บทที่ 17 ไม่เอาความ
ฮองเฮาเดิมมาพร้อมขันทีและนางกำนัลที่ดูแลพระองค์ทำให้หวงกุ้ยเฟยหยุดการกระทำทันที
“นี่มันเกิดเื่อันใดขึ้น หวงกุ้ยเฟยเ้ามาอยู่ที่เรือนของหนิงเอ๋อได้อย่างไร” ฮองเฮารีบเดินเข้ามาจับกายของหนิงเอ๋อให้ลุกขึ้นและนำผ้าเช็ดหน้าของนางเช็ดหน้าให้หนิงเอ๋อ
“หม่อมฉันออกมาเดินตลาดกับเสี่ยวหลง เผอิญเดินผ่านทางนี้เลยแวะมาเยี่ยมองค์หญิงหนิงเอ๋อเพคะ”
“มาเยี่ยมอย่างไร ถึงขนาดลงมือลงมือจนเืออกขนาดนี้ หนิงเอ๋อเ้าเจ็บมากหรือไม่ แม่นมเ้าพาหนิงเอ๋อเข้าไปที่เรือนเดี๋ยวนี้ ส่วนเื่ตรงนี้ข้าจะจัดการเอง”
“หม่อมฉันไม่เป็อะไรเพคะท่านแม่ ”
“บอกข้าได้หรือยังว่าเกืดเื่อันใดขึ้น ”
“ทูลฮองเฮาเพคะ ท่านแม่ของหม่อมฉันแค่สั่งสอนที่องค์หญิงหนิงเอ๋อตาต่ำคว้านายโลมผู้นั้นมาอยู่ในเรือนกลัวจะเสื่อมเสียเกียรติแต่องค์หญิงกลับต่อว่าท่านแม่และไม่ให้ท่านแม่ของข้าแตะต้องชายผู้นั้น นางปกป้องฮองเฮาดูสิเพคะ ใบหน้าหม่อมฉันเองก็ถูกองค์หญิงหนิงเอ๋อตบ แถมตัวของหม่อมฉันกับท่านแม่ก็ถูกนางเอาน้ำสาดไล่ออกไปอย่างไม่มีเกียรติเพคะเพียงเพราะนางปกป้องชายชั้นต่ำผู้นั้น” เสี่ยวหลงลรีบใส่ร้ายหนิงเอ๋อทันที
“จริงเพคะ หม่อมฉันเพียงอยากให้องค์หญิงหนิงเอ๋อได้ดีไม่อยากให้ถูกครหาว่าทำตัวไม่สมกับเป็องค์หญิงเดี๋ยวชาวบ้านจะกล่าวหาได้”
“จริงหรือหนิงเอ๋อ”
“มีจริงส่วนหนึ่งเพคะ แต่ก็ยังมีอีกส่วนที่หวงกุ้ยเฟยไม่เอ่ยออกมา นางตั้งใจมาหาเื่หม่อมฉันที่เรือนมิได้มาเยี่ยมเยือนแต่อย่างไร ”
“งั้นเอาอย่างนี้เื่วันนี้ให้มันจบอยู่แค่นี้อย่าทำให้มันเป็เื่ใหญ่โตเลย หวงกุ้ยเฟยเ้าเองก็กลับไปวังหลวงเถอะและต่อจากนี้เ้าไม่ต้องมาหาหนิงเอ๋ออีก ถึงแม้นางจะพาผู้ใดมา ก็มิใช่เื่ของเ้า ”ฮองเฮาพูดกับหวงกุ้ยเฟยและปลายหางตาเหลือบมองไปยังหางเฟิ่งที่นั่งก้มหน้าอยู่
