เมื่อทุกคนออกไปแล้ว หมึกในร่างเสวี่ยฉินได้ลุกขึ้นไปส่องกระจกดูสภาพตัวเองตอนนี้เพราะสิ่งที่รับรู้ได้คือทุกคนชอบพูดคำว่างดงามแก่เขาและอีกเื่คือเขารู้สึกว่าส่วนสูงและสีผิวแตกต่างจากเดิมเมื่อก่อนผิวของหมึกเป็สีแทนแต่ปัจจุบันกับมีผิวสีขาวราวกับกระดาษ
'เพล้ง...' เสียงกระจกตกพื้น
"คุณชาย..."จือตือเรียกด้วยความร้อนรน
"อย่าเข้ามา"เสวี่ยฉินะโออกไป
จือตือที่กำลังจะเปิดประตูก็ชะงักและไม่กล้าเข้าไปเพราะกลัวว่านิสัยเดิมของคุณชายของตนจะกำเริบลุกขึ้นมาจิกหัวตบตนอีกเมื่อไม่พอใจ
"สวยยยย สวยเกินไปเหมือนไม่ใช่คนเลย ดวงตาสีน้ำเงินอมม่วงกลมโตขับผิวขาวให้โดดเด่น ปากนิดจมูกหน่อยโคตรสวย แถมตัวเล็กน่าทะนุถนอม เสียดายที่มีไอ้นั่นมิฉะนั้นไปประกวดนางงามหรือไปเป็ไอดอลได้สบาย ๆ เลยเอาสิวะไอ้หมึกจะไปเป็ซุปเปอร์สตาร์ บึ้ยๆๆๆ ไม่ใช่ซิ"หมึกรู้สึกลนลานรีบะโขึ้นเตียงให้ห่างจากกระจกทุกบาน
"ทำไงดีวะทำไมอยู่ดี ๆ ได้มาอยู่ร่างคนสวยและิญญาคนสวยไปไหน" หมึกบ่นกับตนเอง
แต่ทำไงได้ตอนนี้ดันตกกระไดพลอยโจนมาอยู่ในร่างคนสวยอย่างเสวี่ยฉินไปแล้วจะออกจากร่างก็ไม่รู้วิธี เ้าของร่างไปไหนก็ไม่รู้
เมื่อคิดได้เช่นนั้นหมึกก็ตัดสินใจลองใช้ชีวิตใหม่ในร่างใหม่นี้อีกครั้ง โดยต่อไปเขาจะใช้ชื่อเสวี่ยฉิน
'อย่าโกรธกันเลยนะคนสวยผมจะใช้ร่างของคุณไปก่อนและจะหาทางช่วยให้คุณกลับมาถ้าจะลงโทษก็ให้ผมเป็ผัวแล้วกันจะอยู่ใต้คำสั่งตลอดไปเลย'หมึกคิด
หมึกได้มาอาศัยในร่างของเสวี่ยฉินเป็เวลาสองเดือนแล้วจนตอนนี้ก็เริ่มปรับตัวได้พอสมควร
ตอนนี้เขาได้รับรู้ว่าท่านแม่เสวี่ยถิงรักเขาและโอ้เขาดั่งแก้วตาดวงใจตามใจทุกอย่าง นี่คงทำให้เสวี่ยฉินเป็คนเอาแต่ใจ
ท่านพ่อเสวี่ยฉุนก็รักเขาเช่นกันแตกต่างจากพ่อในชาติที่แล้วที่ชอบเอาหมึกไปเปรียบเทียบกับคนอื่นแต่เสวี่ยฉุนก็ไม่ค่อยแสดงความรักออกมาจนออกหน้าออกตาแบบท่านแม่เสวี่ยถิงคงเพราะว่าเป็ถึงเ้าเมืองเสวี่ยอะนะ
พี่น้องทั้งสองคนของเขาเป็ผู้ชายพี่เสวี่ยเฟิงตอนนี้อยู่ระหว่างออกไปหาประสบการณ์โดยนำขบวนคุ้มภัยไปส่งของให้กับฮ่องเต้เขายังไม่ได้เจอแต่คิดว่าก็คงหน้าเหมือนพี่ปูนะแหละส่วนน้องเล็กเสวี่ยหลงเป็คนที่ปากไม่ดีเท่าไหร่ชอบชวนทะเลาะตลอดเวลาที่เจอกัน
