บทที่10
ก่อนที่นิยายเื่ ‘มายาลวง’ ของดาหราวาตีจะปรากฏเป็รูปร่างได้ หล่อนจำต้องหาข้อมูลเฉพาะหน้าซึ่งถือว่าสำคัญอย่างยวดยิ่ง เพราะมันคือจุดหลักของแกนเื่ทั้งหมด
หล่อนนึกถึงแต่หัวข้อสนทนาที่ตั้งใจจะคุยกับพีรดา...วิธีการจับผิดผู้ชายที่มีแนวโน้มเป็เกย์...
ดังนั้นเมื่อนัดกับเพื่อนสนิทมาพบกันในบ่ายวันรุ่งขึ้นวาตีจึงรีบออกมาก่อนเวลาพอสมควร เพราะกลัวว่าฝนจะตกจนการจราจรติดขัดอย่างทุกเมื่อเชื่อวันแต่ขณะที่รถแล่นไปตามท้องถนน สายตาก็เหลือบมองสองข้างทางเป็ระยะพบว่าป้ายคัทเอาต์ขนาดใหญ่เป็จำนวนพอสมควรคือสินค้าเครื่องสำอางนำเข้าจากเกาหลีนามว่า Y-Kiss ที่มีรูปของภูพัดกับสารทูลเด่นชัด
คุณนี่ถ้าจะดังไม่เบา...
ขณะกำลังคิดอะไรเพลินๆเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากกระเป๋า โดยที่หล่อนไม่ได้บันทึกหมายเลขนั้นกว่าจะรับสายจึงปล่อยให้เสียงเรียกเข้าดังอยู่นาน กระทั่งกดรับเสียงจากปลายสายจึงต่อว่าต่อขานเล็กน้อย
“กำลังยุ่งอยู่หรือเปล่าครับ ผมรอสายตั้งนาน”
“นั่นใครคะ...พอดีฉันกำลังขับรถ”
“จำผมไม่ได้หรือครับ อย่างนี้ก็น้อยใจแย่สงสัยว่าคุณวาคงไม่ได้บันทึกชื่อผมเอาไว้”
หล่อนชักเอะใจ...เริ่มจับน้ำเสียงได้บ้างแต่ก็ไม่คุ้นเสียทีเดียว แต่กลับนึกไปอีกทาง...นึกถึงพีรดากลัวว่าเพื่อนจะแกล้งใช้ให้ใครโทรศัพท์มาอำ เหมือนอย่างที่ชอบทำบ่อยๆสมัยยังเรียนหนังสืออยู่ด้วยกันหล่อนจึงแย็บถามกลับไป
“แกอย่ามาอำฉันดีกว่าน้องดา ฉันขับรถอยู่นะไม่มีเวลามาล้อเล่นหรอก...ขอโทษนะคะ คุณคือชลลี่ เพื่อนน้องดาหรือเปล่า ถ้าใช่ก็บอกให้เพื่อนตัวแสบของฉันมาคุยแทนเถอะค่ะ...เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงก็คงถึงแล้วค่ะ”
เสียงจากปลายสายเงียบไปอึดใจ...
“อ๋อ...ใช่ครับผมชลลี่เอง พอดีเพื่อนคุณวาไม่อยู่แถวนี้ครับนี่เขาก็ให้ผมมาถามย้ำว่าตกลงเรานัดกันที่ไหนแน่ครับ”
“อ้าว!คุณชลลี่เป็คนบอกให้น้องดานัดวาเองนี่คะว่าอยากจะเจอกันแถวๆรามคำแหงเพราะมีธุระย่านนั้น...แล้วนี่น้องดาไปไหนคะ”
“น้องดาไม่ได้บอกผมนี่ครับ...ว่าแต่ที่ร้านไหนนะครับ”
วาตีเผลอตัวถอนลมหายใจอีกตามเคยแต่ก็ยอมบอกชื่อร้านอาหารที่นัดหมายออกไป...โดยที่หล่อนไม่รู้สักนิดว่าเสียงของผู้ชายและเบอร์โทรศัพท์แปลกๆนั้นแท้จริงไม่ใช่ของพีรดาหรือชลธี
แต่มันคือเบอร์ของนายแบบหนุ่มรูปหล่อที่ตัวใหญ่คับฟ้าอยู่บนป้ายคัทเอาต์ขนาดใหญ่นั่นต่างหาก!
//////////////////////////////////////////////////
3K
