ข้างนอกฟ้ามืดแล้วและใกล้ถึงเวลาที่นับนทีต้องปิดร้านทว่าเ้าของร้านยังคอยมองออกไปข้างนอกและชะเง้อหาใครบางคนอยู่บ่อยๆก่อนจะก้มหน้าลงมองแผ่นกระดาษที่ว่างเปล่าตรงหน้าแล้วถอนหายใจออกมายาวๆอยู่หลายครั้งวันนี้ทั้งวันอัศดินทร์ไม่ติดต่อมาเลยไม่ว่าช่องทางไหนก็ตามทั้งที่ปกติหากมาไม่ได้หรือติดธุระจริงๆจะโทรมารายงานหรือไม่ก็ทิ้งข้อความไว้ในแชทแต่ทว่าเมื่อเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์จนเหนื่อยก็ไม่พบการติดต่อมาในรูปแบบใดใดเลย
นับนทีเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นดูอีกครั้งและกดไปที่รายชื่อเบอร์ที่โทรออกที่มักจะมีเบอร์ของอัศดินทร์แทรกอยู่ในรายชื่อที่โทรออกทุกวันเสมอทว่าวันนี้นับนทีกลับลังเลที่จะกดโทรขึ้นมาดื้อๆไม่ใช่ว่าทิฐิหรือท่ามากหากแต่ว่านับนทีกำลังกลัวการปฏิบัติตอบกลับอย่างเฉยชาของอัศดินทร์อย่างเช่นเมื่อเช้าแค่คิดขึ้นมาหัวใจก็ปวดหนึบร้าวไปทั้งอกออกจะหนักใจว่าในที่สุดท่าทีของอัศดินทร์ก็มีอิทธิพลต่อหัวใจและความรู้สึกของนับนทีจนได้
มองไม่เห็นทางที่จะตัดใจและหักห้ามไม่ให้ผูกพันกับอัศดินทร์ได้เลย….
หลังจากปล่อยให้ความคิดตีกันอยู่ในหัวอยู่นานในที่สุดนับนทีก็ปิดหน้าจอโทรศัพท์ลงอีกครั้งพร้อมถอนหายใจยาวเหยียดสุดท้ายความกลัวว่าอัศดินทร์จะเฉยชาใส่ก็เอาชนะความอยากรู้ว่าอัศดินทร์กำลังรู้สึกยังไงอยู่กับเหตุการณ์เมื่อเช้านี้นับนทีขยับลุกจากเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์ด้วยท่าทางเนือยๆเพื่อตรวจเช็คความเรียบร้อยก่อนปิดร้านเพื่อกลับบ้านแต่กระนั้นก็คอยมองออกไปด้านนอกอย่างมีความหวังเล็กๆในใจว่าจะได้เห็นร่างสูงของใครคนหนึ่งเดินลงมาจากรถแล้วผลักประตูเข้ามาในร้านแต่ทว่าเมื่อตรวจตราทุกอย่างในร้านเสร็จพร้อมที่จะปิดก็พบเพียงความว่างเปล่าไม่มีรถคันงามจอดหน้าร้านไม่มีเ้าของแสนหล่อเหลาที่มักมาเป็แขกประจำของร้านทุกเย็นในวันนี้และนับนทีก็ต้องยอมแพ้ด้วยการปิดร้านด้วยอาการหงอยเหงา
“คุณแม่ขาน้าอัศไม่มาเล่านิทานให้หนูฟังเหรอคะ”คนโปรดของอัศดินทร์ทวงถามขณะที่นับนทีแทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มของแกและเตรียมรับหน้าที่เล่านิทานให้ฟังในคืนนี้ตากลมโตใสแจ๋วจ้องมาที่นับนทีเพื่อรอคอยคำตอบนับนทีเสียวหัวใจแปลบเมื่อถูกลูกทวงถามแบบนั้นไม่ใช่เพียงนับนทีที่ผูกพันกับอัศดินทร์แต่ลูกเองก็ติดอัศดินทร์แจเหมือนกัน
