พี่ครับ น้องชายคนนี้กลับมาให้พี่กินเต็มที่แล้วครับ

บทที่ 36 ผมอยากกิน

​หลังจากหยอกล้อน้องชายจนเด็กน้อยลืมความเครียดที่เกิดขึ้นและหลับสนิทไปแล้ว ต้นหนาวก็ลุกจากเตียงนอนของน้อง แม้ว่าอยากจะนอนกอดต่ออีกสักหน่อย ทว่าเขาก็มีเรื่องที่ต้องไปจัดการจริงๆ

​ดวงตาดำมืดของคนเป็นพี่ชายยามที่กระทบแสงไฟนอกห้องนอนนั้นดูน่ากลัวอย่างมาก เขาลุกขึ้นออกนอกห้องก็เจอเชษรออยู่ก่อนแล้ว ดูเหมือนคืนนี้พวกเขาสองคนจะไม่ได้หลับไม่ได้นอนอีกเช่นเคย

“คนของเรากำลังรื้อประวัติการรักษาตัวของคุณชายรองอยู่ครับ แต่คาดว่าน่าจะยังมีข้อมูลอยู่ สำหรับหลักฐานที่ว่าคุณชายรองถูกทำร้ายร่างกายนั้นสมควรจะเอาผิดได้โดยไม่มีความยากลำบากอะไร เพียงแต่การพิสูจน์ว่าคุณชายรองถูกคุกคามนั้นยังไม่สามารถที่จะหาหลักฐานอะไรได้ครับ” เชษกล่าวความคืบหน้าของงานทันทีขณะที่พากันเดินไปยังห้องทำงานของคนเป็นนาย

​ต้นหนาวแค่นเสียงหัวเราะออกมาคำหนึ่ง

“ไม่ต้องไปสืบเรื่องนั้น การเอาผิดมันไม่ควรจะให้จบลงที่คุก” คนเป็นประธานออกคำสั่ง สำหรับข้อหาทำร้ายร่างกายนั้นก็อาจจะมีการเรียกค่าชดเชย ค่าทำขวัญ และอื่นๆ ทว่ามันก็ไม่ใช่ข้อหาที่รุนแรงมากพอที่จะทำให้พวกมันต้องชดใช้บาปที่ทำไว้ ส่วนเรื่องคดีขืนใจ ตามกฎหมายแล้วอย่างมากก็ได้แค่เรียกค่าเสียหายหรือไม่ก็ส่งเข้าคุกไม่กี่ปี คนที่ยังทำไม่สำเร็จนั้นถ้าให้ความร่วมมือบวกกับบ้านมีเงินก็จะรอดคุกได้ภายใน 2-3 ปี แน่นอนว่ามันเป็นการชดเชยความผิดที่ไม่สมกับความเลวที่ทำลงไปเลย

​ต้นหนาวไม่ต้องการให้เรื่องจบลงแค่นั้น คนที่กล้าแตะต้องน้องชายที่รักของเขา เขาจะทำให้พวกมันรู้สึกผิดที่เกิดมาเป็นคน

“ครับ ส่วนเรื่องที่คุณชายรองบอกเกี่ยวกับสองคนสามีภรรยา มีหลักฐานค่อนข้างชัดเจนครับ คนพวกนี้ทำโดยไม่คิดว่าจะมีใครมาตามสืบเพราะพวกมันเล่นแต่กับเด็กกำพร้าเท่านั้น ดีที่เส้นสายของหมอค่อนข้างเยอะ ใช้เวลาไม่นานก็ตรวจสอบเจอคนที่น่าสงสัยอยู่ครับ คาดว่าพรุ่งนี้เขาจะยื่นฟ้องในทันที” เชษกล่าวต่อ

“ตอนยื่นฟ้อง ให้คนของเราช่วยด้วย โหมข่าวให้มากที่สุด และตามสืบความเลวของพวกมันด้วย ใช้เงินกับคนแถวๆบ้านพวกมันให้ชี้ไปในทางเดียวกันว่าเป็นพวกมีปัญหาทางจิต อ้อ....คนที่อยากได้เงินมากขนาดนั้น ถ้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับการพนันก็ตรวจสอบเรื่องยาด้วยแล้วกัน” ต้นหนาวออกคำสั่ง เชษพยักหน้ารับ เขากดสั่งไปยังหน่วยงานใต้บังคับบัญชาทันทีเพื่อความรวดเร็ว