แต่โดยรวมก็ถือว่าดีตอนนี้เขาเป็เสวี่ยฉินโฉมงามทำอะไรก็งามไปหมดอิอิ ก็คนมันสวยอะนะ
แต่ความสวยและความสงบสุขต้องถูกทำร้ายเพราะคนแซ่ถัง:ถังอวิ๋นซินคู่ปรับตลอดกาล
"ท่านเ้าเมืองได้โปรดส่งตัวเสวี่ยฉินมาให้พวกเราด้วย"ถังอวิ๋นซิน มาพร้อมกับมือปราบมารอีกหลายคน
"ข้าไม่มีวันส่งตัวบุตรของข้าให้แก่พวกเ้าบุตรของข้าแค่ความจำเสื่อม หาได้เป็ภูตผีหรือปีศาจไม่" เสวี่ยฉุน
"ท่านเ้าเมืองได้โปรดทบทวนอีกครั้งั้แ่คุณชายรองฟื้นขึ้นมาก็เกิดเื่ประหลาดหลายอย่างเครื่องในสัตว์ถูกสัตว์ประหลาดกัดกิน จนชาวบ้านหลาดผวาไปหมด"ถังอวิ๋นซินทำหน้าลำบากใจ
"สัตว์ประหลาดเกี่ยวอะไรกับบุตรชายคนรองของข้าพวกเ้าไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนจะมาว่าร้ายเช่นนี้คงมิดี สำนักมือปราบมารคงอยากมีเื่กับเ้าเมืองเช่นข้าหรือ"เสวี่ยฉุน
"ข้ามิได้จะหาเื่ท่านเช่นนั้นให้ข้าพบเขาสักครั้งได้หรือไม่" ถังอวิ๋นซิน
"ไม่ได้คราวที่แล้วที่เ้าไล่ให้บุตรของข้าไปฆ่าตัวตายจนเสวี่ยฉินไปะโบ่อบัวจนตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งนี้เ้ายังมีหน้าไปพบเขาอีกหรือ"เสวี่ยฉุน
"ใช่พี่รองรักท่านมากเพียงใด ท่านพูดอันใดเขาก็เชื่อ ขนาดให้ไปฆ่าตัวตายพี่รองยังทำท่านจะไปพบพี่ข้าอีกทำไม"เสวี่ยหลงเดินเข้ามาในห้องโถงรับแขกเนื่องจากรู้ว่าคนที่ทำร้ายพี่ตนมาที่จวน
"ข้าแค่อยากให้เขาพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่ที่เกิดขึ้นพวกท่านคงไม่รู้ว่าชาวบ้านลือกันว่าเื่ที่เกิดขึ้นเกิดจากอาถรรพ์ที่คุณชายรองตายแล้วฟื้นขึ้นมา" ถังอวิ๋นซิน
"แล้วให้พิสูจน์อันใด"เสวี่ยฉุน
"เอายันต์ต้มให้เขาดื่ม"ถังอวิ๋นซินล้วงยันต์ออกมา
"ข้าจะให้บ่าวไปทำพวกท่านได้แต่แอบดูเพียงเท่านั้น ห้ามปรากฏกายให้เขาเห็นเป็อันขาดข้าไม่อยากให้เสวี่ยฉินพบกับเ้าอีกเพราะตอนนี้เสวี่ยฉินไร้เยื่อใยต่อเ้าแล้ว" เสวี่ยฉุน
"ได้"ถังอวี๋ซินพยักหน้า
"แอ๊ดดดดด....ว๊ายยยยย....กรี๊ด....."เสียงดังอึกทึกครึกโครมเกิดขึ้น เมื่อเสวี่ยฉินเปิดประตูออกมาจากเรือนของตน
ใบหน้าขาวมีคราบสีแดงฉานเลอะที่ปากเป็วงกว้างดั่งเืสด ๆ ที่เปอะเปื้อนก่อนที่เสวี่ยฉินจะพยายามใช้ชายเสื้อเช็ดออก
