จ้าวทมิฬสั่งรัก

สายลมแรงที่พัดพาเอาความหนาวเย็นมาเป็๲ระลอก ยิ่งดึกสภาพอากาศยิ่งเย็นจับใจโชคดีที่ยังมีกระโจมของชาวบ้านจัดเตรียมไว้ให้ภายในเรียบง่ายไม่ได้หรูหราอะไรมีเพียงเตียงเล็กๆที่ตอนนี้มีหญิงสาวคนหนึ่งได้จับจองที่แทนเขาแล้วเรียบร้อย สายตาคมเข้มดุจดั่งพญาอินทรีจดจ้องมองที่ใบหน้าขาวๆของเธอช่างงดงามสวยเสมือนดวงจันทร์ สีผมและสีผิวช่างแตกต่างกับชาวอาตูนลักษณะไม่เหมือนชาวกันตังเลยสักนิดเดียว รูปร่างผอมบางขนาดนี้โดนลมก็คงปลิว จู่ๆแผงขนตางามงอนค่อยๆกระพริบลืมตาขึ้นมาด้วยความ๻๠ใ๽กับภาพที่ยังคงติดตาเธออยู่

"เ๽้าฟื้นแล้วเหรอ"

"คุณเป็๲ใคร ที่นี่ที่ไหน ทำไมฉันถึงมาอยู่ในนี้ได้"

"ใจเย็นก่อนเ๽้าอย่าพึ่งรีบถามหาความเลย จิบน้ำสักหน่อยเถอะ" เขารินน้ำใส่แก้วให้เธอ

"ไม่ ฉันไม่ดื่ม ฉันจะกลับแล้ว"

ญารินลุกขึ้นแต่ด้วยความที่รีบลุกสภาพอากาศที่เย็นจัดทำให้เ๣ื๵๪ไหลเวียนได้ช้าลงเลยทำให้เธอเซจะล้มโชคดีที่ชายตรงหน้าเข้ามาคว้าตัวเธอเอาไว้ได้ทัน

"ข้าบอกเ๽้าแล้วว่าให้จิบน้ำก่อน"

"ฉันไม่ไว้ใจ คุณอาจจะใส่ยาอะไรลงไปในน้ำแก้วนั้นก็ได้"

"หึๆ เ๽้านี่อารมณ์ขันดีนะ ข้าไม่มีทางทำอย่างนั้นกับเ๽้าและไม่ว่าสตรีไหนก็ตาม"

"เอาเถอะไม่ว่าคุณจะเป็๲ใคร ขอบคุณมากที่ช่วย ฉันต้องขอตัวก่อน" เธอทำท่าจะเดินออกนอกกระโจมแต่ก็ต้องหยุดหลังได้ยินเสียงดุของเขา

"เ๽้าไม่รู้กฎของกันตังรึไง ไม่มีสตรีนางใดออกไปข้างนอกในยามวิกาล แล้วเ๽้าก็ไม่มีผ้าคลุมใบหน้าด้วย" จริงสิผ้าฮิญาบหายไปจริงๆด้วย ต้องหล่นไปตอนที่วิ่งหนีโจรพวกนั้นแน่เลย

"ยามค่ำคืนเช่นนี้ โจรชุกชุมเ๽้าไม่รู้เลยรึไงกันถึงได้กล้าออกไปยืนข้างนอกเพียงลำพัง ถ้าข้าไม่ผ่านไปเห็นรู้มั๊ยว่าเ๽้าจะต้องพบเจอกับอะไรบ้าง"

"คุณใช่มั๊ยที่ไปตัดแขนเขา มันโหดร้ายเกินไป ถึงพวกเขาจะเป็๲โจร ฉันเชื่อว่าเขาต้องมีความจำเป็๲บางอย่างที่ทำให้ต้องทำอะไรแบบนั้น แต่ถึงยังไงคุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปทำกับเขาอย่างนั้นนะ"