“หม่อมฉันไม่ยอมเพคะ เื่นี้ต้องถึงเสด็จพ่อหวงกุ้ยเฟยมาทำเช่นนี้มันมากเกินไปดูสิเพคะท่านพี่หนิงเอ๋อได้รับาเ็หากจะสั่งสอนก็สั่งสอนแต่คำพูดก็เพียงพอ” เหมยฟางที่ตามเสด็จมาด้วยนางไม่ยอมจึงได้พูดออกไปโดยไม่เกรงกลัวหวงกุ้ยเฟยสักนิด
“เ้าหุบปากของเ้าไปเดี๋ยวนี้นะ ไม่ใช่เื่ของเ้า”
เสี่ยวหลงรีบต่อว่าเหมยฟางทันที
“ทำไมหรือเพคะ กลัวว่าท่านพ่อจะลงโทษท่านหรือเพคะ แต่หม่อมฉันเห็นสมควร”
“หยุด! ข้าบอกให้หยุด เื่นี้ข้าขอให้จบเพียงเท่านี้พวกเ้ากลับไปได้แล้ว” ฮองเฮาปวดหัวเหลือเกินจึงได้สั่งให้ทั้งหมดแยกย้ายกัน
“หม่อมฉันทูลลาเพคะ” หวงกุ้ยเฟยคำนับฮองเฮาก่อนจะเกินออกไปอย่างโมโห เสี่ยวหลงนางเจ็บใจที่ไม่ทันได้ลงมือตบหนิงเอ๋อสั่งสอนนางสักนิด นางจึงครุ้นคิดอยู่ในใจจะทำอย่างไรกับหนิงเอ๋อดี
เมื่อหวงกุ้ยเฟยกลับไปฮองเฮาก็ได้พาหนิงเอ๋อเข้ามาที่เรือนเพื่อเช็ดแผลทำความสะอาด
“เ้าคงเจ็บมากสินะ หวงกุ้ยเฟยนางร้ายกาจข้าเองก็รู้ดี แต่ไม่คิดเลยว่านางจะมาทำร้ายเ้าถึงที่เรือนเช่นนี้ ”
“ท่านแม่ข้าต้องขอโทษท่านแม่ด้วยที่ทำให้ท่านไม่สบายใจ กายของข้านั้นไม่เจ็บเพียงใด แต่ข้าเจ็บใจที่ถูกหวงกุ้ยเฟยต่อว่า ว่าข้านั้นมีผู้อบรมสั่งสอนแถมยังต่อว่าแม่ของข้าที่เสียไปแล้วอีก ข้าเลยสงบสติอารมณ์ตนเองไม่ได้”
“ต่อจากนี้เ้าต้องระมัดระวังตัวเองให้ดี พวกเราไม่มีทางรู้เลยว่าหวงกุ้ยเฟยจะกลับมาทำร้ายเ้าอีกหรือไม่”
“เพคะ”
“ส่วนเื่ชายผู้นี้เ้าจะบอกข้าอย่างไร เกิดอะไรขึ้นแล้ว”
ฮองเฮาเริ่มดุหนิงเอ๋อนางเองก็ก้มหน้าสำนึกผิดและบอกความจริงกับฮองเฮา
“ชายผู้นี้มาจากหอนายโลมเพคะ แต่ตอนนี้ไม่ได้ทำงานที่นั้นแล้ว เพราะหม่อมฉันเป็คนไถ่ตัวออกมา “
“เ้าอย่าบอกนะว่าเ้ารู้สึกชอบใจในตัวชายผู้นี้” ฮองเฮาถามออกมาด้วยความเป็ห่วงและกังวล
“หม่อมฉันรู้สึกผูกพันธ์กับชายผู้นี้ เขาช่างเหมือนเพื่อนคนเดียวของหม่อมฉันเมื่อตอนเด็ก ท่านแม่อย่าว่าอะไรหม่อมฉันเลยนะเพคะ .”
