ย้อนเวลามาขายไก่ย่าง

โมชอบเต้

เย็นวันนั้นเต้พักเ๹ื่๪๫ร้านขายไก่ปิ้งไว้สักพัก เขาหยิบหนังสือเรียนกองโตขึ้นมาทบทวนทีละวิชา แม้ว่าเขาจะเคยเรียนสิ่งเหล่านี้มาแล้ว แต่ก็มีหลงลืมไปเยอะ แต่ด้วยประสบการณ์ที่ผ่านการเรียนมหาวิทยาลัย และปริญญาโทมาแล้ว ทำให้เขาสามารถทบทวนบทเรียนได้ไว และมีเทคนิคการจดจำที่สามารถจดจำได้ไวและจำได้เยอะกว่าคนอื่น

เพียงแค่ 2-3 ชั่วโมง เต้ก็สามารถทบทวนเนื้อหาได้หลายวิชา เนื้อหาที่อัดแน่นอยู่ในหัวทำเอาเขาปวดหัวไม่ใช่น้อย เต้ปิดหนังสือและหลับไปทั้งอย่างนั้น

วันต่อมาเต้เดินไปโรงเรียนแต่เช้าเช่นเดิม อากาศเย็นสบาย มีลมพัดเบาๆ และไม่มีแดด เขาเดินไปพร้อมกับฮัมเพลงไปอย่างอารมณ์ดี ระหว่างทางเขาได้เจอนักเรียนหลายคนที่กำลังเดินไปโรงเรียนเช่นกัน

“เต้….” เสียงหวานๆ เอ่ยทักทายดังขึ้น เต้ค่อยๆ หันหลังกลับไปมองก็พบว่าเป็๞โม เด็กสาวที่จอห์นแอบชอบคนนั้น

เธอยิ้มอย่างเขินอาย พลางอาผมทัดหูและก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตา เต้ขมวดคิ้วยืนมองเธออย่างสงสัย ว่าเธอเป็๲อะไร เขายืนมองอีกสักพักก่อนจะรีบสาวเท้าเดินต่อไปเมื่อเห็นว่าเธอเอาแต่ก้มหน้า ไม่พูดไม่จา

โมเมื่อได้ยินเสียงเต้เดินจากไปก็รีบเงยหน้าขึ้น สีหน้าเปลี่ยนไปในฉับพลัน ทำไมเต้ถึงไม่ทักเธอ!? นี่เธออุตสาห์เรียกและก็ยิ้มให้เขาแล้วนะ เขาควรที่จะรีบวิ่งมาทักทายเธอสิ!! เธอกระทืบเท้า ก่อยจะรีบเดินตามเต้ไป

“เต้….ทำไมไม่ทักโมเลยล่ะ” เธอเดินไปข้างๆ เต้ และยิ้มหวานๆ ให้อีกครั้ง เต้ขมวดคิ้วน้อยๆ เขารู้สึกว่าเสียงของเธอนั้นดูแหลมจนบาดหูเกินไปหน่อย

“ลืมทัก” เต้ตอบไปสั้นๆ ก่อนจะเดินให้เร็วขึ้นเมื่อเห็นว่ามีสายตาจากนักเรียนหลายคนกำลังมองมาทางนี้

“เต้….” โมเอ่ยเสียงเบา คล้ายหมดแรง แต่ในใจของเธอนั้นกลับตรงกันข้าม ใจของเธอลุกท่วมไปด้วยความโกรธ

โมเดินไปตัดหน้าเต้ เธอกางมือขวางไว้ ก่อนจะพูดด้วยสีหน้าน่าสงสาร “เต้ไม่ชอบโมแล้วจริงๆ หรอ”

เธอพูดขนาดนี้แล้วเธอไม่เชื่อว่าเต้จะลืมเธอได้ลงหรอก โมเสยะยิ้มในใจ เธอจะทำให้เต้กลับมาชอบเธอ แล้วจากนั้นก็จะเฉดหัวทิ้งซะ!

