที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆหนึ่งได้สติ รีบวิ่งเข้าไปช่วยทันที เขามองพลอยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งและชื่นชม... สายตาแบบที่ผู้ชายมอง "ฮีโร่"
ผ่านไปนาทีที่แสนยาวนาน... ร่างชายชรากระตุกเฮือก ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าปอด สีหน้าเริ่มมีเืฝาด"กลับมาแล้ว! ชีพจรกลับมาแล้ว!" พลอยะโบอก ทีมเปลฉุกเฉินวิ่งเข้ามารับ่ต่อ
เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงอาหาร ทั้งหมอ พยาบาล ญาติคนไข้ ต่างพากันชื่นชมพยาบาลสาวใจเด็ด"เก่งมากหนู!""สุดยอดเลยพยาบาลคนนี้!" "เก่งด้วย สวยด้วย!"
หนึ่งยืนอยู่ข้างๆ พลอย ยิ้มกว้างจนแก้มปริ เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่เธอ "พี่พลอยเก่งชิบหายเลยครับ... เท่มาก"พลอยหันมายิ้มให้เขา ปาดเหงื่อที่หน้าผาก "ขอบใจจ้ะ... ถ้าไม่ได้หนึ่งช่วยประคองพี่คงแย่เหมือนกัน"
ภาพความสำเร็จนั้นสว่างจ้า... จนกลบเงาของหมอมลที่ยืนก้มหน้ากำมือแน่นอยู่ข้างหลังจนมิดเธอถูกฉีกหน้ากาก "ดาวคณะ" ออกจนล่อนจ้อนต่อหน้าธารกำนัล... ในวินาทีวิกฤต เธอไร้ประโยชน์สิ้นดี ต้องให้พยาบาลกับเด็กวิศวะคอมฯ มาแก้สถานการณ์
มลหันหลังเดินหนีออกจากฝูงชน น้ำตาแห่งความอับอายคลอเบ้า ศักดิ์ศรีของเธอถูกทำลายป่นปี้ไม่มีชิ้นดี
18.00 น. ณ ห้องวิจัยโครงการ MRI
ฝนหยุดตกแล้ว แต่ความชื้นแฉะยังคงปกคลุมไปทั่วบริเวณ ห้องวิจัยที่ตั้งอยู่มุมตึกเงียบสงัดและวังเวงกว่าปกติมลนั่งเหม่อลอยอยู่ที่โต๊ะทำงาน ไฟในห้องไม่ได้เปิด มีเพียงแสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของเธอ
เธอยังคงคิดวนเวียนอยู่กับเหตุการณ์เมื่อเที่ยง ความรู้สึกพ่ายแพ้มันกัดกินใจ... และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ความรู้สึก "โหยหา" ที่เริ่มก่อตัวขึ้นยิ่งเธอรู้สึกต่ำต้อย... ร่างกายของเธอยิ่งร้อนรุ่ม เธออยากถูกลงโทษ... อยากถูกกระทำย่ำยีให้สาสมกับความล้มเหลวของเธอ
แอ๊ด...เสียงประตูห้องถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงลงกลอนล็อกประตู กริ๊ก ที่ดังชัดเจนในความเงียบ
มลสะดุ้งเงยหน้าขึ้น"พลอย" ยืนพิงประตูอยู่ตรงนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าไม่ใช่รอยยิ้มของนางฟ้าผู้ช่วยชีวิตเมื่อตอนกลางวัน แต่เป็รอยยิ้มของ
"ปีศาจ" ที่ถือไพ่เหนือกว่า
"นั่งมืดๆ แบบนี้... กำลังสำนึกผิดอยู่เหรอคะคุณหมอ?" พลอยเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง ตึก... ตึก... เหมือนเสียงนับถอยหลังปะาชีวิต
"เธอ... มีธุระอะไร?" มลถามเสียงแข็ง พยายามรักษามาดนางพญาเฮือกสุดท้าย
พลอยไม่ตอบ แต่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เลื่อนนิ้วไปมาอย่างใจเย็น"พี่แค่จะแวะมาบอกว่า... พี่รู้หมดแล้วนะ เื่เมื่อวาน"
"ระ... เื่อะไร?"
พลอยกดปุ่ม Play บนหน้าจอเสียงจากลำโพงดังขึ้นชัดเจนก้องห้องที่เงียบสงัด
"อ๊าาา! อ๊าาา! หนึ่ง! ลึก... มันลึก... ถึงไส้แล้ว... อื้อออ! แตกเลย! แตกใส่ตูดพี่! ปล่อยมันเข้ามา!"