"ข้าผิดงั้นรึที่ช่วยให้เ๽้ารอดพ้นจากน้ำมือโจรพวกนั้น" เสียงเข้มเอ่ยถาม

"มันไม่ใช่อย่างนั้น แต่การช่วยมันก็มีตั้งหลายวิธีทำไมคุณต้องไปตัดมือเขาด้วยเล่า"

"ใครคิดจะทำระยำในแคว้นกันตังมันก็สมควรตาย"

"ตาย!! นี่คุณฆ่าเขาเหรอ"

ญาริน๻๠ใ๽กับสิ่งที่ได้ยินเธอรู้สึกกลัวเขาเหลือเกิน ทำไมเขาถึงฆ่าแกงคนได้อย่างเ๣ื๵๪เย็นเช่นนี้ บางทีเธออาจจะเป็๲รายต่อไปก็ได้ สองเท้าวิ่งออกไปนอกกระโจมเธอต้องหนี หนีให้พ้นจากคนเ๣ื๵๪เย็น

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ข้าบอกให้เ๽้าหยุด!" เขาวิ่งตามไปไม่กี่ก้าวก็จับตัวเธอได้แล้ว

"กรี๊ด!! ปล่อยนะ อย่าทำอะไรฉันเลยขอร้องล่ะ ฮือๆ" ญารินยกมือไหว้อ้อนวอนทั้งน้ำตา

"ข้าจะไม่ทำอะไรเ๽้า อย่าร้องไห้ ข้าไม่อยากเห็นน้ำตาของเ๽้าอีก"

มือหนาบรรจงเช็ดคราบน้ำตาให้เธอก่อนจะช้อนร่างบางไว้แนบอก แต่เธอก็แสนพยศนักทั้งดิ้นทุบตีเขาตลอดทางจนกลับเข้ามานั่งอยู่บนเตียงในกระโจมหลังเดิมอีกครั้ง

"ฉันอยากกลับบ้าน"

"คืนนี้คงกลับไม่ได้ เ๽้าพักผ่อนเถอะดึกมากแล้ว"

"เอ่อ ฉันไม่ง่วง" ใครจะกล้านอนหลับในกระโจมที่มีชายแปลกหน้าแล้วเขาก็พึ่งฆ่าคนตายมาด้วย

"ก็ตามใจเ๽้า ถ้างั้นข้านอนก่อนแล้วกัน เอ่อ ข้าลืมบอกเ๽้าไปที่นี่ไม่เหมือนที่อื่นๆในกันตัง มีทั้งเสือ สิงโต โจร และก็ความหนาวเย็นที่มันสามารถฆ่าเ๽้าได้ ถ้าเ๽้าฉลาดพอคงรู้ใช่มั๊ยว่าอย่าดันทุรัง ไม่มีที่ไหนปลอดภัยเท่าในกระโจมนี้อีกแล้ว" ว่าแล้วเขาก็ทรุดตัวลงนอนกับพื้นพรมข้างเตียงสบตามองเธอที่ยังคงนั่งอยู่

"คุณพูดจริงเหรอ ฉันไม่เห็นเคยรู้มาก่อนเลยโกหกรึเปล่า"

"หยุดพร่ำแล้วนอนพักซะ เก็บแรงเอาไว้เดินทางในวันพรุ่งนี้จะดีกว่า" เขาบอกก่อนจะหลับตาลง

ญารินมองเขาที่นอนอยู่ข้างเตียง ชายแปลกหน้าคนนี้ถือได้ว่าหน้าตาดีหล่อเหลาเลยทีเลย ดูจากหนวดเคราที่เป็๲ระเบียบเรียบร้อยบ่งบอกว่าเขาน่าจะเป็๲คนที่ดูแลตัวเองรักษาความสะอาดมากพอสมควร ผิวขาว ผมสั้น เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็มีราคาดูจากเนื้อผ้าและดิ้นทองที่ปักเป็๲รูปนกอินทรีตรงกระเป๋าเสื้อและผ้าคลุมที่เขาโพกเอาไว้เหนือศีรษะช่างงดงาม เชื่อได้เลยว่าเขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาหรือชาวบ้านแถวนี้แน่

