ใต้ร่มคันเดียวกัน

หลังจากวันนั้น พีทหายไปจากออฟฟิศสองวัน

เขาบอกแค่ว่าลางานด้วยเหตุผลส่วนตัว

ปลายฝนไม่กล้าถาม ไม่อยากล้ำเส้น

แต่หัวใจกลับกังวลเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังเกิดขึ้น อะไรบางอย่างที่เธอควรจะรู้

พอเขากลับมา เขายังยิ้มเหมือนเดิม ยังส่งกาแฟแก้วเดิม

ยังทักว่า “คุณแว่น” ทุกเช้า

แต่บางอย่างในแววตาเขาไม่เหมือนเดิม มีรอยเศร้าเล็ก ๆ แฝงอยู่ใต้รอยยิ้มกวน ๆ

เย็นวันหนึ่ง ขณะเดินกลับด้วยกันใต้ร่มคันเดิม ปลายฝนรวบรวมความกล้า เอ่ยถามขึ้นเบา ๆ “พี่พีท...เ๹ื่๪๫วันก่อน ธุระด่วนอะไรเหรอคะ?”

พีทหยุดเดิน เหมือนทุกเสียงในถนนเงียบลง เขาเงยหน้ามองฟ้า ทั้งที่ฝนยังปรอย

“ปลายฝนเชื่อในเ๹ื่๪๫ กรรมเก่า ไหม?”

คำถามนั้นทำให้เธอชะงัก

“หมายถึง...?”

เขาหันมามองเธอ ดวงตานั้นสั่นไหวเล็กน้อย

“พี่เคยทำผิดกับใครบางคน...ผิดแบบที่ไม่มีวันแก้ไขได้”

“บางที ถ้าปลายฝนรู้ ปลายฝนอาจจะไม่อยากคุยกับพี่อีกเลยก็ได้...”

ปลายฝนไม่รู้ว่าควรตอบยังไง

ในมือที่ถือร่มร่วมกัน เธอรู้สึกถึงความสั่นบางเบาของเขา

ไม่ใช่เพราะฝน...

แต่เป็๞เพราะใจที่กลัวสูญเสีย

“ไม่ลองเล่าดูล่ะคะ” เธอพูดเบา ๆ

“บางที...มันอาจไม่แย่อย่างที่พี่คิดก็ได้”

พีทยิ้มเศร้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ เล่า

“เมื่อสามปีก่อน พี่เคยมีคนรักคนหนึ่ง”

“แต่พี่เป็๲คนทิ้งเธอไป​ ในวันที่เธอ๻้๵๹๠า๱พี่มากที่สุด”

“ไม่ใช่เพราะหมดรัก แต่เพราะพี่กลัวจะเป็๲ภาระ พี่กลัวจะเห็นเธอร้องไห้เพราะคนอย่างพี่...”

“และวันนั้น...เธอจากไป...ไม่ใช่จากชีวิตที่ แต่จากโลกนี้”

“เพราะอุบัติเหตุที่พี่ควรจะอยู่ตรงนั้น...แต่ไม่อยู่”

ปลายฝนนิ่งงัน

หัวใจเธอเจ็บตาม... ไม่ใช่เพราะความผิดของเขา

แต่เพราะความทรมานที่เขาแบกไว้ตลอดเวลา

ใต้รอยยิ้ม

ใต้ความขี้เล่น

ใต้การชงกาแฟทุกเช้า

พีทเงียบไป ก่อนจะพูดเสียงเบา

“ปลายฝน...บางทีพี่แค่กลัวว่า ถ้าวันหนึ่งปลายฝนรู้ว่าคนแบบพี่เคยทิ้งคนสำคัญ... ปลายฝนจะไม่กล้ามอบใจให้คนแบบนี้อีกเลย"