เืในกายของมลเย็นเฉียบลงทันที ใบหน้าที่ซีดอยู่แล้วกลายเป็สีขาวเผือดเหมือนกระดาษเสียงครางกระเส่าของเธอ... เสียงเนื้อกระทบกัน... เสียงคำพูดหยาบโลนที่เธอพูดกับหนึ่ง... ทุกอย่างถูกบันทึกไว้หมด
"เสียงใครคะเนี่ย? คุ้นๆ จัง" พลอยแกล้งทำหน้าสงสัย เดินเข้ามาประชิดตัวมลที่นั่งตัวแข็งทื่อ"ดาวคณะแพทย์ผู้สูงส่ง... ที่แท้ก็ชอบให้ผู้ชายเย็ดตูดคาห้องทำงาน... แหม รสนิยมเกินบรรยายจริงๆ"
"ลบ... ลบเดี๋ยวนี้นะ!" มลลุกพรวดพยายามจะแย่งโทรศัพท์ แต่พลอยเบี่ยงตัวหลบอย่างง่ายดาย
"จุ๊ๆ... อย่าก้าวร้าวสิคะ" พลอยกดหยุดเสียง แล้วจ้องตามลด้วยแววตาอำมหิต"ถ้าคลิปนี้หลุดไปในกรุ๊ปไลน์คณะ... หรือส่งไปให้อาจารย์หัวหน้าภาค... อนาคตแพทย์เกียรตินิยมของเธอ... จบเห่แน่"
มลทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ น้ำตาไหลพราก "เธอ้าอะไร... เงินเหรอ? ฉันให้ได้นะ..."
"เงิน?" พลอยหัวเราะเสียงสูง "ฉันไม่้าเงินเศษตังค์ของเธอหรอกมล... สิ่งที่ฉัน้าคือ... ความภักดี"
พลอยเดินอ้อมไปด้านหลังเก้าอี้ โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูมล ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ"ยอมรับมาสิ... ว่าเธอมันไม่ใช่หมอผู้สูงส่ง... เธอมันก็แค่ 'เด็กใจแตกร่านๆ' ที่ชอบความเ็ป... ใช่ไหม?"
มลเม้มปากแน่น ตัวสั่นเทา"ตอบสิ!" พลอยตะคอกใส่หู"ช... ใช่... ฮึก... ฉันมัน... ร่าน..." มลสะอื้น ยอมรับความจริงที่ถูกกดทับมานาน
"ดี..." พลอยยิ้มพอใจ "งั้นก็แสดงความจริงใจหน่อย... ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด... แล้วลงไปคุกเข่ากับพื้น"
คำสั่งนั้นเหมือนสายฟ้าฟาด มลลังเล... แต่เมื่อเห็นโทรศัพท์ในมือพลอย เธอก็ไม่มีทางเลือก มือสั่นเทาค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออก ถอดกระโปรง และปลดตะขอชุดชั้นในเสื้อผ้ากองระเกะระกะบนพื้น ร่างกายเปลือยเปล่าขาวผ่องของมลปรากฏแก่สายตา ผิวขาวอมชมพู หน้าอกคัพ D ที่อวบอิ่ม เอวคอด และสะโพกผาย... เป็เรือนร่างที่สมบูรณ์แบบราวกับงานศิลปะ
มลค่อยๆ ย่อตัวลงคุกเข่าบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ก้มหน้าลงด้วยความอัปยศอดสู
"เงยหน้าขึ้น... หันก้นมาหาฉัน" พลอยสั่งเสียงเรียบ
มลหมุนตัว หันบั้นท้ายขาวเนียนขนาดใหญ่ไปทางพลอย แล้วโก้งโค้งลงจนหน้าอกแนบกับพื้นท่าทางนี้ทำให้ก้นงอนงามของเธอลอยเด่น เป็เป้าสายตาที่ชัดเจนที่สุด
เพี้ยะ!!
ฝ่ามือเรียวของพลอยฟาดลงบนแก้มก้นขาวๆ เต็มแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น รอยนิ้วมือสีแดงปรากฏขึ้นทันทีบนผิวขาวจัด"อ๊าา!" มลร้องคราง สะดุ้งเฮือก แต่กลับแอ่นก้นรับัันั้นโดยไม่รู้ตัว
"หมอชอบถูกลงโทษสินะ... ดูสิ ตีทีเดียวหีแฉะเลย" พลอยพูดเยาะเย้ย สายตาจับจ้องไปที่ร่องก้นและอวัยวะเพศที่เริ่มมีน้ำซึมออกมา
พลอยหยิบถุงมือยางทางการแพทย์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ สวมมันเข้ากับมือขวาอย่างช้าๆ เสียงถุงมือดีด แปะ! รัดข้อมือทำให้มลขนลุกเธอป้ายเจลหล่อลื่นจากซองในกระเป๋าเสื้อพยาบาล ละเลงลงบนนิ้วมือที่สวมถุงมือ
"เมื่อวานโดนของใหญ่ไปแล้ว... วันนี้พี่ขอลองหน่อยนะ ว่าจะยังฟิตอยู่ไหม"
พลอยสอดนิ้วชี้และนิ้วกลางเข้าไปในรูตูดของมลทันทีโดยไม่มีการเล้าโลมสวบ!"อื๊ออออ!" มลครางลั่น ร่างกายกระตุกเกร็ง รูจีบขมิบรัดนิ้วยางแน่น