"นั่นไงท่านจะอธิบายยังไงบุตรของท่านกำลังกินเนื้อสด เืเปรอะเปื้อนไปหมด"ถังอวิ๋นซินหันไปพูดกับเสวี่ยฉุน
"พวกเรามองห่างขนาดนี้จะรู้ได้เช่นไรว่าเป็เื"เสวี่ยฉุน
"คอยดูร่างจริงก็แล้วกันหลังจากดื่มน้ำที่ผสมยันต์เข้าไป"ถังอวิ๋นซินพูดจบก็หันไปมองเสวี่ยฉินอีกครั้ง
พอทั้งคู่หันไปมองอีกครั้งตอนนี้คนของสำนักปราบมารและเสวี่ยหลงได้ไปดูการต้มยันต์เพราะต่างหวาดระแวงกัน
"คุณชายเล่นซนอีกแล้วนะขอรับ ท่านไม่ควรเอาตลับชาตสีแดงฉานแบบนี้มาเล่นนะขอรับเปื้อนหน้าไปหมดแล้ว" จือตือ
"จือตือเลิกบ่นข้าสักทีช่วยข้าด้วย มันเช็ดไม่ออกอะ" เสวี่ยฉิน
"เฮ้อ.....ดูซิขอรับ บ่าวคนอื่นกลัวจนวิ่งหนีหัวล้างข้างแตกไปแล้ว"จือตือ ถอนหายใจเบา ๆ
"ข้าไม่ใช่ผีสักหน่อยขวัญอ่อนกันไปได้ ถึงหน้าจะเปื้อนข้าก็สวยอยู่ดี อิอิก็คนมันสวย"เสวี่ยฉินทำหน้าเชิด
"คุณชายยยยย"จือตือทำหน้าเซ็ง ตอนแรกที่คุณชายฟื้นขึ้นมาจือตือเองก็กลัวเพราะนิสัยเดิมเสวี่ยฉินเป็พวกเอาแต่ใจแต่การฟื้นขึ้นมาในครั้งนี้นิสัยคุณชายของเขาเปลี่ยนไปไม่ชอบทรมานคนเหมือนแต่ก่อนทำให้ จือตือกล้าเตือนกล้าเถียงกล้าที่จะสอนให้คุณชายเป็คนดีแบบที่ควรจะเป็แต่อนิจจา
ไม่มีอะไรที่สมบูรณ์คุณชายคนเก่ารักความสะอาดเป็ระเบียบ กิริยามารยาทเพียบพร้อมอ่อนช้อยสมกับเป็เกอชอบการแต่งตัว แต่นิสัยไม่ดีเอาเสียเลยชอบทุบตี ด่าทอบ่าวดูถูกเกลียดชังคนที่ต่ำต้อยกว่า
ผิดกับคุณชายคนใหม่ที่ฟื้นขึ้นมาคุณชายชื่นชอบการทำอาหารทุกชนิด ชอบเรียนรู้สิ่งใหม่ๆไม่เคยบ่นหรือแสดงท่าทีรังเกียจคนที่ต่ำต้อยกว่า แต่ไม่ชอบอาบน้ำ ชอบทำห้องรกไม่เป็ระเบียบ ไม่ชอบการแต่งตัว และซนเป็อย่างยิ่งไม่มีความเป็เกอที่อ่อนช้อยหลงเหลืออยู่เลยจนเขาเริ่มปวดหัว ไม่รู้ว่าจะอยากได้คนเก่าคืนหรือขอให้เป็คนใหม่ตลอดไปดี
"เลิกทำหน้าแบบนั้นได้เปล่าอะข้าสัญญาต่อไปจะไม่เล่นไอ้นี่อีก" เสวี่ยฉินยิ้ม
"คุณชายขอรับท่านเ้าเมืองให้นำยาบำรุงมาให้คุณชายดื่มขอรับ" บ่าวผู้หนึ่งเดินถือถ้วยยามา
"ทำไมถึงมียาบำรุงและทำไมท่านเ้าเมืองถึงไม่ให้ข้าเป็คนต้ม" จือตือสงสัย
"ช่างเหอะท่านพ่อส่งคนไปต้มมาแล้วก็ดีไม่ใช่หรือไงเ้าได้ไม่ต้องเหนื่อย"เสวี่ยฉินพูดจบก็รับยามาดื่มอย่างว่าง่าย