“เฮ้อ! อย่างนี้ข้าจะทำเช่นไรได้ หากข้าไม่มาในวันนี้ก็คงไม่รู้สินะว่าเ้าพาบุรุษเข้าเรือนทั้งองครักษ์หลิวแม่นม ฟางลี่เว่ยช่างจงรักภักดีกับเ้าซะเหลือเกิน” ฮองเฮาหันไปตำหนิทุกคนก็ต่างพาก้มหน้าหลบสายตา
“ฮองเฮาเพคะ ท่านอย่าดุไปเลย อย่างไรเสียชายผู้นั้นก็มาทำให้ท่านพี่หนิงเอ๋อมีความสุข การที่เราถูกใจใครสักคนมันมักจะหักห้ามใจได้ยากนะเพคะ” เหมยฟางพูดจบก็หันไปมององครักษ์ที่กลับมาจากด้านนอกพอดี
“เ้านี่มันก็จริงๆ เลย ก็ได้ๆ หนิงเอ๋อนี่องค์หญิงเหมยฟางเป็บุตรสาวของสนมเหมยอิงวันนี้นางขอข้าออกมาหาเ้าเพราะอยากพูดคุยกับเ้า” หนิงเอ๋อหันมองเหมยอิงอย่างไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่านางจะมีนิสัยเช่นเดียวกับเสี่ยวหลงหรือไม่
“ท่านพี่ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าอยากมาหาท่านั้แ่งานเลี้ยงจบลง แต่ทว่าฮองเฮาให้ข้าอ่านตำราตั้งหลายเล่ม ท่านรู้หรือไม่ว่าข้าตั้งใจอ่านขนาดไหนกว่าจะออกมาพบท่านได้ ท่านช่างงดงามเช่นดังที่ท่านแม่ข้าได้บอกจริงๆ เพคะ ท่านแม่เล่าให้ข้าฟังตอนที่กุ้ยเฟยหนิงฮวายังมีชีวิตอยู่ กุ้ยเฟยมีเมตตาและคอยช่วยเหลือท่านแม่จนท่านแม่ได้ขึ้นมาเป็สนม ท่านแม่ข้าสอนให้ข้ารู้จักตอบแทนบุญคุณ ต่อจากนี้ข้าจะจงรักภักดีต่อท่านพี่หนิงเอ๋อนะเพคะ หากมีเื่อะไรให้ข้าช่วย บอกข้าได้นะเพคะ”
เหมยฟางรีบเข้ามาโอบกอดแขนของหนิงเอ๋อและทำตัวสนิทสนมกับหนิงเอ๋ออย่างกับว่าพวกนางรู้จักกันมานาน
“ข้าว่าเ้ามาเป็ตัวป่วนของหนิงเอ๋อนะสิไม่ว่า ฮาฮ่า” ฮองเฮาหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ ทำให้หนิงเอ๋อรู้สึกสบายใจว่าเหมยฟางน่าจะเป็คนดี ไม่เช่นนั้นฮองเฮาคงไม่ให้นางคอยติดตามมาด้วย
“เ้าเองก็ช่างพูดช่างจา หากวันใดเ้าเบื่อๆ ออกมาหาข้าที่เรือนได้เสมอ” หนิงเอ๋อไม่รู้จะพูดอะไรกับนางเลยบอกให้นางมาเยี่ยมเยือนนางได้
“ท่านพี่พูดแล้วนะเพคะ หม่อมฉันจะมาทุกวันเลย” เหมยฟางยิ้มออกมาอย่างดีใจ
หลังจากที่พูดคุยหนิงเอ๋อก็ชวนฮองเฮากับเหมยฟางอยู่กินข้าวด้วยกัน ก่อนจะกลับวังฮองเฮาได้เรียกหางเฟิ่งออกมาคุยตามลำพัง
“ฮองเฮามีเื่อันใดจะคุยกับกระหม่อมหรือพะย่ะค่ะ” หางเฟิ่งก้มหน้าลงต่ำเพราะมิกล้ามองหน้าของฮองเฮาผู้สูงส่ง