“น้าอัศติดงานค่ะเดี๋ยววันนี้แม่เล่าให้ฟังก่อนนะคะ หนูจะฟังเื่อะไรดีเอ่ย”นับนทีโอบแกให้นอนลงแนบอกขณะที่ลูบเรือนผมสวยอย่างแสนรักแกนิ่งไปชั่วครู่คงเพราะเศร้าไม่น้อยที่น้าอัศคนโปรดไม่ได้มาเล่านิทานให้ฟังในวันนี้นับนทีสังเกตท่าทีของลูกอย่างใจหาย อัศดินทร์มีอิทธิพลกับแกมากจริงๆ
“อีกนานไหมคะน้าอัศถึงจะมาเล่านิทานให้ฟัง”แม้นับนทีจะหลอกล่อพูดไปเื่อื่นแกก็ยังถามถึงอัศดินทร์ขึ้นมาอีกจนนับนทีเองก็นึกหนักใจ
“เดี๋ยวน้าอัศก็มาค่ะวันนี้น้าอัศงานยุ่งม้ากมาก” นับนทีลูบหลังปลอบ
“คุณแม่โทรหาน้าอัศได้ไหมคะ”แกร้องขอ
“เอ่อน้าอัศอาจจะกำลังยุ่งกับงานอยู่นะคะ เราไม่กวนน้าอัศดีกว่าเนอะ”
“แต่น้าอัศบอกว่าให้หนูเล่าทุกอย่างให้น้าอัศฟังได้หมดเลยค่ะวันนี้หนูอยากเล่าให้น้าอัศฟังว่าหนูเขียนชื่อได้แล้วค่ะ”
คำพูดแสนซื่อทำนับนทีจุกในอกและแสบกระบอกตาขึ้นมาดื้อๆอะไรอย่างหนึ่งแข็งๆวิ่งขึ้นมาจุกที่คอจนกลืนน้ำลายลงอย่างยากลำบากหลังจากทั้งนับนที คุณป้า และอัศดินทร์เพียรสอนแกให้เขียนชื่อเล่นและชื่อจริงมาเป็เวลานานนักคัดลายมือเส้นประมืออาชีพได้ก้าวขึ้นสู่สังเวียนนักคัดลายมือโดยไร้เส้นประแล้วและวันนี้แกก็ทำสำเร็จก้าวขึ้นสู่นักคัดลายมือไร้เส้นประระดับมืออาชีพในที่สุดแม้ตัวหนังสือจะขยึกขยืออยู่มากก็ตาม
“คือ…”นับนทีอึกอัก
“คุณแม่ขาได้ไหมคะ” เสียงออดอ้อนมาพร้อมกับที่ขยับลุกจากอกนับนทีมานั่งตัวตรงช้อนตากลมโตเอียงคอมองอย่างขอร้องนับนทีเสหน้าที่น้ำตากำลังรื้นไปมองด้านข้างเพื่อกระพริบถี่ๆไล่ไม่ให้มันได้ไหลออกมาเพิ่งรู้ว่ามันขึ้นมาคลอจนเจียนจะหยดลงมาอยู่แล้วก่อนจะหันมายิ้มให้แกอ่อนโยน
“โอเคค่ะหนูไปหยิบสมุดคัดลายมือมานะคะแม่จะโทรหาน้าอัศให้”
ดวงตากลมโตที่ช้อนมองนับนทีในคราวแรกเปล่งประกายสดใสก่อนรอยยิ้มแสนหวานจะแย้มออกมาพร้อมกับที่รีบปีนลงจากเตียงไปหยิบสมุดคัดลายมือประจำตัวกลับขึ้นมานั่งบนเตียงนับนทีอ้าแขนออกให้แกเข้ามานอนเกยที่อกแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดวิดิโอคอลหาอัศดินทร์รอสัญญานอยู่ชั่วครู่อัศดินทร์จึงกดรับ เ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่นับนทีไม่กล้าโทรหาทั้งวันปรากฏบนหน้าจอซึ่งเ้าตัวยังอยู่ในชุดทำงาน
