“เอ่อ...คือ...”
เสียงใสๆตะกุกตะกักเล็กน้อย เธอเหลือบมองใบหน้านั้นที่เคยทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว ก่อนที่เธอจะรวบรวมสติอีกครั้งแล้วเอ่ยถามออกไปเพื่อให้บรรยากาศผ่อนคลายลง
“ไม่เจอกันนานเลยนะอาร์ท เป็ไงบ้าง สบายดีมั้ย?”
แม้น้ำเสียงที่เปล่งออกมาจะฟังดูปกติที่สุดแต่ความประหม่ายังคงฉายชัดอยู่ในแววตา เสียงของเธอเบาลง ราวกับกลัวจะทำลายความเงียบที่เริ่มปกคลุม
“ใช่เลยพลอย ั้แ่เรียนจบก็...แทบไม่ได้ข่าวคราวกันเลย”
อาร์ทตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มฟังดูเป็มิตรมากๆ เขาสังเกตเห็นความอึดอัดของพลอยก็เลยพยายามชวนคุยต่อ
“ดูเหมือนว่า…หลังเรียนจบ พลอยกับต้นจะสบายดีกว่าเราซะอีกเมื่อเห็นแบบนี้เราก็ดีใจด้วยนะ”
“ขอบคุณนะ”
พลอยตอบสั้นๆแล้วเหลือบมองไปทางต้นแวบหนึ่ง ต้นส่งยิ้มบางๆ กลับมาให้เธอเหมือนจะบอกว่าไม่ต้องคิดมาก ทุกอย่างโอเค
เวลาผ่านไปครู่หนึ่งบรรยากาศในห้องนั่งเล่นเริ่มคลายความตึงเครียดลงบ้างแล้ว
แม้จะยังคงมีไอของความกระอักกระอ่วนลอยวนอยู่จางๆการยกกระป๋องเบียร์ขึ้นจิบเบาๆพร้อมกันของทั้งสามคนดูเหมือนจะเป็การเริ่มต้นบทสนทนาใหม่
ต้นสังเกตเห็นว่าพลอยยังคงชำเลืองมองอาร์ทเป็ระยะแววตาของเธอยังคงฉายความประหลาดใจและความสงสัย ซึ่งเป็สิ่งที่ต้นคาดการณ์ไว้แล้ว
หลังจากอาร์ทดื่มเบียร์ไปอึกใหญ่เขาก็ตัดสินใจเอื้อมมือเข้าไปในถุงกระดาษที่วางอยู่ข้างตัวแล้วหยิบกล่องของขวัญขนาดพอเหมาะ ห่อด้วยกระดาษสีสวยสดใส ยื่นให้กับพลอย
“สุขสันต์วันครบรอบแต่งงานนะพลอย”
อาร์ทเอ่ยด้วยรอยยิ้มจริงใจดวงตาของเขาเป็ประกายอบอุ่น
“ขอให้รักกันมากๆขึ้นไปอีกนะ ทั้งพลอยแล้วก็…ไอ้ต้นด้วย”
เขาหันมายิ้มขำๆให้ต้นอย่างมีนัยบางอย่าง จนต้นต้องแสร้งหัวเราะแห้งๆ ออกมาเพื่อทำให้ไม่น่าสงสัย
“เออๆ ขอบใจว่ะเพื่อน”
พร้อมกับยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่มอีกครั้งเพื่อซ่อนความรู้สึกประหลาดที่ยังคงอยู่ในใจ
พลอยรับกล่องของขวัญมาด้วยความงุนงงดวงตาคู่สวยของเธอเหลือบมองหน้าต้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะค่อยๆบรรจงแกะห่อกระดาษออกอย่างระมัดระวัง
เผยให้เห็นกรอบรูปที่มีรูปคู่ของเธอกับต้นที่เคยถ่ายคู่กันสมัยมหา’ลัย ซึ่งแน่นอนว่าพลอยประหลาดใจมากที่อาร์ทไปขุดเอาภาพนี้กลับมาอีกครั้ง
“ขอบคุณนะอาร์ท ชอบมากๆ เลย”
พลอยคลี่ยิ้มหวานส่งให้กับอาร์ทอย่างเป็มิตร
“ยินดีๆ”
อาร์ทตอบกลับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นจากนั้นก็ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาเล็กน้อยและส่งเสียงออกมาดังๆ
“ถ้างั้นก็...ชนแก้วหน่อย!!”