"อ้าาาาารสชาติแปลก ๆ อะ" เสวี่ยฉินเช็ดที่มุมปากเมื่อดื่มเสร็จและก็ส่งถ้วยคืนแก่บ่าวคนนั้น
บ่าวคนนั้นรีบรับยาและออกไปทันที
"อ๊ะ!...."เสวี่ยฉิน
"เห็นหรือไม่ขอรับยาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว" ถังอวิ๋นซินตาเป็ประกาย
'วันนี้ ข้าจะกระชากหน้ากากเ้า'ถังอวิ๋นซินคิด
"อ๊ะ!...แย่แล้ว"เสวี่ยฉินกุมท้องทำหน้าบิดเบี้ยว
"คุณชายเป็อะไรหรือขอรับ"จือตือใเป็อย่างยิ่งเมื่อเห็นเหงื่อค่อย ๆ ผุดออกมาตามกรอบหน้าเสวี่ยฉิน
"หนีไปข้าจะไป...อึ้ยยยย"เสวี่ยฉินทำท่าจะวิ่งแต่ถูกถังอวิ๋นซินใช้วิชาตัวเบาะโมารั้งตัวไว้
"คุณชายยยย"จือตือสะดุ้งสุดตัวคนที่ไม่ควรมาอยู่ตรงนี้กับปรากฏกายขึ้น
"ฉินเออร์"เสวี่ยฉุนก็ตามมาติดๆ
"ปล่อยข้า"เสวี่ยฉินดิ้นรนสุดกำลัง
"คิดจะหนีหรือ"ถังอวิ๋นซินดึงดันไม่ยอมปล่อย
"ปล่อยข้า..ไม่ไหวแล้ววววววว"เสวี่ยฉินโวยวาย
"ไม่ปล่อยปีศาจร้ายเช่นเ้าต้องถูกกำจัด" ถังอวิ๋นซินพูดด้วยความหนักแน่น
'ปู้ดดดดดดดด' เสียงปริศนาดังขึ้นท่ามกลางความตึงเครียด
(눈‸눈)/ หน้าเสวี่ยฉินตอนนี้
(((;ꏿ_ꏿ;)))⁄ หน้าถังอวิ๋นซินตอนนี้
(⁄ ⁄•⁄-⁄•⁄ ⁄)⁄หน้าจือตือและเสวี่ยฉุน
'หมดกันความสวยยยยของฉานนนน'เสวี่ยฉินคิด
"คือ...เ้า...เอ่อ..."ถังอวิ๋นซินทำท่ากระอักกระอ่วน
"จะรั้งไว้อีกไหม...."เสวี่ยฉินพูดแบบเซ็งๆ
"คือ...เ้าไปเถอะ"ถังอวิ๋นซิน
"ไม่รั้งแล้ว?..."เสวี่ยฉิน
"ไม่แล้ว..คือตอนนี้เ้าตัวเหม็นมากเลยไปเถอะ"ถังอวิ๋นซิน
"ไอ้บ้าาาาาาา....ทุกอย่างก็เพราะเ้าาาาาาข้าจะฆ่าเ้าไอ้คนแซ่ถัง" เสวี่ยฉินะเิอารมณ์ในทันทีหันไปบีบคอถังอวิ๋นซิน
เสวี่ยฉุนกับจือตือรีบมาดึงให้ทั้งสองแยกออกจากกันจือตือได้พาเสวี่ยฉินไปอาบน้ำล้างตัวส่วนเสวี่ยฉุนก็ได้ลากคอถังอวิ๋นซินโยนออกไปจากจวน
"เจ็บใจทำไมเจอไอ้คนแซ่ถังต้องมีเื่ทุกที เสวี่ยฉินเอ่ย เสวียนฉินทำไมถึงมีใจให้กับคนแบบนี้"หมึกในร่างเสวี่ยฉินนั่งแช่น้ำตัดพ้อ
"คุณชายพูดกับใครขอรับ ให้บ่าวเข้าไปหรือไม่" จือตือ
"ไม่ต้องข้าขออยู่เงียบๆคนเดียวสักพัก" เสวี่ยฉินะโตอบออกไปจือตือก็นั่งรออยู่หน้าห้องอาบน้ำเช่นเดิม
2K
![[จบ] เข็มเงินพลิกตระกูล](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1717756042_4011714.webp)