​แม้ว่าประธานจะปล่อยให้คนในโซเชียลพูดกันไปก่อนในคืนนี้ได้ แต่ดูท่าแล้ววันพรุ่งนี้เขาจะพลิกหมากนี้แล้วตบหน้าพวกบ้านใหญ่ให้ขวัญกระเจิงเป็นแน่

“ครับ ส่วนเรื่องที่เปิดทางให้เด็กผู้ชายคนนั้น ตอนนี้ทั้งสองคนน่าจะอยู่ด้วยกันที่คอนโดของคุณพิศักดิ์นะครับ คนของเราได้ติดกล้องที่คอนโดแล้ว ส่วนที่กระเป๋าของนะโมก็มีหมุดบันทึกเสียงที่ป้านิ่มใส่ไปตามคำสั่งเรียบร้อยแล้วครับ”

“ดี” ต้นหนาวพยักหน้ารับ เขาไม่รู้หรอกว่าโลกนี้มันมีเวรมีกรรมที่จะตามสนองคนชั่วหรือไม่ แต่ต่อให้มันไม่มี...เขาก็จะเป็นคนสนองให้เอง ไม่จำเป็นต้องรอกรรมที่ไม่รู้ว่าชาติไหนถึงจะตามมาทันที่จะทำลายคนชั่ว

​สองคนผู้เป็นประธานและมือขวาหายเข้าไปในห้องทำงาน จวบจนเช้าก็ยังคุยรายละเอียดเรื่องงานต่างๆกันไม่จบ นักธุรกิจมากมายในประเทศเมื่อได้ข่าวไม่ลงรอยนี้ พวกเขาเองก็ยังคงวุ่นวายเพื่อที่จะหารือเส้นทางในอนาคตของความร่วมมือของพวกเขาเช่นกัน โดยภาพรวมแล้วสถานการณ์ในประเทศร้อนระอุราวกับจะเกิดวิกฤติทางเศรษฐกิจขึ้นอย่างไรอย่างนั้น

อย่างไรก็ตาม บรรยากาศเช่นนี้นับว่าต่างไปจากสถานที่ที่ไกลออกจากไปอีกซีกโลกหนึ่ง บรรยากาศที่หนาวเย็นตลอดปีทำให้ไออุ่นซึ่งออกมาจากลมหายใจนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น คนสวมเสื้อผ้าที่ค่อนข้างหนา ในมือถือไอแพดเพื่อตรวจสอบข่าวคราวทางเศรษฐกิจและความเป็นไปของโลก

หน้าจอนั้นปรากฏรูปของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่คุ้นตาเสียเหลือเกิน รูปร่างผอมบางเหมือนคนในความทรงจำ นี่คือภาพข่าวของผู้นำประเทศเล็กๆที่เข้าเจอกับนักธุรกิจที่ตอนนี้ถูกจัดว่าเป็นที่น่าจับตามองของโลกอีกคน ในเนื้อข่าวมีทั้งภาพ มีทั้งเสียง กระนั้นเขาที่ดูข่าวอยู่ไม่ได้สนใจคนที่เป็นประธานของบริษัทหรือผู้นำประเทศนั้นเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีฟ้ามองคนในหน้าจอที่เหมือน...เหมือนเหลือเกิน....

“นี่ให้ความสนใจประเทศ T เหมือนกันหรอ เมื่อเช้าเห็นคนนพูดถึงกันเยอะอยู่ว่าจะเริ่มหาโอกาสไปลงทุนในประเทศนั้นบ้าง อย่างไรก็เป็นประเทศเล็กๆ เดินไปเดินมาอาจจะได้ชนไหล่แล้วได้ร่วมทำธุรกิจกับประธานของ TIMEsTULA ก็ได้ หรือว่าพ่ออยากจะขยับขยายธุรกิจกับเขาเหมือนกัน หลังจากนอนเป็นเสือนอนกินอยู่ทุกวันไม่ทำอะไรเนี่ย” ผู้มาใหม่นั้นเป็นคนร่างสูง ผิวขาวตามแบบฉบับของคนตะวันตก ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย จมูกโด่งเป็นสันและดวงตาสีฟ้าเหมือนคนเป็นพ่อ เขากล่าวอบย่างขี้เล่นเมื่อเห็นว่าพ่อนั่งอ่านข่าวนี้นานเกินไปแล้ว