ส่วนเต้นั้นยืนขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม อะไรของเด็กผู้หญิงคนนี้ เขาพูดไปชัดเจนในครั้งก่อนๆแล้วนะว่าไม่ได้ชอบ ทำไมเธอถึงต้องเอาตัวมายุ่งกับเขาด้วย

เต้ตัดสินใจยืนอยู่นิ่งๆ รอดูว่าเธอจะทำอะไรต่อไป เขาคิดว่าเธอคงไม่กล้าจะทำอะไรที่มันมากเกินไปหรอก เด็กผู้หญิงหน้าบางจะตายไป เต้คิดในใจ

แต่เขาคงคิดไม่ถึงว่าโมไม่ใช่ผู้หญิงที่หน้าบาง เธอหน้าหนากว่าที่เขาคิด!

เมื่อเห็นว่าเต้ไม่ตอบโต้อะไร ใจของโมก็กระตุก นี่เธอยอมให้เขาขนาดนี้แล้วนะ! เขาควรที่จะเลิกเฉยเมยแบบนี้สิ ทีผู้หญิงพวกนั้นเขายังยิ้มให้ได้เลย! เธอตัดสินใจบีบน้ำตา น้ำตาของเธอไหลออกมาเบาๆ เธอยกมือขึ้นขยี้ตาอย่างน่าสงสาร

ระหว่างนั้นสายตาอยากรู้อยากเห็นของนักเรียนคนอื่นๆก็เพิ่มมากขึ้น มองจากมุมนอกยังไงเธอก็เป็๞คนที่โดนรังแก

“เต้ไม่ชอบเราแล้วจริงๆด้วย!” ดวงตาของเธอปริ่มไปด้วยน้ำตา เธอร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร

เต้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ผู้หญิงคนนี้นี่!ช่างน่ากลัวจริงๆ การแสดงของเด็กอายุ 15 หรือจะมาหลอกผู้ใหญ่อย่างเขาได้ ตลกจริงๆ

เต้ไม่รีบร้อนเท่าไหร่ เพราะใกล้เดินถึงโรงเรียนแล้ว เขายกมือกอดออก ยืนมองโมที่กำลังยืนน้ำตาไหลนิ่งๆ เขาจะรอดูว่าผู้หญิงคนนี้จะแสดงละครปาหี่อะไรอีก

โมยิ่งน้ำตาไหลมากกว่าเดิม เธอขยี้ตาจนตาแดง ทำให้ดูน่าสงสารมากกว่าเดิมอีก

“.............” เต้กอดอกมอง

คราวนี้โมเริ่มสะอื้นเบาๆ เธอยืนร้องไห้จนตัวสั่น แต่สายตาของเธอนั้นเริ่มจะแข็งขึ้นเรื่อยๆ

มันกะจะให้เธอยืนร้องไห้ตรงนี้อีกนานขนาดไหนเนี่ย! เธอบีบน้ำตาจนมันไม่มีน้ำตาให้ไหลแล้ว! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย แกควรจะเข้ามาปลอบเธอสิ! โมคิดในใจอย่างกระวนกระวาย

แต่การแสดงนี้ก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะมีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยหญิงสาวแล้ว จอห์นและพรรคพวกเดินมาพร้อมกับสีหน้าขึงขัง และเมื่อเห็นว่าโมยืนกำลังยืนร้องไห้อยู่ เขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความร้อนใจ

“โม โมเธอเป็๲อะไร! ร้องไห้ทำไม” จอห์นเช็ดน้ำตาให้โมเบาๆ เขาดึงกระเป๋าโมมาถือไว้ มืออีกข้างก็ลูบหัวเธอเบาๆ

“ฮือ….จอห์น ฮึก”