“น้าอัศขา”เด็กหญิงตัวน้อยส่งเสียงเรียกอัศดินทร์ผ่านหน้าจอโทรศัพท์นับนทีที่ไม่ได้อยู่ในเฟรมด้วยแอบมองอยู่ห่างๆจึงเห็นว่าคนที่ทำหน้าเคร่งขรึมในคราวแรกกำลังแย้มรอยยิ้มกว้างมาให้ยัยหนูได้ทลายความเ็าของอัศดินทร์ลงได้อย่างราบคาบ
“สวัสดีค่าหนูยังไม่นอนเหรอคะ ขอโทษด้วยนะคะวันนี้น้าอัศยุ่งกับงานมากๆไม่ได้ไปเล่านิทานให้หนูฟังเลย วันนี้ใครเล่านิทานให้ฟังเอ่ย”อัศดินทร์ตอบกลับมายาวเหยียดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่สุด
“คุณแม่จะเล่าให้ฟังค่ะ”
“เหรอคะแล้วโทรหาน้าอัศมีอะไรจะเล่าให้ฟังไหมคะ”
“หนูจาอวดคัดลายมือค่ะ”น้ำเสียงที่เอ่ยบอกอัศดินทร์เจือไว้ด้วยความกระตือรือร้นและความภูมิใจแกรีบก้มลงไปเปิดหน้าสมุดแล้วชูใส่กล้องให้อัศดินทร์ดูนับนทียื่นมือไปช่วยจัดให้หันหัวสมุดให้ถูกทางแล้วหันไปเปิดไฟให้ห้องสว่างขึ้นเพราะกลัวอีกฝ่ายไม่เห็น
“คัดชื่อจริงได้แล้วเหรอคะว้าว หนูเก่งจังเลยค่ะ” อัศดินทร์เอ่ยน้ำเสียงตื่นเต้นเป็การใหญ่นับนทีเองที่ลอบมองสีหน้าอยู่นอกจอยังอดที่จะยิ้มตามไปด้วยไม่ได้ถ้านี่รู้ว่าคือลูกสาวอัศดินทร์คงมีปฏิกิริยาตอบกลับใหญ่โตกว่านี้แน่“คนเก่งของน้าอัศอยากได้รางวัลอะไรเอ่ย”
“อยากให้น้าอัศมาเล่านิทานให้ฟังค่ะ”อัศดินทร์หัวเราะมาตามสายในขณะที่นับนทีจุกในอกกระนั้นก็รอคอยคำตอบจากอัศดินทร์ด้วยใจเต้นเช่นกัน
“ได้สิคะไว้น้าอัศทำงานเสร็จวันไหนจะไปเล่านิทานให้หนูฟังทุกวันเลยดีไหมเอ่ย”
ก่อนจะใจแฟบเมื่อได้ยินอัศดินทร์เอ่ยตอบกลับลูกมาแบบนั้นเพราะหมายความว่าวันนี้เ้าตัวคงไม่มาแน่นอนและยังไม่แน่ว่าจะมาอีกเมื่อไหร่
“ดีค่ะ”แต่กระนั้นคำตอบของอัศดินทร์ก็ยังเรียกรอยยิ้มและประกายสายตาสุกใสของลูกสาวได้
“เอาตุ๊กตาตัวใหญ่ๆด้วยดีไหมคะตัวใหญ่ๆเท่าตัวหนูเลย”
“ไม่มีที่จะเก็บแล้วอัศ”นับนทีต้องรีบเอ่ยแทรกทันทีเพราะตอนนี้ห้องนอนลูกล้นไปด้วยตุ๊กตาของอัศดินทร์ที่ขยันขนซื้อมาให้บ่อยๆแล้ว
“หนูอยากได้ตุ๊กตาอะไรเอ่ย”แต่อัศดินทร์ก็ไม่ฟัง นอกจากส่งเสียงออดอ้อนลูกมาตามสายดูก็รู้ว่าพร้อมจะตามใจกันทุกอย่าง
“เอานีโม่ค่ะ”คนที่ชอบสีส้มพอๆกับสีชมพูตอบพ่อเสียงแจ๋ว นับนทีได้ยินเสียงหัวเราะจากคนพ่อ
“โอเคค่ะเดี๋ยวน้าอัศจะซื้อนีโม่ตัวใหญ่ๆไปเป็รางวัลคนเก่งนะคะ”
“น้าอัศจะมาหาหนูวันไหนคะ”
