เสี่ยใหญ่กล่าวอย่างจิ้งจอกเ้าเล่ห์ที่เริ่มน้ำลายสอเมื่อได้กลิ่นเนื้อสมันสาว
“ครับเฮียแต่วันนี้ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ”
ยุทธนากล่าวออกไป ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเสี่ยซ้งกำลังคิดอะไรอยู่เขาเองก็ไม่ได้โง่สักเท่าไหร่หรอก แต่ให้เลือกลูกเขยระหว่างเสี่ยซ้งคนนี้กับคุณธัชพงษ์เขาขอเลือกคนหลังดีกว่า
“ถ้ามีปัญหาอะไรให้ช่วยก็อย่าเกรงใจล่ะยังไงเราก็คนกันเอง”
เสี่ยใหญ่กล่าวอย่างแสดงน้ำใจเต็มที่
“ขอบคุณครับเฮีย”
ยุทธนากล่าวแล้วยกมือไหว้เสี่ยใหญ่รุ่นพี่อีกครั้งก่อนหันหลังเดินจากไปโดยที่เสี่ยซ้งก็ได้รีบพยักหน้าสั่งให้ลูกน้องเดินออกไปส่งด้วยอย่างให้เกียรติ
“พวกลื้อเคยเห็นหน้าลูกสาวของไอ้ยุทธไหมว่ะ”
เสี่ยซ้งหันไปถามไอ้หมีลูกน้องคนสนิท เมื่อลับหลังของอีกฝ่ายไปแล้ว
“ไม่เคยเลยครับ”
พวกลูกน้องต่างตอบเป็เสียงเดียวกัน
“ลองสืบๆดูหน่อยก็แล้วกันถ้าหากสวยจริงอย่างที่มันว่า อั้วจะได้ขุดหลุมพรางไว้ดักพ่อของมันแล้วบีบเอาลูกสาวมาเชยชมเล่นเสียหน่อย หึ หึ หึ”
เสี่ยใหญ่หัวเราะในลำคออย่างมีเลศนัยขณะที่ั์ตาวาวโรจน์อย่างจิ้งจอกกระหายเหยื่อ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
“สิตาเอยสิตา สิตา”
เมื่อก้าวเข้าไปในบ้านชั้นเดียวหลังเล็กๆเก่าๆบนเนื้อที่แคบๆของตนแล้วยุทธนาก็ส่งเสียงเรียกบุตรสาวดังลั่นพร้อมกับเปิดไฟขึ้นจนสว่างไสวไปทั้งบ้าน
“ขาพ่อ”
มีเสียงงัวเงียดังขานรับมาจากห้องทางด้านซ้ายมือ
“ออกมาหาพ่อหน่อยสิ”
นายยุทธนาออกคำสั่ง ก่อนวางข้าวของที่หิ้วมาแล้วนั่งลงบนเสื่อที่ปูไว้กลางบ้านเพื่อเป็ที่สำหรับนั่งดูทีวี
หญิงสาวเ้าของนามบุญสิตาคลานออกมาจากห้องด้วยสภาพที่ลืมตาแทบไม่ขึ้นงานรับจ้างขายของและรุนรถเข็นผักในตลาดหนักหนาจนทำให้เธอต้องหลับเป็ตายทุกครั้งเมื่อกลับมาถึงบ้าน
“พ่อเรียกหนูทำไมค่ะ”
หญิงสาวถามเสียงอู้อี้แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆกับที่ผู้เป็พ่อนั่งอยู่
“จะง่วงอะไรนักหนานะลูกลืมตามาดูนี่สิ พ่อซื้อเป็ดพะโล้กับหมูทอดกระเทียมจากในภัตคารมาฝากเชียวน่ะ”
ยุทธนากล่าวพลางจับไหล่บอบบางของบุตรสาวเขย่าเรียก
“พ่อไปเข้าบ่อนมาอีกแล้วใช่ไหม”
หญิงสาวกล่าวทั้งที่ยังนอนขดหลับตาอยู่ก็พ่อของหล่อนมักจะเป็อย่างนี้ทุกครั้งเวลาที่ไปเล่นไพ่แล้วได้เงินมาคือมักจะซื้ออาหารดีๆแพงๆมาฝาก
แต่ปกติแล้วพ่อก็มักจะแค่เรียกบอกให้รู้อยู่ที่หน้าประตูเท่านั้นว่าได้ซื้ออะไรมาบ้าง แล้วก็เก็บของที่ซื้อมาเอาไว้ให้เธอทานในตอนเช้าแต่วันนี้พ่อกลับเรียกให้เธอออกมาจากห้องด้วย
“ก็นิดหน่อยน่า แต่วันนี้พ่อไม่ได้เล่นนะ”
ผู้เป็พ่อกล่าวอย่างอารมณ์ดี
“แล้วพ่อเอาเงินที่ไหนไปซื้อของแพงๆพวกนี้มา”
“เออน่าพ่อก็มีปัญญาของพ่อบ้างสิว่ะ”
“แล้วพ่อเรียกหนูออกมาทำไมเดี๋ยวตีสามหนูก็ต้องตื่นออกไปทำงานที่ตลาดแล้วน่ะ”
“หนูไม่ต้องรีบตื่นขนาดนั้นอีกต่อไปแล้วลูกพ่อหางานใหม่ให้ทำได้แล้ว”
“งานอะไรค่ะพ่อ”
หญิงสาวลืมตาขึ้นมามองหน้าผู้เป็พ่ออย่างสนใจทันทีด้วยรู้สึกเบื่อกับงานที่ทำอยู่ทุกวันนี้เหมือนกันเพราะมันเป็งานที่หนักมากแต่รายได้กลับน้อยจนเธอเคยรู้สึกท้ออยู่บ่อยๆแต่ที่ต้องทนทำก็เพราะยังหางานอื่นไม่ได้นั้นเอง
“เป็คนใช้ในบ้านเ้านายเก่าของพ่อ”
“เป็คนใช้หรือค่ะ”
5K