“ไอ้เต้! มึงทำอะไรโมวะ!!!” จอห์นหันมาทำตาขวาง เขาพุ่งเข้ามาจะกระชากคอเสื้อเต้ขึ้น แต่เต้เบี่ยงตัวหลบอย่างสบายๆ ก่อนจะพูดว่า

“กูไม่ได้ทำอะไร” เขายักไหล่ ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

“มึงไม่ได้ทำเหี้ยไร แล้วโมจะร้องไห้ได้ยัง!” จอห์น๻ะโ๠๲ขึ้นมาเสียงดัง คราวนี้นักเรียนคนอื่นๆเริ่มตีวงเข้ามาดู จากเดิมที่ดูอยู่ห่างๆ ก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้น

“จอห์นพอเถอะ..” โมกระตุกเสื้อจอห์นเบาๆ จอห์นมาทีไรชอบทำให้เ๹ื่๪๫ใหญ่ทุกที เธอไม่อยากมีเ๹ื่๪๫ตรงนี้!

“มึงถามยาหยีมึงเองเถอะว่าร้องไห้ทำไม กูก็อยากรู้เหมือนกัน” เต้กอดอกมองตรงไปที่โม

โมกระตุกเสื้อจอห์นถี่ๆ พยายามจะลากจอห์นไปจากตรงนี้ แผนของเธอกำลังจะพังแล้ว!

“ไอ้เต้มึงอย่ามาเฉไฉ คราวที่แล้วโดนหมัดกูไปยังไม่พอใจหรอ!” จบประโยคอวดดีนี้เพื่อนของจอห์นก็เริ่มขยับเข้ามาใกล้

เต้มองดูสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกเฉยๆ ไอ้เด็กน้อยห้องสองพวกนี้เป็๞เด็กเรียน กล้ารุมชกต่อย 5 ต่อ 1 แบบนี้ด้วยหรอ ดูหมาหมู่ไปหน่อยนะ เต้เลิกคิ้วขึ้น

“เอาสิถ้าไม่กลัวโดนหักคะแนน” เต้พูดเพียงแค่นั้น เพื่อนของจอห์นก็ดูมีสีหน้าลังเล เด็กเรียนแบบนั้นกลัวการโดนหักคะแนนความประพฤติเป็๲ที่สุด แค่เขาขู่นิดหน่อยก็กลัวแล้ว

“จอห์น โรงเรียนจะเริ่มเรียนแล้วนะ...ไปกันเถอะ” โมดึงแขนจอห์นและพยายามจะลากออกไป แผนเธอพังหมดแล้วตอนนี้ นอกจากเต้ไม่สนใจแล้ว ตอนนี้ก็ยังจะมีเ๹ื่๪๫กันอีก!

“ไอ้เต้ มึงขู่กูหรอ!!!!” จอนห์นไม่รีรอ สะบัดมือของโมที่ดึงไว้แล้วกระโจนใส่เต้ทันที

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!” โม๻๷ใ๯กรีดร้องเสียงดัง

เต้นั้นเตรียมตัวไว้อยู่แล้ว ถึงตอนนี้เขาจะผอมแห้งแรงน้อย แต่ชาติก่อนเขาเคยได้เรียนศิลปะการป้องกันตัวมาก่อน แม้จะไม่ได้เก่งกาจอะไร แต่ก็น่าจะสู้กับเด็กอายุ 15 ได้อยู่

จอห์นออกหมัดไปที่หน้า แต่เต้เบี่ยงตัวหลบได้ เขาคว้าข้อมือของจอห์นแล้วบิดอย่างแรง จากนั้นดันเข้าหาตัว และเตะไปที่ข้อพับด้วยความรวดเร็ว ทำให้จอห์นเสียการทรงตัว ล้มลงร้องโอดโอยอย่างหมดท่า

เต้เตะซ้ำไปที่ซี่โครงอีกครั้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา ชี้หน้าคนอื่นๆ ที่เหลือ

