เขาหยุดทุกััปล่อยให้เธอได้มีพื้นที่หายใจ
ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่งที่ปลายเตียงสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดับไฟร้อนที่ยังลุกโชนอยู่ในอกความรู้สึกพลุ่งพล่านจากััเมื่อครู่ยังคงอบอวลปลายนิ้วของเขายังจำได้ถึงความเนียนนุ่มของผิวกายริมฝีปากยังคงติดตรึงกับรสััอันหอมหวานที่เพิ่งลิ้มลอง
ใบหน้าหล่อคมเข้มเริ่มคลายจากแรงปรารถนาอันเกินจะต้านทานที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
และเมื่อเขาปล่อยเธอให้หลุดพ้นจากการถูกทับไว้โดยร่างกายกำยำของเขา
หญิงสาว ก็รีบลุกขึ้นจากเตียงไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับชุดนอนอย่างรวดเร็วดึงสาบเสื้อเข้าหากันแน่นเพื่อปิดบังเรือนร่างใต้ชุดนอนบางเบาไม่อยากให้เขาสำรวจเธอด้วยสายตาแบบนั้นอีก
เขานิ่งไปพักใหญ่ และเมื่อชายหนุ่มหันไปมองนาฬิกาบนผนังเวลาก็ล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืนแล้ว
"ขอฉันอยู่ที่นี่สักพักได้ไหม...แค่อยากพักอยู่ตรงนี้อีกสักหน่อย"เสียงทุ้มอ่อนนุ่มของเขาเอ่ยขึ้น
อันนา ยังคงมองเขาด้วยแววตาลังเลหวาดกลัว โดยที่ความหวาดกลัวนั้นเธอไม่ได้กลัวเขา แต่เธอกลัวหัวใจเธอเองมากกว่า
ริมฝีปากเธอยังเจือรอยหอบหายใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่ รู้สึกได้ถึงไอร้อนที่ยังกรุ่นอยู่บนผิวปากลมหายใจของเขายังอยู่ใกล้เกินไป และภาพเมื่อครู่ก็ยังติดตาเธอไม่จางหาย
ดึกแล้ว...ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วทั้งห้องมีเพียงแสงไฟหัวเตียงที่ส่องสว่างอย่างแ่เบา
พีท นั่งลงที่พื้นพร้อมเอนศีรษะลงกับกำแพงหลับตาลงราวกับเด็กน้อยที่หมดแรง
เขาขยี้ตาตัวเองด้วยความง่วง
“ฉันง่วงจะแย่แล้ว...”เขาพูดเสียงอู้อี้ ทะเล้น ไม่เหมือนผู้ชายที่เร่าร้อนเมื่อกี้นี้เลย ทำไมเขาถึงเปลี่ยนโหมดเร็วขนาดนี้กันนะ?!
ผิดกับ อันนา เธอยังคงรู้สึกใจเต้นไม่เป็จังหวะจากการรุกร้ำของเขาและแม้เวลาจะผ่านไป เธอก็ยังไม่กล้าหลับตาลง
เขาพูดพลางหาวออกมายาว ๆ “ขอนอนพักสักหน่อยได้ไหม…?”
“นอนบนพื้นก็ได้ เห็นใจคนง่วงหน่อยเถอะฉันขอนอนสักพักจะได้มีแรงขับรถกลับบ้าน” เสียงเขาเหมือนเด็กขี้อ้อนไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้เลยสักนิด
หญิงสาว จ้องหน้าเขาอย่างชั่งใจดวงตาคมของ พีท ดูอิดโรย แต่ก็ยังแฝงไปด้วยแววเ้าเล่ห์อย่างปิดไม่มิด
จากเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เธอคิดอยู่นาน แต่หัวใจเธอเองที่อ่อนไหวไปกับคำขอของเขา และตอบรับไป
“ก็….ก็ได้…แต่ที่ฉันยอมให้นายนอนพักต่อเพราะกลัวนายขับรถกลับแล้วนายจะง่วงแล้วเกิดอุบัติเหตุนะ” เธอตอบแบบไม่มองหน้าเขา และทำให้น้ำเสียงดูปกติ ไม่ให้รู้ว่าเธอสั่นสะท้านแค่ไหนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้
“แต่….นายต้องนอนข้างล่าง ฉันจะปูที่นอนสำรองของฉันให้?”