ต้นกับพลอยรีบยกกระป๋องเบียร์ขึ้นชนกับอาร์ทตามมารยาทหลังจากเสียงกระป๋องกระทบกันเบาๆ พวกเขาก็เริ่มคุยกันเื่ทั่วไป
อาร์ทเล่าถึงเื้ัการทำงานถ่ายโฆษณาของเขาในอดีตส่วนพลอยก็เล่าถึงเื่วุ่นๆ ในออฟฟิศที่ทำให้เธอแทบไม่มีเวลาพักผ่อน เธอแอบเม้าท์มอยเื่ดาราเล็กน้อยเพราะการที่เธอทำงานเื้ัจึงรับรู้นิสัยของแต่ละคนได้เป็อย่างดี
ส่วนต้นก็คอยเสริมบทสนทนาบ้างเป็ครั้งคราวแซวภรรยาบ้าง หยอกล้อเพื่อนเก่าบ้าง บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นจึงเริ่มสนุกสนานและเป็กันเองมากขึ้น
เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเบียร์ในกระป๋องที่ค่อยๆ หมดไปจนต้นต้องหยิบเบียร์อีกส่วนของเขาจากตู้เย็นเข้ามาเสริม
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่รู้สึกเพียงแต่ว่าบรรยากาศในห้องนั่งเล่นอบอวลไปด้วยความครื้นเครงทั้งสามคนเริ่มพูดคุยกันอย่างออกรสออกชาติ เสียงหัวเราะดังขึ้นเป็ระยะ
ต้นทอดสายตาไปยังพลอยที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขให้กับมุกตลกของอาร์ทรอยยิ้มที่สดใสและเสียงหัวเราะที่ดังอย่างเป็ธรรมชาติของเธอนั้นเองที่ทำให้เขามั่นใจว่าถึงเวลาแล้ว...
ถึงเวลาที่เขาต้องทำตามแผนการที่วางไว้ในใจ
“เอ่อ... ไอ้อาร์ท กูขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ รู้สึกเหนียวตัวแปลกๆ”
ต้นพูดพลางลุกขึ้นยืนเขาพยายามส่งยิ้มให้กับพลอยเพื่อให้เธอทำหน้าที่เป็เ้าบ้านที่ดีก่อนจะหันไปพยักหน้าให้กับอาร์ทเบาๆ แล้วเดินเลี่ยงเข้าไปในห้องน้ำ โดยปล่อยให้คนทั้งสองนั่งคุยกันต่อในห้องนั่งเล่น
แสงไฟสลัวๆสาดส่องกระทบใบหน้าของทั้งคู่ บรรยากาศเริ่มเงียบสงัดลงอีกครั้งทิ้งไว้เพียงความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา
พลอยมองตามแผ่นหลังของต้นที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำด้วยความรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในใจพลันเกิดคำถามว่าต้นดูสบายอกสบายใจจนเกินไปหรือไม่ที่ปล่อยให้เธออยู่กับอาร์ทตามลำพังสองต่อสอง
ทั้งๆที่ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ไม่ได้ลึกซึ้งถึงขั้นสนิทสนมขนาดนั้น ความคิดต่างๆเริ่มผุดขึ้นในหัวของเธอเป็ระลอกคลื่น เธอพยายามประมวลผลสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันนี้
“กินไปตั้งหลายกระป๋องเริ่มเมาหรือยัง?”
เสียงทุ้มของอาร์ทดังขึ้นทำลายความเงียบที่มันเริ่มปกคลุม
“เอ่อ... เราเริ่มหน้าชานิดหน่อย ไม่ค่อยได้กินด้วย… แล้วอาร์ทล่ะได้กินบ่อยเลยล่ะสิ?”
