ตอนที่ 4
16.00 น.
ฉันยืนรอพี่แจ็คอยู่ที่ข้างรถของเขา รอกลับบ้านพร้อมกัน ก็กลับเองได้แต่อยากให้ผู้ชายไปส่ง ใครจะทำไม? อีกอย่างตอนที่บอกให้เขาไปส่งพี่แจ็คก็ไม่ว่าอะไรด้วย
ว่าที่แฟนฉันนี่ใจดีเนอะว่าไหม คิดแล้วก็ยืนบิดตัวยิ้มเขินคนเดียว ใครมองมาก็คงคิดว่าเป็บ้าอ่ะ
เดี๋ยวจะหาโอกาสมาเรียนแล้วกลับบ้านพร้อมพี่แจ็คบ่อยๆ ถ้าเขาเผลอฉันจะแอบเอากุญแจรถเขาไปปั๊มสำรองไว้ด้วยเลย!
ปกติฉันจะขับรถมาเรียนเองเพราะต้องแวะส่งเสียงซึงขึ้นรถไฟฟ้าแต่วางแผนไว้ว่าเดี๋ยวต้องให้น้องเรียกใช้บริการพี่วินมอเตอร์ไซค์แทน เอาจริงๆ ก็คือเห็นผู้ชายดีกว่าน้องชายนั่นแหละ
ฉันหยิบมือถือมาดูเพราะมีแจ้งเตือนเข้ามา หน้าจอแสดงชื่อ ‘JS’ ก็คือพี่แจ็คน่ะ
ตอนแรกที่เขาเปลี่ยนชื่อไลน์มาเป็แบบนี้ฉันแอบมะโนด้วยนะว่าเป็ Jack & Sor แต่เคยหลอกถามแล้วได้ใจความว่า S ตัวหลังมาจากชื่อจริงไง
เซ็งเลย...
และพออ่านข้อความที่ส่งมาก็เซ็งมากขึ้น...
[JS] : กลับหรือยัง
คือบอกไปแล้วว่าจะกลับพร้อมไง กล้าลืมฉันได้ไงเนี่ย!
[sosor] : ยังค่ะ
[JS] : งั้นรอกลับพร้อมพี่ไหม อีกสิบนาที
[sosor] : ซอบอกไปั้แ่ตอนกลางวันแล้วนะว่าจะกลับด้วย ลืมหรอคะ
[sosor] : ส่งสติกเกอร์โกรธ
แล้วมันก็ขึ้นว่าอ่านไม่ตอบ... ถึงจะชอบเขามากและทำตัวไม่สนใจอะไรแต่บางทีมันก็แอบน้อยใจลึกๆ
การอ่านไม่ตอบและดองแชทของเขาเป็อะไรที่ฉันชินมาก รอสิบนาทีตามที่เขาบอกพี่แจ็คก็ยังไม่ตอบ ทักไปอีกรอบก็ยังไม่ตอบเหมือนเดิม
ถ้าอีกห้านาทีไม่มาฉันกลับเองจริงๆ ด้วย
เชื่อหรอ?