“แกให้คนของแกสืบเรื่องของเด็กคนนี้ให้หน่อย” ชายชรากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ เมื่อเห็นท่าทางของบิดาแล้วก็ยิ่งทำให้คนเป็นลูกรู้สึกสนใจมากขึ้นไปอีก

“ตาแก่ ปกติแล้วจะเข้มงวดมากไม่ใช่หรือไง? มีอะไรกระทบกระเทือนจิตใจ? หรือว่าเจอลูกเมียเก่าคนที่ 4 ล่ะ” คนเป็นลูกชายผู้ถือสิทธิทุกอย่างตามกฎหมายกล่าวออกมา คราแรกนั้นต้องการหยอกล้อเท่านั้นเอง เพราะพ่อของเขาเมื่อก่อนนั้นเจ้าชู้เสียยิ่งกว่าอะไร มีลูกมีเมียตามมาเปิดเผยตัวตนไปแล้ว 3 คน เขาจึงได้แซวขึ้นมาว่ามีคนที่ 4 ตามมาหรือเปล่า

​ไม่คาดคิดว่าพ่อของเขาที่นั่งเงียบ จู่ๆก็มือสั่นระริก

“เฮ้ พ่อ! ใจเย็นก่อน อย่าบอกนะว่าโผล่มาอีกคนแล้วน่ะ...แล้วนี่เครียดอะไร รู้ว่าเป็นลูกก็แบ่งเงินไปให้ก็จบแล้วนี่ แปลกคนจริงๆ” เขาพูดออกมาด้วยความตกใจ พ่อของเขาจะมีอาการหนักมากเกินไปแล้ว

“ไม่ ไม่เหมือน”

“ไม่เหมือนยังไง ไม่ใช่ว่าไม่มีประสบการณ์สักหน่อย นี่ก็คนที่ 4 แล้วไม่ใช่หรอ” คนเป็นลูกชายยักไหล่ เขาไม่ได้สนใจว่าอดีตพ่อของตนเองจะเป็นแบบไหน ด้วยเพราะไม่ใช่ลูกที่จะมาบอกว่าความสุขของพ่อต้องเป็นแบบนั้น พ่อที่ดีต้องเป็นแบบนี้ ขนาดตัวเขาเองจะเล่นไม่เลือกเลย แล้วมันผิดอะไรถ้าพ่อสมัยหนุ่มๆจะไฟแรงเหมือนกันกับเขาน่ะ

“ไม่เหมือน” คนเป็นบิดายืนยันขึ้นด้วยน้ำเสียงเข้มงวด ประกายอันตรายบางอย่างผ่านวูบในสายตาก่อนจะหายไป นี่ทำให้คนเป็นลูกอึ้งงันไปเล็กน้อย

“เกิดอะไรขึ้น เล่าให้ผมฟังบ้างสิ หลังจากรู้ทุกอย่างแล้ว...ออเดรย์ลูกพ่อจะไปสืบทุกอย่างมาให้พ่อเอง” ชายหนุ่มพูดขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ความอยากรู้อยากเห็นนั้นไม่มีใครเกินเขาเลยจริงๆ

​คนสูงอายุมองหน้าลูกชายของตนเองเล็กน้อย แต่ท้ายที่สุดเขาก็เอ่ยปากบอกเล่าเรื่องราวที่เคยผ่านมา อย่างไรก็ต้องพึ่งพาลูกชายคนนี้เพื่อให้ดูแลอีกฝ่ายในอนาคต ดังนั้นเจ้าตัวควรจะรู้เอาไว้

​เมื่อ 20 ปีที่แล้ว ตัวเขา “อาเธอร์” นั้นได้ประสบอุบัติภัยทางทะเล ดังนั้นจึงได้ล่องอยู่กลางทะเลเป็นเวลานาน สมัย 20 ปีที่แล้วยังไม่มีอุปกรณ์อิเลคทรอนิกส์ที่ดีแบบนี้ การติดต่อสื่อสารใช่ว่าจะดี เขาที่ลอยคอมาหลายวันนั้นได้รับความช่วยเหลือจากชาวประมงที่เป็นคนประเทศ T ในที่สุด