“วันที่น้าอัศงานไม่ยุ่งค่ะหนูรอก่อนนะคะ”
“โอเคค่ะ”รับปากพ่ออย่างเชื่อฟังแม้ไม่อยากจะคิดหากแต่บางทีนับนทีก็ออกจะสงสัยว่าความผูกพันทางสายเืจะเป็ส่วนหนึ่งที่ทำให้ทั้งสองผูกพันกันได้ไวขึ้นไหมยิ่งเมื่ออัศดินทร์ทั้งใจดีและยอมตามใจแกทุกอย่างก็ยิ่งทำให้ได้พื้นที่ในใจของลูกได้อย่างรวดเร็วขึ้น
“ถึงเวลานอนของหนูแล้วนอนนะคะ หลับตาฝันหวานเร็วค่ะ”อัศดินทร์ตะล่อมบอกมาตามสายและลูกสาวก็ล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่ายแกซบอยู่บนอกนับนทีแต่ยังไม่ยอมหลับตา จนพ่อต้องสำทับมาอีก “หลับตาด้วยค่ะคนเก่ง”
เด็กหญิงหลับตาลงอย่างเชื่อฟังนับนทีจึงเบนหน้าจอโทรศัพท์มาหาตัวเอง อัศดินทร์หุบรอยยิ้มลงทันทีเปลี่ยนสีหน้าเป็เคร่งขรึมนับนทีชิงเอ่ยปากก่อนกลัวว่าอัศดินทร์จะกดปิดสาย
“ยังอยู่ที่ทำงานเหรอ”
“ครับ”ตอบกลับมาสั้นๆและเหมือนไม่มีอะไรจะพูดอีก นับนทีใจแป้วในทันที
“ทานข้าวเย็นหรือยัง”
“ครับ”
“ทานที่ไหนเหรอ”
“ผมสั่งออนไลน์มาครับ”
“อ้อ”นับนทีตอบรับสั้นๆ แล้วก็เงียบกันทั้งคู่ ก่อนจะเป็นับนทีที่หาเื่มาคุยต่อ“พี่จะเล่านิทานให้แกฟังแล้ว แต่แกร้องหาจะให้วิดิโอคอลกับอัศอยากอวดที่เขียนชื่อได้”
“ขอบคุณนะครับที่ยอมวิดิโอคอลมาถึงพี่อาจจะไม่อยากทำก็ตาม”
“อัศคือ…”
“ผมทำงานต่อก่อนนะครับฝันดีครับ ฝากจูบหน้าผากตัวเล็กด้วย”
“อื้มอัศก็อย่า…” สัญญานถูกตัดไปแล้วแม้นับนทีจะยังพูดไม่จบหน้าจอที่ไม่มีใบหน้าของอีกฝ่ายพาให้ใจยิ่งวูบโหวง ความเ็าของอัศดินทร์เวียงวานนท์มีผลต่อจิตใจนับนทีมากเหลือเกินเพราะรู้ตัวอีกทีน้ำตาก็ไหลลงมาเปียกแก้มเสียแล้วขณะกอดลูกที่หลับปุ๋ยไปอย่างง่ายดายหลังจากอวดการเขียนชื่อได้ครั้งแรกกับพ่อ
“นับทำไมไม่เข้าบ้านลูก”
“อ้อนับเผลอคิดอะไรเรื่อยเปื่อยนิดหน่อยน่ะครับ”นับนทีหลุดจากภวังค์ที่ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งนิ่งอยู่อย่างนี้นานเท่าไหร่แล้วรู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองยังนั่งอยู่ในรถที่ขับเข้ามาจอดในบ้านจนคุณป้าต้องมาเคาะเรียกด้วยสีหน้าห่วงใย
“ไม่สบายหรือเปล่าหืม” คุณป้ายื่นหลังมือมาอังหน้าผากด้วยสีหน้าห่วงใยนับนทีรู้สึกอุ่นขึ้นมาในหัวใจทันทีแม้จะขาดแม่แต่ก็ยังมีคุณป้าที่รักนับนทีไม่ต่างกับแม่คนหนึ่ง