อย่าเชื่อเลย... ฉันล้อเล่น
ถึงมาช้าฉันก็รออยู่แล้วไง ถึงจะเริ่มอารมณ์เสียนิดนึงก็เถอะ
ระหว่างรอก็เข้าแอพอินสตาแกมแล้วดูไอจีสตอรี่ของคนที่ฉันติดตามไปเรื่อยๆ จนมาถึงของ ‘พี่แทน’ หนึ่งในเพื่อนพี่แจ็ค
ฉันก็ติดตามเพื่อนในแก๊งเขาทุกคนอ่ะ หลักๆ คือเอาไว้ดูความเคลื่อนไหวของพี่แจ็คคนเดียวเลย เพื่อนพี่แจ็คทุกคนก็รู้นั่นแหละว่าฉันชอบเขา ถ้าเจอกันฉันก็โดนพวกพี่ๆ แซวประจำ
ในคลิปถ่ายให้เห็นห้องชมรมที่อยู่กันหลายคน และคนที่ฉันยืนรอก็กำลังนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ รัวนิ้วลงกับคีย์บอร์ดปากก็พูดอะไรที่ฉันฟังไม่ออก
พี่แทนเดินเข้าไปก่อกวนก็โดนพี่แจ็คชกไหล่แล้วด่าด้วยคำหยาบออกมาหนึ่งคำ พี่แทนก็ตอบกลับไปว่า ‘ตอนเที่ยงเสือกไม่ยอมทำ ตอนนี้ปั่นงานตาเหลือก’
ที่ไม่ตอบคงเพราะทำงานอยู่มั้ง
ฉันกดดูคลิปซ้ำแล้วส่งข้อความไปหาพี่แทน เขาอ่านแล้วตอบทันที
[sosor] : เหลือพี่แจ็คทำไม่เสร็จคนเดียวหรอคะ
[tana.tan] : ใช่แล้ว ต้องส่งก่อนห้าโมง ซอรอกลับพร้อมมันหรอ
[sosor] : ใช่ค่ะ
[tana.tan] : อีกสักสิบห้านาทีเลยมั้ง
คืออีกห้านาทีจะสี่โมงครึ่งแล้วนะ ยืนรอจนเมื่อยขา แถวนี้ไม่มีเก้าอี้ให้นั่งด้วยไง
เห้อออ ขอถอนคำพูดที่ว่าจะรอแล้วกัน นี่มันนานเกินไป
ฉันกลับเองก็ได้...
[sosor] : งั้นฝากบอกพี่แจ็คหน่อยนะคะว่าเดี๋ยวซอกลับเอง
กดส่งไป พอขึ้นว่าพี่แทนอ่านปุ๊บ ไม่มีสิบวินาทีมือถือฉันก็มีสายเรียกเข้า
เป็พี่แจ็คที่โทรมา
ฉันกดรับสายแล้วพูด “ค่ะ” ออกไปคำเดียวสั้นๆ ไม่ได้จงใจให้น้ำเสียงแข็งขนาดนั้นนะ แต่มันทั้งเมื่อยทั้งร้อนเลยอ่ะ
(ซอจะกลับแล้วหรอ)
“ค่ะ คือถ้าพี่แทนไม่บอกก็จะไม่ตอบแชทไม่โทรมาใช่ไหม” ฉันเป็คนขี้ร้อนและตอนนี้ก็หงุดหงิดแล้วด้วย
คือนึกออกไหมว่าถ้ามีงานต้องทำก็พูดสิ จะบอกทำไมว่าให้รอสิบนาที นี่รอจะครึ่งชั่วโมงแล้วนะ
(ไม่ใช่แบบนั้น...)
“มันร้อน เมื่อยขาด้วย อยากกลับแล้ว”
(...)
“เดี๋ยวกลับเอง พี่แจ็คก็จะได้ทำงาน”
(ซอโกรธหรอ)
คงจะจับน้ำเสียงฉันประกอบกับการที่พูดแบบไม่แทนชื่อตัวเองในประโยคสนทนาเลยสักคำ
(อีกสิบนาทีนะครับ... ได้ไหม...)
ปลายสายพูดเสียงนุ่ม เป็โทนเสียงที่ไม่ปกติแล้วพอพูดจบก็ได้ยินเสียงโห่แซวดังแทรกเข้ามา
ถ้าเป็เวลาอื่นได้ยินเขาพูดแบบนี้คงเขินตัวแตก แต่อย่างที่บอกว่าตอนนี้หงุดหงิด ไม่มีอารมณ์มาฟินอะไรทั้งนั้น!
“ค่ะ”
ฉันตอบแล้วตัดสาย วางของไว้ที่กระโปรงหน้ารถแล้วหยิบทิชชู่มาซับเหงื่อ
บางทีก็งงตัวเองที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ทั้งๆ ที่พี่แจ็คก็ดูไม่ได้แคร์ฉันเท่าไหร่เลย
.............................................................
พี่แจ็คจะรู้ตัวไหมว่าทำน้องน้อยใจขนาดไหนเนี่ยยยยย 5555555555