​อาเธอร์พยายามที่จะหาหนทางติดต่อไปยังต้นตระกูลซึ่งอยู่ไกลออกไป ทว่าเขาไม่มีเงินทอง ไม่มีหลักประกันอะไรเลย ผู้คนจึงไม่ได้ให้ความช่วยเหลือนัก แม้จะรอดชีวิตมาได้ แต่เขาก็กลายเป็นเหมือนคนเร่ร่อน กระทั่งได้เจอกับผู้หญิงผิวขาวราวน้ำนมที่มาพร้อมกับครอบครัว

​ใบหน้าที่น่ารักสดใสนั้นทำให้เขาที่นอนอยู่แถวๆต้นมะพร้าวได้หลงเสน่ห์ เขาได้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมาเที่ยวกับครอบครัว ซึ่งตัวเขาที่เป็นเหมือนขอทานในตอนนั้นไม่กล้าที่จะเข้าไปทักทายเลยแม้แต่น้อย ได้แค่แอบดูอยู่ไกลๆ

​โชคร้ายของเจ้าหล่อนแต่โชคดีของเขาที่อีกฝ่ายถูกผู้ชายสามคนที่กำลังเมามายเหมือนจะลวนลาม ตอนนั้นเขาจึงได้ออกไปช่วยเหลือ กลายเป็นพระเอกในละครรักน้ำเน่า

​ผู้หญิงคนนั้นมีจิตใจดี ทั้งยังขอบคุณที่เขาให้การช่วยเหลือ ท้ายที่สุดได้ขอให้ครอบครัวพาเขาเข้าเมืองด้วยบอกว่าถ้าอยากกลับบ้านที่ต่างประเทศ ก็ต้องไปรอขึ้นเครื่องที่สนามบิน หรือถ้าคนของเขาจะมาตามหา ก็ต้องบินมาลงที่ตัวเมืองด้วย

​พ่อแม่ของสาวเจ้านั้นเป็นคนใจดีเหมือนกัน ทุกคนเชื่อที่เขาบอกหมด ทั้งยังให้งานเป็นคนสวนไปพลางๆด้วย ผ่านไปแค่ 1 เดือน เขาก็สามารถใช้งานที่ได้มาจากบ้านของสาวงามใจดีนั้นติดต่อคนของตนเองให้รู้ว่าเขายังมีชีวิตและอยู่ที่ไหน แต่เพราะเขานั้นหลงรักผู้หญิงใสซื่อใจดีนั้นหมดหัวใจจึงไม่อยากจะทิ้งอีกฝ่ายไปเลย

​กระทั่งคืนวันหนึ่ง คนที่ใจตรงกันทั้งสองก็ร่วมเรียงเคียงหมอน กลายเป็นหนึ่งเดียวกันในที่สุด ทว่าเขาไม่ได้รู้เลยว่าตัวเองนั้นกำลังพาหายนะให้กับคนรัก

​ย้อนไปเมื่อ 20 ปีก่อน เขาไม่ได้เป็นอันดับหนึ่งและมีอิทธิพลขนาดนี้ เขาเป็นแค่นักธุรกิจที่กำลังก่อร่างสร้างตัว แต่เส้นทางมันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ กฎหมายก็ไม่ได้เข้มงวด การฆ่ากันนั้นเกิดขึ้นทุกวัน ในหน้าหนังสือพิมพ์ อย่างน้อยๆต้องมี 1 คนที่เป็นนักธุรกิจที่ตาย ไม่ว่าจะด้วยอุบัติเหตุ ความคับข้องใจในบ้าน หรืออะไรอื่นๆ ทั้งหมดทั้งมวลเป็นอย่างไร คนในวงการรู้ดี

​แล้วตัวเขาที่มาพึ่งพิงใบบุญของสาวงามก็ไม่ได้รู้เลยว่าไส้ศึกที่แฝงตัวกับคนของเขาได้รู้เรื่องนี้ พวกมันขายข่าวเรื่องที่อยู่ของเขาให้กับคู่แข่ง ไม่นานก็เกิดเหตุที่เลวร้ายขึ้น

​ขณะที่เขาออกไปทำธุระกับคนของตนเองหลังเวลางาน กลับมาอีกทีก็พบว่าทุกคนในบ้านถูกฆ่าตายหมดแล้วจากเหตุลอบวางเพลิง ตำรวจสันนิษฐานว่าเป็นการฆาตรกรรมจากมือที่สามของนักธุรกิจที่เป็นบิดาของสาวงามเพราะทุกคนในบ้านถูกวางยาก่อนจะถูกเผาให้ตายทั้งเป็น

แต่เขารู้ดีว่ามันไม่ใช่เลย!