พลอยถามด้วยน้ำเสียงที่ยังเกร็งๆพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด แม้ว่าในใจจะรู้สึกแปลกๆ ที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับอาร์ทแบบนี้อีกในสภาพมึนเมา
ซึ่งถ้าเป็ในอดีตเธอไม่กล้าคิดเลยว่าจะมาถึงขั้นนี้ได้อย่างน้อยในตอนนั้นอาร์ทก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ แม้ว่าเธอกับเขาจะเป็เพื่อนร่วมรุ่นกันก็ตาม
“ก็เรื่อยๆ น่ะพลอย มีงานเข้ามาก็ต้องมีสังสรรค์กันบ้างเป็ปกติธรรมดา”
อาร์ทตอบพลางยิ้มสบายๆ
“่นี้งานยุ่งด้วยก็เลยได้ดื่มบ่อยกว่าปกติดีที่เรายังโสดเลยไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง”
พลอยชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้รับรู้ถึงสถานะปัจจุบันของอาร์ท
แต่เธอก็พอเข้าใจได้ด้วยอาชีพที่ไม่แน่นอนและตารางงานที่ยุ่งเหยิงของคนในวงการบันเทิงการมีคนรักที่เข้าใจอาจเป็เื่ยากแม้ว่า่หลังงานในวงการของอาร์ทอาจจะไม่ได้หวือหวาเหมือนเมื่อก่อนแต่เขาก็ยังคงมีงานติดต่อเข้ามาอยู่บ้างเป็ครั้งคราว
ทว่าเธอกลับไม่รู้เลยว่าอาร์ทได้หันมาเอาดีทางด้านงานถ่ายคลิป…ลงแพลตฟอร์มในโลกออนไลน์ซึ่งนั่นเป็การตัดสินใจอย่างแน่ชัดแล้วว่าอาร์ทจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับวงการบันเทิงอีกต่อไป
หลังจากบทสนทนาเกี่ยวกับสถานะของอาร์ทจบลงความเงียบก็กลับมาปกคลุมห้องนั่งเล่นอีกครั้ง
พลอยรู้สึกเหมือนคำพูดทุกคำได้หายไปจากความคิดเธอไม่รู้จะเริ่มต้นหัวข้อสนทนาใหม่ได้อย่างไร ความรู้สึกประหม่าจึงค่อยๆก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
โดยไม่รู้ตัวของเหลวสีทองภายในกระป๋องก็ลดน้อยหายไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่รู้ตัวเลยว่าได้ยกกระป๋องเบียร์ในมือขึ้นดื่มติดต่อกันหลายครั้งราวกับ้าดับความกระอักกระอ่วนในใจ
ในขณะเดียวกันนั้นสายตาของเธอก็เหลือบมองไปยังประตูห้องน้ำอย่างใจจดใจจ่อคล้ายกำลังรอคอยให้ต้นออกมาจากข้างไวๆ เพื่อทำลายบรรยากาศที่อึดอัดนี้ให้จางหายไป
“ว่าแต่...เมื่อกี้ต้นเขาดูแปลกๆ ไปนะ”
พลอยเอ่ยขึ้นพยายามทำลายความเงียบที่เริ่มก่อตัวอีกครั้ง
“ใช่ สงสัยจะทำงานหนักมั้ง”
อาร์ทตอบสั้นๆพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องอย่างไม่ตั้งใจนัก
พลอยยังคงรู้สึกถึงความเงียบที่เริ่มหนักอึ้งขึ้นอีกครั้งเธอจึงยกกระป๋องเบียร์ที่เหลือขึ้นดื่มรวดเดียวพวงแก้มของเธอเริ่มแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ความมึนเมาค่อยๆ คืบคลานเข้ามา
“เอ่อ...สงสัยเราจะเริ่มเมาแล้วล่ะ”
น้ำเสียงของเธอเริ่มยานคางเล็กน้อยพร้อมกับพยายามลุกขึ้นยืนอย่างเก้ๆ กังๆ
“อาร์ท… เราขอตัวไปพักแป๊บนึงนะเดี๋ยวมา”
เธอพูดพลางทรงตัวเล็กน้อยก่อนจะเดินเซเบาๆ ตรงไปยังห้องนอน
อาร์ทมองตามร่างของพลอยไปจนลับสายตาเขานั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นครู่หนึ่ง ความเงียบเริ่มปกคลุมบรรยากาศอีกครั้ง
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปเกือบห้านาทีเมื่อเห็นว่าพลอยยังคงไม่ออกมา อาร์ทจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินตามเข้าไปในห้องนอนอย่างเงียบเชียบ
ภาพที่เขาเห็นคือพลอยนอนขดตัวอยู่บนเตียงดวงตาหลับพริ้ม ริมฝีปากบางเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างเป็ธรรมชาติ
อาร์ทค่อยๆเดินเข้าไปนั่งลงบนขอบเตียงอย่างแ่เบาที่สุดเขาทอดสายตามองใบหน้าสวยหวานที่กำลังหลับใหลของเธออย่างพิจารณา
ก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นลูบผมยาวสลวยของเธออย่างอ่อนโยนและทะนุถนอม
จากนั้นเขาก็โน้มตัวลงอย่างช้าๆประทับริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากบางของเธออย่างแ่เบาและอ่อนโยน…
165
![แม่ทัพน้อย...เป็นของข้าเถอะ [PWP]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1744701612_20089965.webp)