"โอ้โห... ตอดเก่งจริงด้วยแฮะ" พลอยหมุนคว้านนิ้วไปมาภายในช่องทางคับแคบ ขยับเข้าออกเป็จังหวะเนิบนาบแต่หนักหน่วง"สองนิ้วยังหลวมไปเหรอ? สงสัยต้องเพิ่ม"พลอยเพิ่มนิ้วนางเข้าไปเป็สามนิ้ว แล้วกระแทกเข้าไปจนสุด
"อ๊าาา! เจ็บ... จุก... พี่พลอย... อ๊าาา!" มลร้องเรียกชื่อพลอยอย่างลืมตัว ความเ็ปจากนิ้วแข็งๆ และผิวััของยางที่เสียดสีผนังลำไส้ มันกระตุ้นต่อมมาโซคิสต์ของเธอจนคลั่ง
พลอยใช้มือซ้ายที่ว่างอยู่ เอื้อมไปด้านหน้า บีบขยำเต้านมข้างหนึ่งของมลที่กองอยู่กับพื้น บิดหัวนมสีชมพูแรงๆ"ร่านจริงๆ... โดนผู้หญิงด้วยกันเอานิ้วแทงตูด ยังเสียวขนาดนี้"
"เสียว... อ๊าาา... มลเสียว... พี่พลอย... แรงอีก!"มลส่ายก้นร่อนรับจังหวะนิ้วอย่างบ้าคลั่ง น้ำรักไหลนองพื้นห้องพลอยเร่งจังหวะนิ้ว ถอนออกจนเกือบสุดแล้วกระแทกกลับเข้าไป ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก! เสียงเจลและน้ำกระทบกันดังลามก
"แตกออกมา... แตกให้พี่ดูเดี๋ยวนี้!" พลอยสั่ง
"อ๊าาา! จะแตก... มลจะแตกแล้ว... กรี๊ดดดดด!!"ร่างของดาวคณะแพทย์กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง รูตูดขมิบรัดสามนิ้วของพลอยจนนิ้วแทบหัก น้ำหวานสีใสพุ่งกระฉูดออกมาจากกลีบเนื้อด้านหน้า เลอะเปรอะเปื้อนพื้นห้องวิจัยอันศักดิ์สิทธิ์
มลหอบหายใจรวยริน ตัวอ่อนปวกเปียกลงไปกองกับพื้น หมดสภาพความเป็หมออย่างสิ้นเชิง
พลอยดึงนิ้วออก ถอดถุงมือยางทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี แล้วเดินไปนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน มองดูผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ"ลุกขึ้นมา..."
มลค่อยๆ พยุงร่างที่อ่อนแรงลุกขึ้น คลานเข่าเข้าไปหาพลอยที่นั่งอยู่พลอยแยกขาออก เผยให้เห็นเนินเนื้อภายใต้กระโปรงพยาบาลสั้นกุด เธอไม่ได้ใส่กางเกงในมา... กลิ่นกายสาวโชยเตะจมูกมล
"รางวัลสำหรับเด็กดี..." พลอยชี้ที่หว่างขาตัวเอง "ทำให้พี่มีความสุขบ้างสิ... เหมือนที่เธอทำให้หนึ่ง"
มลเงยหน้ามองพลอยด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... จากความหยิ่งยโส กลายเป็ความเทิดทูนและยอมจำนนเธอค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไป ซุกไซ้ใบหน้าเข้ากับร่องขาของพยาบาลสาว ลิ้นเรียวตวัดเลียน้ำหวานจากกลีบกุหลาบของพลอยอย่างตั้งใจและภักดี
"อื้มมม... ดี... เก่งมากมล..." พลอยกดหัวมลให้แนบชิดขึ้น แอ่นสะโพกรับัั
ในห้องวิจัยที่เงียบสงัด พันธสัญญาใหม่ได้ถูกร่างขึ้นแล้ว... ไม่ใช่ด้วยหมึกและกระดาษ แต่ด้วยน้ำกามและความเ็ปพลอยยิ้มกว้าง แผนการของเธอสมบูรณ์แบบเธอกำลังจะเปลี่ยน "ดาวคณะแพทย์" ให้กลายเป็ "ทาสรับใช้"และเธอจะใช้ทาสคนนี้... ปรนเปรอ "หนึ่ง" ชายหนุ่มที่เธอหมายตา ให้มีความสุขที่สุดภายใต้การควบคุมของเธอเพียงผู้เดียว
"จำไว้นะมล..." พลอยกระซิบขณะที่มลกำลังปรนเปรอเธออยู่เบื้องล่าง"จากนี้ไป... ถ้าเธออยากโดนหนึ่งเอา... เธอต้องขออนุญาตพี่ก่อน... เข้าใจไหม?"
มลผละริมฝีปากออกมาเพียงชั่วครู่ ดวงตาฉ่ำเยิ้มมองนายหญิงคนใหม่"ข... เข้าใจค่ะ... พี่พลอย"
แล้วเธอก็ก้มลงรับใช้ต่อ... ด้วยความเต็มใจอย่างที่สุด
160
![[E-Book] เพียงสลายกลายเป็นธุลี (วายจีนโบราณ)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753889235_47058185.webp)