​ใช้เวลาเกือบ 10 ปี ตามเด็ดหัวพวกมันให้ชดใช้ความผิดนี้ ทว่าหัวใจของเขากลับไม่ได้รับการเยียวยาเลย กระทั่งวันนี้...จู่ๆก็ปรากฏเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อายุ 17 ปี หน้าตางดงามเหมือนคนเป็นมารดาไม่มีผิด ไม่ว่าจะรอยยิ้มที่สดใสนั่น หรือท่าทางใสซื่อบริสุทธิ์ก็ดูคล้ายมาก เหมือนกับว่าเป็นคนรักของเขากลับมาเกิดใหม่เลย

​เขารู้ดีว่ามันเป็นแบบนั้นไปไม่ได้แน่ๆ อย่างมาก....เด็กคนนั้นก็อาจจะเป็นลูกของเขา และนั่นหมายความว่าภรรยาของเขาไม่ได้ตายในกองเพลิงเหมือนที่เขาภาวนาตั้งแต่แรก!

“พ่อ พ่อนี่มันไวไฟจริงๆให้ตายเถอะ ถึงจะรู้ว่าพ่อแต่งกับแม่เพราะธุรกิจ แต่ไอ้การที่มีความรักโรแมนติกน่าอิจฉาจนมีลูกเกิดมาเป็นพยานนี่มันคืออะไรครับ? หลังจากนี้ผมจะกลายเป็นหมาหัวเน่าแล้วหรือเปล่า ลูกของคนที่พ่อรักปรากฏตัวแล้ว ฮือๆ ผมก็เป็นได้แต่ตัวขวางทางเท่านั้น” ออเดรย์ยกมือปิดตา แสดงว่าเศร้าใจเสียเหลือเกิน ทว่าคนเป็นบิดากลับไม่ได้ให้ค่าเลย เขามองลูกชายอย่างดูถูก

“อย่ามาตอแหลกับฉัน เก็บเอาไว้แสดงกับสาวๆของแกเถอะ”

“อ้าว! พ่อเปิดโปงลูกแบบนี้ได้ยังไง อีกอย่าง...ผมก็เหมือนกับพ่อนั่นแหละ เขาเรียกว่าเชื้อไม่ทิ้งแถวครับ” ออเดรย์นอกจากจะไม่สลดที่ถูกด่าแล้ว เขายังยื่นหน้ายื่นตาทะเล้นของตนเองเข้ามากวนประสาทคนสูงวัยอีกด้วย

​มองหน้าลูกชายคนนี้แล้ว คนเป็นพ่อก็อยากจะเตะอีกฝ่ายเสียที ถ้าไม่ใช่เพราะสุขภาพของเขาไม่ค่อยดีแล้ว เจ้าลูกกวนบาทาคนนี้จะต้องโดนสักทีสองที

​ถึงอย่างนั้น...เขาก็ยังพอใจที่ลูกชายคนนี้รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ที่ผ่านมาเขาดูแลเจ้าเด็กกวนประสาทนี้อย่างดี ให้ความเป็นพ่อและสนับสนุนในทุกๆทาง ดังนั้นดูๆไปเหมือนพวกเขาเป็นเพื่อนต่างวัยกันมากกว่า ซึ่งออเดรย์ก็ชอบแบบนั้นด้วย ความคิดของเขาไม่ยึดติดว่าพ่อเป็นของเขา แต่สนับสนุนกันและกันให้มีความสุขไปเรื่อยๆ

​ยิ่งตัวเขาเองเข้าใจว่าไอ้ความเจ้าชู้ที่ติดมาเป็นสันดานนี้ไม่สามารถเอาออกไปได้ง่ายๆ จึงได้เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงเป็นแบบนั้น

“ว่าแต่นะพ่อ...เด็กคนนี้น่ารักจริงๆ ถ้าผมมีอะไรกับลูกพ่อคนนี้ พ่อจะฆ่าผมไหม” ออเดรย์มองรูปเด็กน้อยน่ารักด้วยสายตาหลงใหล กระทั่งเขาได้รับฝ่ามือของบิดาฟาดเข้าที่หัวให้อย่างจัง