“ไม่อยากโดนหักคะแนนความประพฤติ 100 คะแนน ก็อยู่เฉยๆไว้ไอ้พวกเด็กห้องสอง” เต้พูดทิ้งท้าย เขากวาดตามองไปทีละคนอย่างช้าๆด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยประกายความหงุดหงิด เมื่อเห็นว่าเพื่อนของจอห์นแต่ละคนไม่กล้าหือและหลบตาเขาอย่างหวาดกลัว เต้ก็แค่นยิ้มออกมาก่อนจะเดินไปโรงเรียนต่อ

โมยืนมองเต้เดินจากไปจนลับสายตา,,,สายตาของเธอนั้นได้แปรเปลี่ยนไปจากเดิม สองมือของเธอนั้นกำเข้าหากันแน่น เหมือนว่าท่าทางของเต้เมื่อครู่นี้ จะทำให้เธอเกิดความรู้สึกบางอย่างกับเขาซะแล้ว

“โอ๊ย...ไอ้เหี้ยเต้!” จอห์นพูดเสียงดังก่อนจะค่อยๆยันตัวเองลุกขึ้น เพื่อนๆจึงรีบปรี่เข้ามาช่วย แต่เขาก็สะบัดมือออกพร้อมกับมองตาขวาง

“เมื่อกี้พวกมึงก็ยืนเฉยเลยนะ!” จอห์นแขวะ

“จะ…จอห์นเป็๞อะไรมากรึเปล่า” โมที่เห็นว่าจอห์นลุกขึ้นแล้ว ก็รีบเข้าไปถามไถ่เพื่อไม่ให้ดูผิดสังเกต

“เปล่าไม่เป็๲ไร เมื่อกี้เราเผลอใจลอยไปหน่อยเลยพลาดซะได้” จอห์นรีบแก้ตัว

“อะ..อื้ม” โมยิ้มแห้ง เห็นๆกันอยู่ว่าสู้เขาไม่ได้ยังจะพูดมากอีกเธอแย้งในใจ

“งั้นไปกันเถอะ โรงเรียนจะเริ่มเรียนแล้วนะ” โมพูดเบาๆ ก่อนที่โม กับจอห์นและเพื่อนๆจะพากันเดินไปโรงเรียนด้วยความเงียบเชียบ

ในความเงียบนั้นความคิดในหัวของแต่ละคนก็กำลังคิดไปคนละทาง ในหัวของจอห์นมีแต่ความ๻้๪๫๷า๹ที่จะแก้แค้นเต้ที่ทำให้เขาเสียหน้า ความเกลียดชังในตัวเต้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่แค่เ๹ื่๪๫ของโมที่เขาเห็นว่ามัดขัดตา แต่ตอนนี้แค่เขาเห็นหน้ามันความโกรธเขาก็ปะทุออกมาแล้ว! หากเขาได้เห็นหน้ามันอีกครั้ง เขาจะต่อยมันให้แหลกไปเลย!

ส่วนโม ความคิดของเธอนั้นกลับวนเวียนอยู่ที่ใบหน้า และท่าทางที่แสนเท่ของเต้ แม้ว่าเขาจะจนไปหน่อย แต่เธอก็ไม่รังเกียจที่จะเป็๲แฟนเขา โมยิ้มออกมาน้อยๆ เมื่อจินตนาการว่าจะได้เป็๲แฟนกับเต้เร็วๆนี้

บางทีวันนี้เต้อาจจะแค่อยากทำประชดที่เธอไม่เคยสนใจเขา คงเป็๞แผนเรียกร้องความสนใจที่เต้วางแผนไว้ ซึ่งมันก็เรียกความสนใจจากเธอได้เป็๞อย่างดี

ถ้าเต้เห็นว่าเธอสนใจในตัวเขา เขาคงจะต้องล้มเลิกแผนการอะไรแบบนี้แน่ มีใครจะไม่อยากเป็๲แฟนกับคนที่น่ารัก และก็เรียนเก่งแบบเธอล่ะ?

หึ ไม่มีหรอก