พีท ยิ้มออกมาทันที “โอเค ขอบคุณครับคุณผู้หญิง”
เธอ ยังคงไม่ละสายตาไปจากเขา ใจเธอยังคงเต้นแรงและเธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้นซ้ำอีก
เธอรีบลุกขึ้นไปหยิบ ฟูกนอนสำรองของเธอพร้อมผ้าห่มกับหมอนออกมามาวางบนพื้น แต่สายตาและการกระทำยังคงระวังและระแวงเขาไปพร้อมกัน
พีท มองการกระทำของเธอด้วยรอยยิ้มขำ ๆ
“แน่ใจนะว่าให้ฉันนอนข้างล่าง?” เขาพูดพลางยกคิ้ว “เตียงเธอกว้างออก”
อันนา กอดอกแน่นรู้ดีว่าเขาแค่แกล้งเล่นแต่เธอไม่อยากเสี่ยงกับอะไรที่อาจเกิดขึ้นระหว่างพวกเขาในคืนนี้
“เตียงฉันมีแค่เตียงเดียวนายตัวโตขนาดนั้น จะให้นอนเบียดกันได้ไง”
ชายหนุ่ม เลิกคิ้ว ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก“ถ้าให้ฉันนอนบนเตียงด้วย เธอจะกลัวรึเปล่า?”
ใจเธอกระตุกวูบเมื่อได้ยินคำถามนั้น แววตาของ เขาเ้าเล่ห์เกินไป เธอรู้ว่าเขาแค่หยอกเล่นแต่ััจากเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยังติดอยู่บนผิวของเธอ
“นายต้องนอนข้างล่างนั่นแหละดีแล้ว!”เธอตอบเสียงแข็ง
พีท หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะยอมถอยล้มตัวลงบนฟูกที่ปูไว้กับพื้นอย่างว่าง่าย แต่ก่อนที่เขาจะหลับตาลงเขาก็ยังคงส่งสายตายียวนมาให้เธอ
“ก็ได้ ๆ นอนข้างล่างก็ได้...แต่ถ้ากลางดึกเธอเปลี่ยนใจ ก็อย่าลืมปลุกฉันล่ะ”
อันนา เม้มปากพยายามกดความร้อนผ่าวที่แล่นขึ้นมาบนใบหน้าตัวเองอย่างสุดความสามารถก่อนจะหันหลังให้เขา
พีท หัวเราะเบา ๆก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนฟูกที่เธอปูไว้
เธอมองเขาอย่างระแวดระวังก่อนจะขึ้นเตียงของตัวเองแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว
ห้องตกอยู่ในความเงียบมีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองที่แ่เบา
พีท เอียงหน้าไปมอง อันนาเห็นเธอพลิกตัวไปมาเหมือนกำลังพยายามข่มตาหลับ
“อันนา...” เขาเรียกเบา ๆ
“อะไร? นายคนเ้าเล่ห์” เธอขานรับเสียงงัวเงีย
พีทยิ้มมุมปาก “ฝันดีนะ”
หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่งราวกับกำลังเรียบเรียงความคิดที่ยังสับสนอยู่ในหัว ก่อนจะพึมพำเบา ๆด้วยน้ำเสียงแ่เบาแทบจะหลอมละลายไปกับความเงียบของค่ำคืน
“อือ...นายก็ฝันดี”
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครรู้เธอเองก็ไม่แน่ใจ รู้เพียงแค่ว่าเปลือกตาที่หนักขึ้นทุกขณะค่อย ๆปิดลงโดยไม่ทันรู้ตัว และในที่สุดเธอก็ปล่อยให้ตัวเองหลับไหลไปกับค่ำคืนที่เงียบงัน
พีท หลับตาลง หัวใจอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด...คืนนี้อาจจะไม่ได้เป็ไปตามแผนเ้าเล่ห์ของเขา แต่มันก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด
ดวงตาคมของเขาค่อย ๆหลับลงด้วยความอ่อนเพลีย ฤทธิ์ของไวน์ทำให้ร่างกายของเขาหนักอึ้งกว่าปกติแต่ภายในใจกลับไม่ได้สงบตามร่างกายเลยสักนิด
อันนา...