“โอ้ย! เจ็บนะพ่อ! พ่อตีผมแบบนี้ ไม่กลัวผมเอ๋อหรือไง” คนหน้าทะเล้นแสร้งต่อว่าบิดา แต่ก็ไม่ละสายตาไปจากคนตรงหน้า เหมือนกับว่าเขาได้เห็นขนมหวานที่น่ากิน ทว่ากลับต้องห้ามใจตัวเองอย่างไรอย่างนั้น

“ถ้าฉันรู้ว่าแกทำอะไรเด็กคนนั้น ฉันไม่เอาแกไว้แน่”

“โถ่ อะไรกันครับ ยังไม่รู้เลยว่าเขาเป็นลูกตัวไหมก็หวงขนาดนี้แล้วหรอ? ถ้าเป็นลูกขึ้นมาจริงๆ สงสัยจะเก็บซ่อนไม่ให้ผมเห็นเลยมั้ง” ออเดรย์เบะปาก ท่าทางเสแสร้งเป็นที่สุด

“เพราะแกมันไม่น่าไว้ใจไง”

“ฮ่าๆ เหมือนพ่อใช่ไหม ....โอ้ยๆ โอเคๆ เดี๋ยวผมไปสืบเรื่องมาให้ แต่ถ้าเด็กนี่ไม่ใช่ลูกพ่อ ผมจะกินให้อร่อยแล้วกันนะครับ” คนว่าก่อนจะวิ่งแจ้นออกไปเพราะกลัวจะถูกตีอีก

​ทิ้งให้คนสูงวัยมองตามหลังด้วยความรู้สึกอยากจะทุบตีใครสักคนให้หายคันมือจริงๆ

​หลังจากที่ร่างสูงออกมาจากห้องแล้ว เขาดูรูปและคลิปในมือถือด้วยความสนใจอีกครั้ง ใบหน้าของอีกฝ่ายไม่เหมือนบิดาของตนเลยแม้แต่น้อย นอกจากนี้ยังน่ามองน่าชมเป็นอย่างมากด้วย คนที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นน้องชายหรือไม่เลียริมฝีปากของตนเองอย่างช่วยไม่ได้

“น่ากินขนาดนี้ ถ้าเป็นน้องชายของฉันคงเสียดายน่าดู” เสียงแหบพร่าของคนดังขึ้น บอดี้การ์ดที่อยู่ข้างหลังก็รู้งานเช่นกัน

“บอสจะให้ติดต่อใครดีครับคืนนี้”

“อ่า....เรียกเบลมา เอามาตอนนี้เลย” คนรูปหล่อกล่าวขึ้น นี่ทำให้บอดี้การ์ดชะงักไปอย่างช่วยไม่ได้

​เบลที่พูดถึงนี้เป็นเด็กหนุ่มจากต่างประเทศที่มาหางานทำที่นี่ แต่การเป็นพนักงานชงกาแฟไม่ได้ทำให้เขาอยู่รอดได้ ดังนั้นจึงได้มาขายตัวให้กับออเดรย์ เป็นคู่นอนที่รู้ตัวเองดีว่าเป็นแค่คู่นอน ทว่าออเดรย์ไม่ได้มีรสนิยมชอบมีความสัมพันธ์กับเด็กหนุ่มนัก นานๆทีจึงจะเรียกใช้งาน และนี่ก็ผ่านมากว่า 5 เดือนแล้วที่ไม่เคยเรียกผู้ชายตัวเล็กผิวขาวมาปรนนิบัติ

​บอดี้การ์ดเกือบลืมไปแล้วจริงๆว่ามีเด็กคนนี้อยู่ในรายชื่อ ปกติเห็นชอบให้เรียกสาวทรงเสน่ห์มาตลอดนี่นา

“ตอนนี้เลยหรอครับบอส”

“ใช่ ตอนนี้เลย...เลื่อนงานประชุมอื่นไปก่อน ฉันอยากจะกินขนมหวานก่อนไป” พูดไป สายตาก็ไม่ได้ละไปจากภาพของเด็กหนุ่มที่สดใสคนนั้นเลย ไม่ว่าจะเป็นท่าทางตอนยิ้มตอนหัวเราะก็น่าสนใจทั้งนั้น แต่ที่เขาสนใจมากกว่าก็คือคลิปที่เด็กน้อยแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา

​อยากจะเห็นยามที่อีกฝ่ายอยู่ใต้ร่างของเขาแล้วทำหน้าแบบนี้จริงๆ มันให้ความรู้สึกแบบไหนกันนะ!

................................