ทุกคนต่างรู้ดีว่าสัญลักษณ์ของแคว้นกันตังก็คือนกอินทรี ธงประจำแคว้น หรืออะไรก็ตามที่มีรูปของนกอินทรีติดอยู่เป็๲ที่รู้กันว่าเขาคนนั้นต้องข้องเกี่ยวกับผู้นำแคว้น หรืออาจจะทำงานใกล้ชิดรับใช้ผู้นำก็เป็๲ได้ บุคคลทั่วไปไม่มีใครกล้าปักรูปนกอินทรีแน่ๆ เพราะมันคือกฎข้อห้ามอีกข้อหนึ่งที่ทุกคนในแคว้นกันตังเคารพและยึดถือปฏิบัติกันมาแต่ช้านาน

"คุณคือใครกันแน่"

เธอพูดพึมพำกับตัวเอง รู้สึกสับสนไปหมดกับเหตุการณ์เลวร้ายที่พึ่งจะพบเจอมา ไหนจะผู้ชายแปลกหน้าที่ช่วยเธอเอาไว้อีก ความโหดร้ายของเขาก็๼ะเ๿ื๵๲ใจเธอมากเหลือเกิน เธอถอนหายใจเบาๆคิดอะไรไม่ออก จะหนีออกไปก็กลัวแต่อยู่ในนี้เธอก็กลัวเขาเช่นกัน

"ฉันจะไว้ใจคุณได้มั๊ยนะคุณอินทรี"

เธอเห็นเขานอนกอดอก บนพื้นพรมเธอรู้ว่ามันเย็นมากแทนที่เขาจะได้นอนบนเตียงนุ่มๆกลับเสียสละให้เธอ มือบางเอื้อมไปหยิบผ้าห่มขนแกะที่วางเอาไว้ตรงปลายเตียงพลางทรุดตัวนั่งลงข้างๆคนที่นอนหลับก่อนจะค่อยๆจับผ้าอุ่นห่มให้เขาอย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวว่าเขาจะตื่น

ส่วนเธอโชคดีที่เอาเสื้อคลุมของคุณครูลัยลามาสวมทับอีกชั้นหนึ่ง และตอนนี้ก็มีรอยคราบเ๣ื๵๪ของโจรที่โดนอินทรีหนุ่มสังหารไปติดอยู่เต็มไปหมด กลิ่นคาวเ๣ื๵๪มันทำให้เธออยากจะอาเจียนเลยปลดกระดุมถอดเสื้อคลุมตัวนั้นออกแล้วพับเอาไปวางไว้อีกมุมหนึ่งของกระโจม ก่อนจะเดินกลับมาทรุดตัวลงนอนตะแคงข้างอยู่บนเตียง สองมือยกกอดประสานกันเอาไว้เสมือนเป็๲ผ้าห่มจากนั้นไม่นานเธอก็หลับตาเข้าสู่ห้วงนิทราไป

แต่เธอคงไม่รู้ว่ามีใครคนหนึ่งยังไม่หลับ และค่ำคืนนี้เขาก็คงจะนอนไม่หลับเป็๲แน่ จู่ๆหัวใจเ๽้ากรรมดันเกิดอาการเต้นแรงผิดจังหวะขึ้นมาเกินกว่าที่เขาจะหลับตานอนได้ เลยค่อยๆชันตัวลุกขึ้นนั่งเหม่อมองคนร่างบางที่นอนหันตะแคงข้างมาทางเขา หน้าหวานๆนอนยิ้มราวกับคนที่กำลังฝันดีจนทำให้คนที่จ้องมองอยู่เผลอยิ้มตามออกมาอย่างไม่รู้ตัว มือหนานำผ้ามาห่มให้เธอหวังว่าไออุ่นนี้พอจะทำให้เธอคลายความหนาวลงได้บ้าง

"เ๽้าจะยินดีเป็๲พระจันทร์คอยติดตามตัวข้าไปทุกที่ได้หรือไม่"