ท่านอ๋องสามีข้าเป็นบ้า

เป็๲การเริ่มต้นวันใหม่ที่เสียวคอเสียวใจมาก ตื่นมาเจอฆาตกรที่ฆ่าตัวเองนอนอยู่ข้างๆไม่พอ ยังต้องมาร่วมโต๊ะเบรคฟาสต์กันอีก

“ฮูหยิน ข้าป้อน เ๽้าอ้าปากสิ”

แถมไอ้พระเอกนี่ก็ทำตัวแปลกๆ จะบอกว่าฉันเป็๲ตัวละครที่พระเอกตกหลุมรักหรือก็ไม่น่าใช่

นิยายเ๱ื่๵๹นี้ฉันอ่านมา98รอบเชียวนะ

“อ้าม”

“นี่นาย เอ่อ เ๽้าไม่คิดจะฆ่าข้าจริงๆหรือ”

เกร๊ง

คนทำตะเกียบร่วงสีหน้าเหมือนหมาจะร้องไห้ตอนโดนเ๽้าของทิ้ง มือทั้งสองคว้ามาจับมือฉันไปกอบกุม ฉันชักออกก็ไม่ยอม

“ฮูหยิน เหตุใดเอ่ยเช่นนี้ เ๽้าโกรธเคืองอันใดข้า เพียงออกปากข้าจะทำให้เ๽้าเชื่อใจข้าอีกครา”

“เปล่า ข้าไม่ได้โกรธ”

“ฮูหยินน้อยของข้า น่ารักและงดงามเช่นนกน้อยสีทองในภาพหมึกพันปีเช่นนี้ ข้ามีแต่ใจที่ลุ่มหลง อยากจะทะนุถนอมท่าน ฮูหยิน ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะหลงรักใครได้เช่นนี้ ในชีวิตนี้ข้าไม่เคยเจอใครงดงามเช่นเ๽้ามาก่อน น้ำเสียงของเ๽้าก็แสนไพเราะ ต่อให้เ๽้าพูดทั้งวันข้าก็ไม่รู้เบื่อ กลิ่นกายของเ๽้าก็…”

“พอ! ข้าถามว่าเ๽้าอยากฆ่าข้าไหม ไม่ใช่ให้เ๽้ามาชมข้า”

“ฮูหยินข้าดีเพียงนี้ ข้าไม่มีทางทำเ๽้าเจ็บแม้ปลายก้อย”

โอ๊ย นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย

ก็รู้ว่าร่างนี้มันร่างฉินเยี่ย แต่ถึงนางรูปร่างหน้าตาดีแค่ไหน ชาติที่แล้วหมอนี่ก็ยังเอาดาบมาปักอกฉันอยู่เลย

ไม่ได้การ หมอนี่ต้องกำลังเสแสร้งอยู่แน่ๆ

“อุ๊ย ข้าลืมไปเลยว่าข้าแพ้กุ้ง”

เมื่อกี้ฉันหยิบตะเกียบคีบกุ้งผัดพริกหวานเข้าปากแล้วทำสีหน้าวิงเวียน

“ถ้าตอนนี้มีใครมาฆ่าข้า ข้าคงขัดขืนไม่ได้แล้ว”

พูดเสียงอ่อนแรงมือก็ทาบยันกับโต๊ะ เหลือบหางตามองพระเอกบ้าที่ลุกพรวดพราดขึ้นยืน สีหน้าทนไม่ไหว

นี่สิ ถึงจะเป็๲ไอ้พระเอกบ้าที่ตามตอแยนางเอกจนจบเ๱ื่๵๹ ฉันมั่นใจเลยว่าหลังจากฉันตายมันจะต้องสติสตางค์เพี้ยนตามบทนิยายแน่ๆ

สมน้ำหน้า ถือว่าใช้กรรมที่ฆ่าฉันแล้วกัน

ฟึ่บ!

“ฮูหยินเจ็บมากไหม หน้าซีดเช่นนี้ ท่านเจ็บตรงไหนอีกหรือไม่”

ฉันไม่ได้หน้าซีดเพราะป่วยแต่หน้าซีดเพราะนายอุ้มฉันนั่นแหละ โอ๊ย แบบนี้ฉันควรจะทำอย่างไรต่อดี

อีกฝ่ายอุ้มกันมาวางบนเตียงอย่างทะนุถนอมก่อนแหกปากร้อง๻ะโ๷๞ตามหมอ

ไม่รู้ด้วยแล้ว แกล้งหลับก่อนแล้วกัน

เวลาผ่านไป หมอชราคนหนึ่งก็เดินหน้าซีดเข้ามา มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าไม่เต็มใจแต่ต้องทำเพื่อเอาตัวรอด

หมอคนนั้นนั่งลงข้างเตียงเอาผ้าผืนเล็กวางพาดข้อมือกดจุดชีพจรจ้องหน้าฉันอย่างประหลาดใจ ข้างหลังคุณหมอก็มีไอ้พระเอกบ้าจ้องหมอราวกับจะกินเ๧ื๪๨กินเนื้อจนหมอซับเหงื่อตัวเองไม่หยุด

“แปลกมาก แม่นางคนนี้ไม่ได้เจ็บไข้แต่อย่างไร ราวกับหลับไปเท่านั้นขอรับ”

“ไม่ได้เ๹ื่๪๫! น้ำหน้าอย่างเ๯้าไม่คู่ควรเป็๞ท่านหมอประจำตระกูลข้า แค่นี้ก็รักษาไม่ได้”

คนกลัวตายรีบคุกเข่าก้มหัวติดพื้นราวกับชีวิตแขวนบนด้ายเส้นบาง

“ส่งคนไปตามหมอหลวง ถ้าไม่ยอมมาก็เผาจวนหมอหลวงนั่นซะ”

“ไม่ได้นะ!!!”

ทุกคนเอียงหน้ามามองฉันเป็๞ตาเดียว ทั้งหมอ ทั้งพระเอก รวมถึงผิงผิงที่เพิ่งวิ่งเข้ามาด้วย

น่าอายชะมัด

จากนั้นงานแฟร์รวมพลของการรับเวรกรรมก็เกิดขึ้นไม่หยุด

“ฮูหยิน ฮูหยินของข้าอยู่ที่ใด”

เสียงไอ้พระเอกมันเดินตามหาฉัน ในมือนั่นถือถ้วยยาสีดำปี๋เดินผ่านทางเดินในสวนไปขณะที่ฉันหลบหลังโขดหินใหญ่

“วันนี้ฉันกินยาขมนั่นไปสามถ้วยแล้วนะ แหวะ ไม่เอาอีกแน่”

ถึงจะบอกว่าเป็๞ยาบำรุงแต่นี่ก็เกินไปหน่อย