ตอนที่ 12ป้าคนนี้ใจดีมาก
ปฏิกิริยาของเซิ่งอั้นหรานเร็วมากเธอหลบสิ่งนั้นที่พุ่งเข้าหาเธออย่างว่องไว
“เกร๊ง!”แก้วกระแทกเข้ากับตู้ด้านหลังเธอและแตก
เธอเคยเห็นคนอารมณ์ร้อนมาแต่ไม่เคยเห็นเด็กอย่างเสี่ยวเจิ้งไถที่ไม่ทำอะไรนอกจากทำร้ายคนเซิ่งอั้นหรานขมวดคิ้ว คิ้วของเธอขมวดกันด้วยความโกรธแต่วินาทีที่เธอเห็นเสี่ยวเจิ้งไถชัด ความโกรธนั้นก็หายไปอย่างอธิบายไม่ได้
ท่ามกลางผ้านวมเสี่ยวเจิ่งไถในชุดนอนสีน้ำตาลมองเธอใบหน้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะดูเหมือนจะถูกสร้างอย่างพิถีพิถัน แค่ตอนนี้เธอก็สามารถจินตนาการได้แล้วว่ามันจะน่าดึงดูดแค่ไหนตอนเขาโตขึ้น
ขณะนั้นเองใบหน้าของเขาก็ยับย่น ความคับข้องใจเขียนอยู่ทั่วหน้า
“มีเื่อะไรงั้นเหรอ?”เซิ่งอั้นหรานเข้าไปใกล้สองก้าวคุกเข่าลง” ใครรังแกเธอ?”
เสี่ยวเจิ่งไถมองเธอมีร่องรอยความสงสัยในดวงตาสีฟ้าสดใส และวินาทีต่อมาเขาก็ปัดมือเธอออกทำราวกับว่าคนแปลกหน้าไม่ควรเข้ามาใกล้เขา
เมื่อเห็นเซิ่งอั้นหรานก็ไม่แตะเขาอีก แค่นั่งลงกับพื้นดวงตาคู่โตกับดวงตาคู่น้อยนั่งจ้องกัน
ไม่นานนักเสียงของพนักงานโรงแรมก็ดังจากด้านนอก” ผู้จัดการเซิ่งไข่ตุ๋นกับลูกชิ้นเนื้อพร้อมแล้วครับ จะให้ส่งเข้าไปเลยไหมครับ?”
“ไม่ต้อง”เซิ่งอั้นหรานหันไปทันที” วางไว้ด้านนอกก่อน หาที่ครอบมาครอบไว้ด้วย”
กลิ่นล่องลอยเข้ามาจากด้านนอกห้องและเสี่ยวเจิ้งไถผู้ไม่พูดก็แอบมองไปด้านนอกเป็ครั้งคราวและดูเหมือนจะกลืนน้ำลายไปหลายอึกแล้ว
หลังจากอาละวาดไปนานเขาควรหิว
เซิ่งอั้นหรานรอสักพักและจากนั้นก็ทำเหมือนนึกอะไรขึ้นได้” ฉันหิวแล้วแฮะ อยากกินข้าวด้วยกันไหม?”
เสี่ยวเจิ้งไถขมวดคิ้วใบหน้าของเขาดูอึดอัด เขาเบือนหน้าหนี และไม่พูดอะไร
เซิ่งอั้นหรานมองมันเป็การตกลงเธอเดินออกไปข้างนอก และหยิบจานเข้ามา ไข่ตุ๋นกำลังร้อน ๆและลูกชิ้นเนื้อตุ๋นก็กำลังเดือด ส่งกลิ่นหอมออกมา เธอหยิบชามเปล่าตัดไข่ตุ๋นมาครึ่งหนึ่งใส่ชามเปล่า นำลูกชิ้นเนื้อไปบี้กับไข่ตุ๋นและเป่ามัน”มันหอมมาก ลูกชิ้นเนื้อวันนี้หอมจริง ๆ”
มีเสียง’ อึด’และเสียงน้ำลายไหลดังจากด้านหลัง
เซิ่งอั้นหรานถือชามไว้หันหัวไปมองด้วยความแปลกใจ พบเจอกับสายตาคาดหวังและอึดอัดของเสี่ยวเจิ่งไถและยิ้มในใจ แกล้งทำเป็ลังเล” อยากลองหน่อยไหม? นี่อร่อยมากเลยนะมันเป็ของโปรดของฉันเชียว.”
เสี่ยวเจิ้งไถนั่งบนผ้านวมและพยักหน้าอย่างลังเล
“ดี” เซิ่งอั้นหรานเข้าหาเขาพร้อมชามและตักไข่ตุ๋นลูกชิ้นเนื้อเข้าปากเขา” อร่อยไหม?”
เสี่ยวเจิ้งไถเคี้ยวอย่างมูมมามดวงตาของเขาเจิดจ้า และจากนั้นก็พยักหน้า
เซิ่งอั้นหรานไม่หยุดเธอป้อนเขาอีกคำ และอีกคำ
เสี่ยวเจิ้งไถลอบมองป้าตรงหน้าเขาขณะกินเธอดูแตกต่างจากป้าด้านนอกมาก ผู้กลัวเขาแต่ก็เกลียดเขา ป้าคนนี้ใจดีมาก
ชามไข่ตุ๋นผสมลูกชิ้นเนื้อหมดลงอย่างรวดเร็ว
เซิ่งอั้นหรานหยิบทิชชูเช็ดปากเขา ขณะพูด” ถ้าเธออิ่มแล้ว เธอคงมีแรงพอที่จะอารมณ์เสียต่อแล้วใช่ไหม?”
เสี่ยวเจิ้งไถหน้ามุ่ยอย่างไม่พอใจเล็กน้อยเขาสะบัดหน้าหนี ราวกับเขาไม่พอใจให้ใครแซวเขาแบบนั้น
เซิ่งอั้นหรานยิ้มหันไปเก็บจานข้าว เตรียมนำมันออกไป แต่ก็โดนดึงตัวไว้ทันทีที่ลุกขึ้น เธอลดหัวเห็นเสี่ยวเจิ้งไถกำลังจับชายกระโปรงเธอไว้ด้วยสีหน้าดื้อรั้นดูเหมือนจะคิดว่าเธอกำลังจะทิ้งเขาไป
การได้เห็นเขาแสดงท่าทางแบบนี้ทำให้เซิ่งอั้นหรานนึกถึงลูกสาวเธอเธอชินกับการไม่มีเวลาอยู่ร่วมกับลูกสาวเธอตอนเธองานยุ่งเธออดรู้สึกหดหู่ใจไม่ได้และพูดเสียงเบา
“ป้าจะไม่ไปไหนป้าแค่จะเอาจานข้าวออกไปเฉย ๆ”
เสี่ยวเจิ่งไถยังกุมชายกระโปรงเธอไว้ไม่ยอมให้เธอไปไหน
23K