“นับสบายดีครับพอดีนั่งนึกอะไรเกี่ยวกับร้านนิดหน่อยก็เลยลืมว่าตัวเองยังอยู่ในรถ”นับนทีปฏิเสธท่านอ่อนโยนแล้วเดินโอบท่านเข้าไปในบ้านใครคนหนึ่งกำลังนั่งคัดลายมืออยู่ที่ห้องนั่งเล่นอย่างขมักเขม้นและเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างพร้อมเรียกนับนทีเสียงแจ๋วทันทีที่โผล่เข้าไปให้แกเห็นหน้า
“คุณแม่มาแล้ว”
“หนูทำอะไรอยู่เอ่ย”
“คัดลายมืออยู่ค่ะคุณแม่คะหนูเก่งมั้ย” ยกสมุดคัดลายมือมาอวดเป็การใหญ่
“เก่งที่สุดเลยค่ะคนดีของแม่”นับนทีชมเปราะเมื่อหย่อนตัวลงข้างๆแกแล้วเห็นลายมือขยึกขยือถูกเขียนเกือบเต็มหน้ากระดาษด้วยชื่อเต็มของแกก้มลงจูบบนกระหม่อมเล็กอย่างแสนรัก
“งั้นป้าไปทำข้าวเย็นก่อนนะลูก”
“เดี๋ยวนับไปช่วยครับ”นับนทีจะขยับลุก
“ไม่เป็ไรๆนับนั่งพักเถอะ ป้าจะทำอะไรง่ายๆสองสามอย่างเอง”ท่านยกมือห้ามและทำท่าจะเดินออกไปแต่ทว่าก็หันกลับมาถามอีกประโยคหนึ่ง“อัศไม่มาหลายวันแล้ว วันนี้จะมาหรือเปล่าลูก ป้าจะได้ทำอาหารเผื่อ”
นับนทีนิ่งไปชั่วครู่กับคำถามของคุณป้าอัศดินทร์ไม่มาที่นี่จะครบสัปดาห์แล้วโดยไม่ยอมติดต่อมาทุกช่องทางและนับนทีก็ไม่กล้าติดต่อไปหาหลังจากเห็นความเฉยชาอย่างน่ากลัวในวันนั้น
“คงไม่มาครับอัศไม่ได้ว่าไง” นับนทีบอกคุณป้าเสียงเบา
“่นี้งานหนักอีกเหรอลูกคราวก่อนก็หายไปนานทีนึงแล้ว”
“คงงั้นครับอัศบอกใกล้จะขึ้นรับตำแหน่งรองประธานบริษัทแล้ว”
“มิน่าใกล้จะได้รับตำแหน่งใหญ่นี่เองเลยยุ่งมาก ของขวัญก็พูดถึงใหญ่วาดรูปกี่ทีก็จะเก็บไว้อวดน้าอัศ คัดลายมือไว้เต็มหน้ากระดาษก็จะเอาไว้อวดแม่กับน้าอัศอย่างว่าแหละนะคนตามใจกันมาตลอด” คุณป้าเย้าหลานตัวเล็กอย่างเอ็นดูในขณะที่นับนทียิ่งหนักอึ้งในใจหันมองลูกที่ก้มเขียนชื่อตัวเองอย่างไม่รู้จักเหนื่อยก็ให้รู้สึกสงสารไม่รู้ว่าเมื่อไหร่พ่อจะได้มาหาอีกหรือบางทีที่นี่อาจจะไม่ใช่ที่ที่อัศดินทร์อยากมาแล้วก็ได้
เป็อีกคืนที่นับนทีต้องกลายเป็คนเล่านิทานให้ลูกฟังจนแกหลับเด็กหญิงรบเร้าจะขอวิดิโอคอลหาพ่อแต่นับนทีโกหกไปว่าโทรศัพท์มือถือใช้งานไม่ได้แกจึงรับฟังโดยดีและนอนฟังนับนทีเล่านิทานจนหลับไปในที่สุดนับนทีตะแคงข้างหันมองเสี้ยวหน้าเล็กในความสลัวของห้องแม้จะมองทุกอย่างไม่ชัดแต่ส่วนประกอบบนใบหน้าที่เป็ส่วนผสมของนับนทีและอัศดินทร์ที่อยู่บนตัวแกเด่นชัดแทบทุกสัดส่วนนับนทีไม่รู้ว่าตัวเองจะโกหกลูกไปได้นานเท่าไหร่ถ้าหากในที่สุดแล้วอัศดินทร์จะไม่มาเหยียบที่นี่อีก
