ตอนที่ 16 เ้ารู้ไหมว่าม้วนนี้คืออะไร ?
”...”
เจียงเฉินรู้สึกตื้นตันใจกับคำพูดของซูหลิงเซียง
เขาไม่ได้แค่ปฏิเสธที่จะเป็นักเล่นแร่แปรธาตุเฉยๆรึไง เมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มรู้สึกสงสารคนจำนวนมากเ่าั้
“ครูซูครับ ข้าก็แค่ไม่อยกเป็นักเล่นแร่แปรธาตุอย่างเดียวเท่านั้น และก็ใช่ว่าข้าจะไม่แปรธาตุอีกต่อไปแล้ว มันไม่ใช่เื่ใหญ่โตอย่างที่ท่านหมายถึงแน่ๆ ”
เจียงเฉินกล่าวอย่างเงียบ ๆ
“ความสามารถของผู้คนนั้นมีขีดจำกัด มีอัจฉริยะมากมายในโลกนี้ที่มีความมั่นใจในตนเองสูงเกินไป พวกเขาต่างก็คิดเหมือนเ้าและเลือกศึกษาเส้นทางที่แตกต่างกัน แต่สุดท้ายด้วยความสามารถที่มีอย่างจำกัดพวกเขาก็มักจะไปได้ไม่สูงสักด้าน ไม่มีทาง เ้าห้ามทำแบบนั้นเด็ดขาด "
ซูหลิงเซียงมองเจียงเฉินอย่างเคร่งขรึม: "ข้าไม่้าให้เ้ากลายเป็แบบคนเ่าั้ในอนาคต เ้าเข้าใจไหม "
"ขอบคุณครับครูซูที่พูดเตือนข้า "
เจียงเฉินขอบคุณ และพูดด้วยสีหน้าจริงจัง: “แต่ข้าก็ยัง้าประสบความสำเร็จในเส้นทางการต่อสู้อยู่ดี ”
“นี่เ้า……”
ซูหลิงเซียงเริ่มวิตกกังวล
คำพูดที่เป็ห่วงของเธอไม่เข้าหูเ้าเด็กนี่เลยรึไง
“ข้าโกรธเ้าจริงๆ แต่ข้าจะเลื่อนขั้นให้เ้าเป็นักเรียนระดับทอง แล้วเจอกัน”
ซูหลิงเซียงพูดจบแล้วก็เดินออกไปด้วยความโกรธ
สำหรับผู้ชายที่ดื้อรั้นต่อเธอนั้น เธอจะไม่สนใจ
แต่เธอก็ยังคงบอกเื่นี้กับอาจารย์ของเธอหยานชิงซวนและปล่อยให้ชายชราจัดการเด็กคนนี้ไป
หลังจากที่ซูหลิงเซียงจากไปเจียงเฉินก็หันไปมองที่หลินหยานทันทีและพูดเยาะเย้ยอีกฝ่าย : "หลินหยาน ตอนนี้เ้าจะไสหัวออกไปจากที่นี่ได้รึยัง?"
หลินหยางสูดลมหายใจเย็นเข้าลึกด้วยท่าทางมืดมนและหันหลังกลับไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ
“หยุดก่อน ข้าสั่งให้เ้าหยุด !”
อย่างไรก็ตาม ขณะที่หลินหยางหันหน้าไปเสียงที่เ็าของเจียงเฉินก็ดังขึ้นในหูของเขา
หลินหยางหยุดไปชั่วขณะแล้วมองกลับไปที่เจียงเฉินอย่างเ็า "เ้า้าอะไร?"
“ไม่มีอะไร แค่อยากจะเตือนเ้า เ้าควรออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ดีกว่า ”
เจียงเฉินพูดอย่างเฉยเมย “เ้าควรรู้จักพอประมาณบ้างนะ ถ้าเ้าไม่รู้ ้ข้าก็ไม่นังเกียจที่จะสั่งสอนเ้า ”
“เจียงเฉิน อย่าหลอกลวงผู้คนให้มากนัก!”
หลินหยางจ้องไปที่เจียงเฉิน ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความโกรธ
ไอ้เ้าสารเลวนี่ มันกล้าไล่เขาออกจากห้องเรียนต่อหน้าทุกคน !
“ข้าจะรังแกเ้า แล้วมันจะทำไมรึ ? “
เจียงเฉินเยาะเย้ยและกล่าว “หยุดพูดเื่ไร้สาระได้แล้ว เ้าจะออกไปเองหรือให้ข้าเตะเข้าออกไป?”
“ถ้าเ้าสั่งให้ข้าไป ข้าก็ต้องไปงั้นรึ ? เ้าคิดว่าตัวเองเป็ใครกัน ”
หลินหยางเยาะเย้ยอย่างเหยียดหยาม เขาไม่สนใจคำพูดของเจียงเฉินและหันหน้ากลับไปพร้อมกับเดินไปนั่ง
เขาไม่เชื่อว่าเจียงเฉินจะกล้าทำอะไรเขา
ดวงตาของเจียงเฉินก็กลายเป็เ็าและเขาก็ใช้ก้าวภูติทันที
วินาทีต่อมา ร่างของเขาปรากฏข้างหลินหยางเหมือนกับภูติผีและเขาก็ตบไหล่ของหลินหยาง
ก่อนที่หลินหยางจะตอบสนอง เขาก็โซเซและเข่าก็ล้มลงกับพื้น
“เจียงเฉิน เ้า... เ้าคิดจะทำอะไร ถ้าเ้ากล้าแตะผมของข้าแม้แต่เส้นเดียว พี่ชายของข้าไม่ปล่อยเ้าไปแน่“
หลินหยางอุทานออกมาด้วยความใ
เจียงเฉินจ้องมองอย่างเ็า ภายใต้การข่มขู่ของหลินหยางเขาก็ได้งอแขนขาของหลินหยางเข้าด้วยกัน
จากนั้นเขก็ายกเท้าขวาขึ้นเล็กน้อยและเตะหลินหยางออกไป
ทันทีร่างของหลินหยางก็กลายเป็เหมือนกับลูกบอลกลิ้งออกไปนอกห้อง
บัดซบ น่ากลัวเกินไปแล้ว
ฉากที่น่าใตรงหน้านี้ก็ทำให้เหล่านักเรียนระดับทองแดงในห้องกลายเป็นิ่งอึ้งอยู่เป็เวลานาน
ชายคนนี้กล้าเตัหลินหยางออกจากห้องเรียนจริงๆด้วย ….
5K
