ธรณีคลั่ง(ใหม่)

   แต่แล้วก็ได้มีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นเมื่อร่างกายของเขานั้นมันไม่ได้กลับเป็นมนุษย์เหมือนดังที่เขาคิดเอาไว้ ภูมิมีสีหน้ามึนงงสงสัยเป็นอย่างมากเมื่อร่างกายของเขายังคงเป็นเหมือนเขาได้เปิดซิงโครไนซ์อยู่ตลอดเวลาซึ่งเขาไม่ได้เอะใจเลยว่าตัวเองบินมาหลายชั่วโมงแล้วแต่ร่างซิงโครไนซ์ก็ไม่ได้หายไป และอีกอย่างที่ผิดปกติคือตอนนี้ mp และเลือดของเขาเพิ่มขึ้นตลอดเหมือนมันได้ฟื้นฟูอยู่ตลอดเวลาแม้แต่ความเหนื่อยล้าก็ค่อยๆ หายไป และเมื่อเขาได้เปิดหน้าต่างระบบกลับมีแค่ตัวอักษรที่บอกว่า

   "Error"

   ตัวใหญ่ไปปรากฏขึ้น และสิ่งที่เขาใช้ได้เพียงอย่างเดียวคือกระเป๋าเพียงเท่านั้น

   เมื่อร่างกายเป็นเช่นนี้ภูมิก็เลิกสนใจที่จะปิดซิงโครไนซ์เพราะในตอนนี้นั้นเขาไม่ได้ให้ความสนใจกับใครทั้งอีกแล้วตอนนี้เขาให้ความสนใจกับเลเวลของตัวเองมากว่าเขาได้เดินไปนั่งใต้ต้นไม้สีน้ำตาลต้นเท่าตัวเขาต้นหนึ่งแล้วก็ได้งีบหลับไปการพักผ่อนใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง

   เขาก็ได้ตื่นขึ้นแล้วภูมิก็ได้ออกบินเดินทางต่อเรื่อยๆ สายตามก็สอดส่องหาดันเจี้ยนระดับสีเขียวไปตามทางที่บินผ่าน จนเขาได้พบเข้ากับดันเจี้ยนสีขาวซึ่งเป็นสีของดันเจี้ยนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนมันอยู่กลางทุ่งนาโล่งกว้างเต็มไม้ด้วยต้นข้าวแห้งๆ ที่ถูกเหยียบย่ำจนราบกับพื้น รอบๆ ดันเจี้ยนแห่งนี้มีผู้คนในชุดเครื่องแบบสีเขียวลายพรางคุ้นตาพร้อมอาวุธครบเดินไปเดินมาเหมือนกำลังคุ้มกันสถานที่แห่งนี้เอาไว้อยู่

   ภูมิก็ได้บินเข้าไปหาดันเจี้ยนแห้งนั้นในทันที เมื่อพวกทหารที่อยู่รอบๆ ได้เห็นภูมิกำลังบินเข้ามาใกล้ดันเจี้ยน พวกเขานั้นก็ได้สาดห่ากระสุนเข้าใส่เขารัวๆ ราวกับว่ากระสุนมีไม่จำกัด ภูมินั้นไม่ได้ให้ความสนใจกับลูกกระสุนเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงบินตรงไปหาดันเจี้ยนนั้นเหมือนไม่มีอะไรกรีดขวางและมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะกระสุนทุกนัดที่พุ่งเข้าใส่ร่างกายของเขามันกลับไม่ระคายผิวหนังของภูมิในตอนนี้เลยสักนิดเขาพุ่งผ่านพวกที่เฝ้าประตูราวกับพวกมันไม่มีตัวตนแล้วเข้าไปในดันเจี้ยนนั้นในทันที

   เมื่อเข้ามาถึงสิ่งแรกที่เขาเห็นคือทุ่งอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตามีหญ้าสีเขียวขจีสูงเพียงแค่หลังเท้าที่ถูกสายลมเย็นๆ พัดผ่านโอนเอนไปมา และต้นไม้ต้นเตี้ยๆ พุ่มใหญ่ๆ ยืนรับแสงแดดอ่อนๆ ตลอดเวลามันไม่มีความร้อนแรงเลยแม้แต่น้อย

    ภูมิได้หันหน้าซ้ายขวาเพื่อสำรวจพื้นที่รอบๆ แล้วก็ได้เจอเข้ากับมอนเตอร์กลุ่มหนึ่งซึ่งตอนนี้มันกำลังกัดกินเนื้อสดๆ อย่างหน้าเอร็ดอร่อยดูเหมือนว่าพวกทหารคงจะพึ่งเข้ามา บางตัวมีแขนอยู่ที่ปากซึ่งมันได้ยืดยาวออกมาจากปาก บางตัวก็มีขาคนในชุดเขียวๆ ลายพรางเลือดสดๆ อาบย้อยเต็มปากหยุดลงพื้นหญ้า และตรงนั้นก็มีมนุษย์ที่ร่างกายไม่สมบูรณ์ บางคนก็แขนขาหายไป หรือบางคนก็เหลือเพียงแค่ครึ่งร่าง