ผู้หญิงที่นอนอยู่บนเตียงห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวเธอไม่เหมือนใครเธอไม่อ่อนหวานหรือออดอ้อนเหมือนผู้หญิงที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเขา เธอแข็งนอกอ่อนใน ดื้อรั้น แต่กลับทำให้เขาหลงใหลได้โดยไม่ต้องพยายาม
เขาค่อย ๆ หลับตาลงปล่อยให้ร่างกายจมลงไปกับที่นอน แม้มันจะไม่ได้หรูหราเทียบเท่ากับเตียงนุ่ม ๆที่บ้านของเขา ที่นอนผืนนี้ทั้งแข็งกว่า เล็กกว่า แต่น่าแปลกที่เขากลับรู้สึกพึงพอใจกับความเรียบง่ายตรงหน้า
อากาศรอบตัวเย็นสบาย บรรยากาศไม่ได้เงียบสนิทแต่กลับให้ความรู้สึกสงบอย่างประหลาด ราวกับว่าความวุ่นวายในหัวใจเขาค่อย ๆถูกแทนที่ด้วยความสบายใจที่หาไม่ได้จากชีวิตที่หรูหรา
เขาปล่อยให้ความคิดสุดท้ายเลือนรางไปทีละนิดร่างกายค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เปลือกตาหนักอึ้งขึ้นทุกขณะ จนในที่สุดสติของเขาก็ดับวูบลงไปกับค่ำคืนอันแสนเงียบสงบ
—
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ตี 4 แล้ว แสงไฟที่เปิดไว้สลัว ๆยังคงให้บรรยากาศอุ่น ๆ ในห้องเล็ก
พีท ค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆอย่างเงียบเชียบ ความมึนจากฤทธิ์ไวน์ค่อย ๆ จางหายไป ทำให้สติของเขากลับมา เสียงลมหายใจสม่ำเสมอของใครบางคนดึงความสนใจของเขาไปที่เตียง
อันนา นอนตะแคง หันหลังให้เขาผ้าห่มคลุมกายจนเกือบมิดมีเพียงไรผมที่หลุดลุ่ยออกมาปรกแก้มของเธอเท่านั้นที่เขามองเห็น พีท ยิ้มบาง ๆ
เขาลุกขึ้นนั่งสะบัดหัวเล็กน้อยเพื่อไล่ความมึนงงออกไปก่อนจะหันสายตาไปมองเธอที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง
แสงจันทร์อ่อน ๆ ส่องลอดผ่านหน้าต่างกระทบลงบนใบหน้าของเธอ เผยให้เห็นแพขนตายาวที่ทอดตัวอย่างสงบ ริมฝีปากเล็ก ๆนั่นเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงนิทราที่ลึกที่สุด
เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัวก่อนจะหยุดอยู่ข้างเตียง มองดูเธออย่างเงียบงันหัวใจของเขาสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนความสงสัยบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจ—ทำไมเธอถึงดูน่ามองขนาดนี้ในเวลาที่ไม่รู้ตัวแบบนี้กันนะ
ราวกับต้องมนต์สะกด เขาค่อย ๆโน้มใบหน้าลงต่ำเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว ปลายจมูกของเขาอยู่ห่างจากจมูกเล็ก ๆของเธอเพียงนิดเดียว ลมหายใจแ่เบาของเธอแตะต้องผิวแก้มของเขาเบา ๆและนั่นทำให้เขาชะงัก
เขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่?
ดวงตาทอดมองใบหน้าของเธออย่างลังเลในหัวของเขามีคำถามมากมายที่ไม่มีคำตอบแต่สิ่งเดียวที่เขารู้ในตอนนี้คือ—เขาไม่อยากละสายตาจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียวสายตาของเขามองลงไปที่ร่างบางซึ่งกำลังหลับใหลอยู่บนเตียง
ริมฝีปากคู่นั้น….ริมฝีปากที่เขาเคยัักำลังเผยอเล็กน้อยอย่างเป็ธรรมชาติยิ่งทำให้เธอดูไร้เดียงสาเหมือนเด็กน้อยในยามหลับไหล ใบหน้าหวานดูสงบราวกับเ้าหญิงที่กำลังจมอยู่ในห้วงแห่งความฝัน ทำให้เขาอยากปกป้องและทะนุถนอมเธอมากยิ่งขึ้น
เขาเผลอยิ้มบางๆ โดยไม่รู้ตัว หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอแม้แสงไฟสลัวจะทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดนักแต่เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากร่างเล็กบนเตียง
พีท ไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนเป็พิเศษผู้หญิงสวย ๆ ที่เข้ามาหาเขามากมาย ทำไมเขาถึงไม่เคยสนใจเลยสักนิด? ทำไมเขาถึง้าเพียงแค่เธอ?
แค่เธอคนเดียว...
สายตาคมมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับใหลเต็มไปด้วยความหลงใหลความรู้สึกที่แล่นพล่านอยู่ในอกทำให้เขากำหมัดแน่น
เธอทำให้เขาอยากััเธอ...
ไม่ใช่แค่เพราะแรงปรารถนาแต่มันมากกว่านั้น มากจนเขาเองก็อธิบายไม่ได้
ชายหนุ่ม สูดลมหายใจลึก ก่อนจะค่อย ๆก้าวไปที่ประตู มือหนาหมุนลูกบิดอย่างเงียบเชียบพยายามไม่ให้เกิดเสียงรบกวนหญิงสาว
ก่อนที่เขาจะออกไป เขาหันกลับไปมองเธอเป็ครั้งสุดท้าย
“ฝันดี... อันนา” เขาพึมพำเสียงแ่เบาก่อนจะปิดประตูห้องให้หญิงสาว จากนั้นตัวของเขาเองก็เดินออกไปสู่ค่ำคืนที่เงียบงัน
3K