แม้ยังไม่ดึกมากนักและยังได้ยินเสียงสนทนาจากบ้านอื่นๆแต่ชั่วขณะที่นับนทีตะแคงข้างนอนจ้องหน้าลูกเงียบๆหูก็ได้ยินเสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นเสียงชัดจนรู้แน่ว่ารถคันดังกล่าวคงจอดเทียบอยู่ที่รั้วบ้านเท้าไวเท่าความคิดนับนทีขยับลุกจากที่นอนลูกไปแหวกผ้าม่านออกดูทันได้เห็นท้ายรถคันคุ้นตาขับออกไปจากรั้วบ้านนับนทียืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอยู่นานพร้อมความสับสนที่ตีกันให้วุ่นอยู่ในหัวก่อนที่สมองจะสั่งการให้ทำอะไรอย่างหนึ่งอย่างรวดเร็ว
คุณป้ากำลังเดินขึ้นมาชั้นบนตอนที่นับนทีคว้ากุญแจรถและคีย์การ์ดคอนโดของอัศดินทร์วิ่งสวนลงมาด้านล่างนับนทีอธิบายให้ท่านฟังเพียงว่าจะไปหาอัศดินทร์ที่ที่ทำงานเพราะมีธุระกันนิดหน่อยท่านจึงได้กำชับให้ขับรถระวังๆเมื่อผละจากคุณป้าแล้วนับนทีก็รีบวิ่งไปขึ้นรถขับตามอัศดินทร์ไปทันที
รถของอัศดินทร์ไม่อยู่ในระยะที่นับนทีมองเห็นแล้วเพราะนับนทีติดไฟแดงหลายจุดแต่ก็รู้ว่าจะต้องไปหาที่ไหนใช้เวลาพอสมควรในการฝ่าการจราจรมาถึงคอนโดของอัศดินทร์การเข้าไปด้านในไม่เป็ปัญหาเมื่อนับนทีมีคีย์การ์ดที่อัศดินทร์ให้ไว้และเพียงไม่กี่นาทีนับนทีก็ไปหยุดยืนที่หน้าห้องของอัศดินทร์พร้อมมือที่ยกขึ้นอย่างลังเลในการเสียบคีย์การ์ด
ทว่ายังไม่ทันที่นับนทีจะดึงบานประตูคนข้างในก็ทำหน้าที่ดึงมันเปิดออกเสียก่อนต่างคนต่างจ้องหน้ากันค้างและเพียงชั่วอึดใจต่อมานับนทีก็ถูกมือใหญ่รวบเอวดึงเข้าไปด้านในพร้อมริมฝีปากที่บดจูบลงมาโดยไม่ให้ตั้งตัวอัศดินทร์เก่งมากพอที่จะจูบนับนทีพร้อมๆกับที่พาร่างนับนทีไปทิ้งลงโซฟาและตามมาคร่อมทับทั้งที่ปากยังไม่ละห่างจากปากของนับนทีเลยแม้แต่นิดการจู่โจมโดยไม่ให้ตั้งตัวดึงความนึกคิดทั้งหมดของนับนทีไปหมดสิ้นรสจูบของอัศดินทร์ในตอนนี้ไม่เหมือนอัศดินทร์เมื่อสี่ปีก่อนนั่นสักนิดมันเต็มไปด้วยความดุดัน เรียกร้อง และ้า ราวกับไม่เคยพอสักนิดนับนทีทำได้เพียงตามััของอัศดินทร์ไปโดยไม่อาจหยุดยั้งและไม่รู้ว่าอัศดินทร์จะพารสัันี้ไปถึงจุดไหนชั่วความนึกคิดหนึ่งนับนทีเกิดคำถามขึ้นในใจ
ถ้าอัศดินทร์ทำมากกว่าจูบล่ะนับนทีจะทำยังไงดี…
100%
#ซ่อนรักอัศดินทร์
581
