---
ณ เมืองเมคานิก้า
เสียงหวีดแหลมของเครื่องจักรไอน้ำดังแทรกผ่านยามเช้า ควันสีเทาลอยคลุ้งปกคลุมท้องฟ้า ราวกับกลายเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตผู้คนไปแล้ว
ชายคนหนึ่งค่อย ๆ ลืมตาขึ้นจากเตียงเก่า
ดวงตาสีหม่นสะท้อนแสงจากหน้าต่างที่ถูกไอน้ำเกาะจนพร่าเลือน
เขาลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว
“นี่ก็…ปีที่สามแล้วสินะ ที่ฉันมาอยู่ในโลกยุคเครื่องจักรไอน้ำแบบนี้”
เอลริค คาร์เตอร์ พึมพำกับตัวเอง เสียงแ่เบาราวกับไม่้าให้ใครได้ยิน
เขาลุกขึ้นยืน ก่อนจะเดินไปเปิดประตูร้าน
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร้านซ่อมเครื่องจักรกลไกขนาดเล็ก เต็มไปด้วยชิ้นส่วนโลหะ เฟือง และเครื่องมือหลากชนิดที่วางกระจัดกระจาย แต่กลับมีระเบียบในแบบของมันเอง
ที่นี่…คือร้านของเขา
เมื่อสามปีก่อน เขาได้ข้ามโลกมายังร่างนี้
ร่างของเ้าของร้านซ่อมแห่งนี้—ชายผู้เคยเป็ “ผู้วิเศษ”
โลกใบนี้ไม่ใช่เพียงโลกของเครื่องจักรไอน้ำเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งที่เรียกว่า “เวทมนตร์” และ “ผู้วิเศษ” อยู่ร่วมกัน
เหตุผลที่เอลริครู้เื่เหล่านี้ ก็เพราะเ้าของร่างเดิม…เคยเป็หนึ่งในนั้น
แต่ชายคนนั้นได้เสียชีวิตลง
ระหว่างการเลื่อนระดับจากขั้นที่ 1 ไปสู่ขั้นที่ 2
ขั้นที่ 1 : ช่างซ่อม
ขั้นที่ 2 : นักประดิษฐ์
และเมื่อเอลริคเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เขาก็ได้รับความทรงจำทั้งหมดของเ้าของร่างเดิมมาด้วย
ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดเรื่อยเปื่อย
เสียงประตูหน้าร้านก็ถูกเปิดออกอย่างแรง
“เอลริค! นายช่วยซ่อมนาฬิกาให้ฉันหน่อยได้ไหม!”
ชายร่างใหญ่ที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็ะโขึ้น
“ฉันได้ยินแล้ว ไม่ต้องะโก็ได้”
เอลริคเดินออกมาจากหลังร้าน พลางรับนาฬิกาแบบพกจากอีกฝ่ายขึ้นมาดู
“ฉันบอกนายแล้วนะ แจ็ค…ให้ไปซื้อนาฬิกาใหม่เถอะ เรือนนี้มันเก่าเกินไปแล้ว อะไหล่ก็แทบไม่มีเหลือแล้ว”
เขาพูดไป มือก็เริ่มหยิบเครื่องมือขึ้นมาซ่อมไปด้วยอย่างคล่องแคล่ว
แจ็คเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแ่ลง
“นายก็รู้…นี่เป็ของขวัญจากภรรยาฉัน ก่อนที่เธอจะจากไป”
เอลริคชะงักเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ
“โอเค ๆ ฉันรู้แล้ว”
เขาพยักหน้า แล้วตั้งใจซ่อมนาฬิกาต่ออย่างจริงจัง
เสียงกลไกเล็ก ๆ ดัง “แกร๊ก” ก่อนที่เขาจะประกอบมันกลับเข้าที่อย่างสมบูรณ์
ในจังหวะนั้น แจ็คก็ก้มลงมากระซิบเบา ๆ
“่นี้…ระวังตัวไว้หน่อยนะ”
“หืม?”
“แก๊งเขี้ยวหมาป่ากำลังเคลื่อนไหวแปลก ๆ เหมือนพวกมันกำลังแอบขายของบางอย่าง”
เอลริคเลิกคิ้วเล็กน้อย
“พวกมันก็ขายของเถื่อนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“คราวนี้ไม่เหมือนเดิม…” แจ็คพูดเสียงต่ำ
“มันเป็อาวุธวิเศษ เป็ปืนที่ไม่ต้องใช้ะุ ยิงออกมาเงียบ…และมองไม่เห็น”
เอลริคนิ่งไปชั่วขณะ แววตาเปลี่ยนเป็ครุ่นคิด
“งั้นเหรอ…”
ในตอนนั้นเอง เสียงเด็กผู้หญิงก็ดังขึ้นจากหน้าร้าน
“พ่อคะ! ลูกค้าเยอะแล้วนะคะ!”
เด็กหญิงตัวเล็กวิ่งเข้ามาเรียก
“โอเค ลินลี่ พ่อกำลังไป!” แจ็คหันไปตอบ ก่อนจะหันกลับมา
“ฉันไปก่อนนะ”
เขารับนาฬิกาคืน แล้วเดินออกไปยังร้านเหล้าข้าง ๆ ซึ่งเป็ของเขาเอง
ภายในร้านกลับมาเงียบอีกครั้ง
เอลริคนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปยังหลังร้าน
ประตูเหล็กถูกเปิดออก เผยให้เห็นห้องทำงานลับที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ประดิษฐ์
วงเวทถูกสลักลงบนพื้น เชื่อมต่อกับโครงสร้างโลหะขนาดใหญ่
กลางห้องนั้น…มีบางสิ่งตั้งอยู่
หุ่นยนต์รูปร่างมนุษย์
โครงสร้างของมันเป็การผสมผสานระหว่างเครื่องจักรและเวทมนตร์
บางส่วนยังไม่สมบูรณ์ แต่แกนกลางพลังงานเริ่มทำงานแล้ว
เอลริคเดินเข้าไปใกล้ ใช้มือแตะลงบนตัวมันเบา ๆ
“อืม…แก๊งเขี้ยวหมาป่าสินะ”
เขาพึมพำ ดวงตาเป็ประกายเล็กน้อย
“พวกมันก็เป็พวกฆ่า ลักพาตัว ทำทุกอย่างที่เลวทรามอยู่แล้ว…”
เขาหยิบเครื่องมือขึ้นมาอีกครั้ง เริ่มปรับแต่งส่วนสุดท้ายของหุ่น
เสียงโลหะกระทบกันดังเป็จังหวะ
“ถ้าฉันจะลองทดสอบของชิ้นนี้กับพวกมัน…ก็คงไม่เป็ไรหรอก”
มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย
ในห้องที่เต็มไปด้วยควันจาง ๆ และแสงเรืองจากวงเวท
บางสิ่งกำลังจะถือกำเนิดขึ้น
---
1K
![[จบ] สวรรค์ประทานหนูน้อยนำโชคมาสู่ครอบครัวชาวนา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1722910840_22167980.webp)