วิวาห์เลี้ยงเดี่ยว

“ขอให้ขยันอย่างนี้ไปตลอดเถอะ” นายวิทยาปรามาส ในขณะเดียวกันก็อยากให้ลูกชายทำได้จริง แม้สาเหตุที่ทำให้เป็นอย่างนี้จะรู้สึกขัดใจเขาไปบ้างเหมือนกัน เพราะถึงอย่างไรเรื่องการบริหารวาทีก็นับว่าเหนือกว่าเรวันต์หลายขุม

             “มากันแล้วเรอะ” นายเวโรจน์ที่แม้จะอายุมากแล้วแต่ก็ยังแข็งแรงและเดินเหินไปไหนมาไหนได้อย่างคล่องแคล่วเอ่ยทักลูก ๆ หลาน ๆ ด้วยสีหน้าสดใส

             “สวัสดีครับคุณปู่” เรวันต์ยกมือไหว้พร้อมกับลุกขึ้นเข้าไปประคองท่านมานั่งที่โซฟา

             “วันนี้เป็นวันดีจริง ๆ อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเลย” นายเวโรจน์กวาดสายตามองลูก ๆ หลาน ๆ แล้วเปิดยิ้ม นานมากแล้วที่ไม่ได้เห็นภาพแบบนี้

             “แล้ววาทิตไปไหนครับ” นายวิทยาถามขึ้นเมื่อยังไม่เห็นน้องชายโผล่มาสักที

             “อยู่กับคนสวนละมั้ง” นายเวโรจน์บอกเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะพยักพเยิดหน้าไปที่คนที่กำลังเดินกลับเข้ามาพร้อมกับหมวกปีกกว้าง “มาโน่นแล้ว”

“ยังเป็นคนที่ชอบต้นไม้ใบหญ้าไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ” นายวิทยามองอย่างรู้สึกอิจฉาเล็ก ๆ ที่น้องชายสามารถใช้ชีวิตแบบชิล ๆ ได้ เขาได้แต่หวังว่าสักวันตัวเองจะได้ทำมันบ้าง

             “ความสุขเขาน่ะค่ะ” นางนิลมณีเอ่ยเสริมขึ้น ขยับให้คนเป็นสามีนั่งลงข้าง ๆ

             “เป็นยังไงคนท้อง” นายวาทิตถามหลานสะใภ้ยิ้ม ๆ

             “ก็มีแพ้ท้องนิดหน่อยค่ะ” นันทิดายังคงยิ้มและพูดเสียงเบา ๆ เช่นเคย

             “วันจันทร์นี้คุณหมอก็นัดตรวจครับ ทั้งที่ยังไม่ได้ทำอะไรมากผมก็อดตื่นเต้นไม่ได้เลยครับ”

             วาทีมองท่าทีตื่นเต้นและเอาอกเอาใจภรรยาของเรวันต์แล้วได้แต่ภาวนาให้มันเป็นอย่างนี้ไปตลอด เพราะอีกฝ่ายได้ชื่อว่าเจ้าชู้ตัวพ่อเลยทีเดียว แม้จะแต่งงานก็ยังไม่เคยจะเลิก เพราะนันทิดาเป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างเงียบ ๆ เรียบร้อย ๆ ไม่กล้ามีปากมีเสียงก็ยิ่งไม่เกรงใจใหญ่

             “นั่นสิปู่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้เหมือนกัน เมื่อคิดว่าอีกไม่นานก็จะได้เห็นหน้าหลานคนแรกแล้ว ปู่นี่เตรียมที่ดินและห้องชุดหรูไว้เป็นของรับขวัญไว้แล้วนะ”

             ได้ยินอย่างนั้นเรวันต์ถึงกับเบิกตากว้างเปิดยิ้มอย่างดีใจ “ขอบคุณมากครับคุณปู่” เลื่อนตัวลงไปคุกเข่ากับพื้นแล้วเข้าไปกราบที่ตักของคนเป็นปู่อย่างนอบน้อม “งั้นเรื่องบริษัทคุณปู่ก็พูดจริงใช่ไหมครับ” ชายหนุ่มถามย้ำมองผู้สูงวัยตรงหน้าด้วยแววตาเป็นประกาย

             “จริงสิ”

             คำตอบนั้นนอกจากจะสร้างความตื่นเต้นดีใจให้กับเรวันต์แล้ว มันยังสร้างความกังวลและกดดันให้กับนางนิลมณีเพิ่มมากขึ้นอีกด้วย

             “ผมจะพยายามครับ” เรวันต์บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทว่าคนเป็นพ่อกลับแย้งขึ้น “ให้มันน้อย ๆ หน่อย ปู่แกยังแข็งแรงดี และไม่แน่วันสองวันนี้ตาทีอาจจะมีลูกเมียโผล่มาก็ได้ใครจะไปรู้”

             “ไอ้ทีนะเหรอ หาแฟนให้ได้ก่อนเถอะ มันจะสนใจอะไรนอกจากงาน เกิดมารวย เก่ง หน้าตาดีทั้งที่ใช้ไม่เป็น เสียดายของจริง ๆ” พูดจบก็ส่ายหน้าถอนหายใจ ถ้าเป็นเขานะ จะใช้ให้คุ้มเลยทีเดียว

             “เขาใช้ในทางที่ถูก ไม่ใช่แก” นายวิทยาส่ายหน้า

             “พ่อครับ ผมกำลังปรับปรุงตัวแล้วไง เพื่อคุณปู่เลยนะครับ” ตอนท้ายก็หันมายิ้มและใช้มือนวดที่ต้นขาคนเป็นปู่อย่างประจบเอาใจ