“เ้าเป็ใคร ใครจ้างเ้าให้เข้ามาอยู่ข้างกายหนิงเอ๋อ”
เสียงรอบข้างที่เงียบสงัดได้ยินเพียงเสียงแมลงที่ร้องดังตอนพลบค่ำและเสียงหายใจทั้งสองคน
“ฮองเฮาพูดอันใดข้าไม่รู้เื่พะย่ะค่ะ”
“ที่ข้าถามเ้าเช่นนั้นเพราะข้าไม่รู้ว่าเ้าเข้ามาใกล้หนิงเอ๋อเพราะ้าอันใด หากเ้าเข้าหานางด้วยเื่เลวร้ายก็รีบออกไปไกลๆ จากตัวของนางซะ”
หางเฟิ่งนิ่งเงียบและถอนหายใจก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นออกไป
“กระหม่อมไม่เคยคิดร้ายกับองค์หญิงหนิงเอ๋อเลยพะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้ดีว่าองค์หญิงมีฐานะที่สูงส่งต่างจากหม่อมฉันที่ต้อยต่ำและโสโครก ฮองเฮาไม่ต้องเป็ห่วงนะพะย่ะค่ะ หากวันใดที่องค์หญิงไม่รู้สึกโดดเดี่ยว วันใดที่องค์หญิงมีชายที่เหมาะสมจะออกเรือนวันนั้นกระหม่อมก็พร้อมจะเดินออกจากองค์หญิงไป”
“เ้าพูดเช่นนั้นข้าก็วางใจ แต่หากเ้าโกหกข้าและคิดมิดีมิร้ายกับหนิงเอ๋อละก็ข้าหวังว่า์มีตาจะลงโทษเ้าเอง หรือไม่แน่อาจจะเป็ข้าเองที่จะกำจัดเ้า”
ฮองเฮาพูดจบก็ได้เดินจากไปพร้อมเรียกเหมยฟางขึ้นเกี้ยวกลับวังหลวง
องครักษ์หลิวที่ยืนคอยอารักขาองค์หญิงที่ยืนคุยอยู่กับเหมยฟางก็ได้เหลือบมองเหมยฟางเป็ครั้งคราวเพราะเขาเองรู้สึกว่าถูกสายตาของเหมยฟางจับจ้องตลอดเวลา จนหนิงเอ๋อขอไปร่ำลากับฮองเฮาปล่อยให้เหมยฟางยืนอยู่กับองครักษ์หลิว
นางยืนบิดไปมาอยู่นานจนทำให้บรรยายกาศรู้สึกอึดอัดทำให้องครักษ์ได้ถามออกมา
“องค์หญิงมีอะไรกับกระหม่อมหรือไม่พะย่ะค่ะ เห็นองค์หญิงคอยมองตลอดเวลา” ด้วยความซื่อหรือไม่รู้จักความรักขององครักษ์ได้ถามเหมยฟางออกไปอย่างตรงๆ ทำให้นางไปไม่เป็เช่นกัน
“เอ่อ …. ข้าก็แค่มองไปเรื่อยเปื่อยท่านสบายดีใช่มั้ย ั้แ่วันนั้นข้าก็ไม่พบท่านอีกเลย”
“กระหม่อมสบายดี หากองค์หญิงไม่มีเื่อะไรหม่อมฉันขอไปหาองค์หญิงกับฮองเฮาก่อนนะพะย่ะค่ะ” องครักษ์หลิวโค้งคำนับก่อนเดินไป เหมยฟางก็รีบถามขึ้นอีกที
“เดี๋ยวก่อนตอบคำถามข้าก่อนแล้วค่อยไป”
“อะไรหรือพะย่ะค่ะ”
“เ้าชอบกินอะไร”
“กระหม่อมชอบกินหมั่นโถวกับถังหูลู่ หมดคำถามหรือยังพะย่ะค่ะ กระหม่อมขอตัว”
8K