    ภูมิได้จ้องมองไปยังพวกมันที่กำลังกินเหมือนเรากินโต๊ะจีนอยู่ มันเป็นมอนเตอร์ที่มีลำตัวเป็นปล้องๆ ยืดหยุ่นเหมือนยางนิ่มๆ ย้อยลงพื้นหญ้าแต่มีความยาวๆ เกือบ3เมตรเหมือนก้นของมดซึ่งภูมิคิดว่ามันเป็นลำตัวและตรงส่วนนั้นของมันก็มีขายาวๆ เหมือนขาของแมลงมันมีทั้งหมด6ขาติดอยู่ใต้ลำตัวและมีคอที่ยื่นยาวออกมาจากลำตัวสีเขียวๆ ของมันกะจากสายตาแล้วภูมิคิดว่าน่าจะประมาณ 2 เมตรพร้อมทั้งตรงกลางของคอนั้นมีขาหรืออาจจะเป็นมืออีก2คู่ยื่นยาวออกมาคู่แรกเป็นเหมือนแขนที่มีข้อศอกและข้อมือแต่ตรงที่หน้าจะเป็นมือกลับเป็นเหมือนเคี้ยวอันใหญ่แหลมและคมเพราะภูมิเห็นเลือดติดเต็มไปหมดและอีกคู่มันเป็นเหมือนก้ามของปูที่ดูแข็งแรงมีสีดำเหมือนใส่เกราะแข็งๆ เอาไว้ซึ่งพวกมันกำลังใช้จับร่างของคนที่ตายเข้าใส่ปากของมันอยู่

    ปากของมันมีเขี้ยวขนาดเท่านิ้วมือของภูมิยื่นออกมาทั้งสองข้างชี้ปลายแหลมไปข้างหน้า แล้วก็มีขาหรือบางตัวก็มีแขนของทหารที่ตายยื่นยาวออกมา รับกับหัวของมันมีรูปทรงสามเหลี่ยมของมัน และหางที่เป็นปล้องๆ สีดำเงาส่ายไปมาซ้ายทีขวาที ที่ยืดยาวออกจากลำตัวและตรงปลายสุดเหมือนจะมีตะขออันแหลมคมติดเอาไว้อยู่มันเป็นมอนเตอร์ ตั๊กแตนผสมแมงป่อง lv.60-65

   พวกมันมีด้วยกันทั้งหมด 5 ตัวเมื่อเห็นภูมิพวกมันก็ได้พุ่งเข้าใส่ทันที พร้อมกับกางปีกที่อยู่บนแผ่นหลังของมันออก ปีกบางๆ เขียวๆ ใสๆ ได้กระพืออย่างรวดเร็ว

    ภูมิไม่ได้ถอยเขาก็กางปีกค้างคาวแล้วบินเข้าหาพวกมันเช่นกัน เปลวไฟลุกท่วมร่างของภูมิเพราะเขาคิดว่า mp ของเขาในตอนนี้คงมีให้ใช้งานนานพอสมควรถึงจะหมด ทางที่เขาบินผ่านถูกเผาไหมหญ้าบนพื้นจนดำแล้วหลุดปลิวตามหลังของเขาไปราวกับรถที่กำลังวิ่งบนถนนที่เป็นดินแล้วก็มีเปลวไฟบางส่วนได้ยืดยาวออกบริเวณมือข้างขวาของเขาแล้วเปลี่ยนรูปร่างไปเป็นขวานตัดฟืน

    พวกตั๊กแตนก็ไม่ได้เข้ามาตัวเปล่ามัน ก็ได้เปิดใช้งานมิเนอร่าธาตุลมเช่นเดียวกันรอบๆ ร่างกายของพวกมันก็มีสายลมเย็นๆ ตัดผ่านใบหญ้าเป็นทางที่กำลังบินผ่านเช่นกัน

    ตัวแรกเข้ามาถึงมันก็ได้เหวี่ยงแขนที่เป็นเหมือนเคียวเข้าใส่จากทางด้านขวาของภูมิ เขาได้ก้มหลบแล้วขยับตัวลอดใช้แขนแล้วบินออกด้านข้างแล้วฟันขวานด้วยสองมือเข้าใส่ขาข้างหนึ่งจนขาดกระเด็น ตามด้วยปิดหมุนตัวหนึ่งรองกบางอากาศคมขวานก็ได้ฟันเข้าใส่คอของมัน

"ตูม"