ร้านหลบมุมคาเฟ่: เปิดร้านอาหารเชื่อมต่างโลกกลางกรุงเทพฯ

ไอความร้อนภายนอกเริ่มเบาบางลงเมื่อดวงอาทิตย์คล้อยลับขอบฟ้ากรุงเทพมหานคร

บรรยากาศภายในร้านยังสงบและอบอวลด้วยกลิ่นหอมหวานจางๆ ของชาไทยโบราณ

นนท์ยืนจ้องหน้าจอระบบสีฟ้าที่ส่องสว่างนวลตาตรงกลางห้องโถง

หน้าจอแสดงผลเปลี่ยนภาพพื้นหลังอย่างงดงามเพื่อรับเลเวล 5 ของร้าน

[ระบบร้านค้าข้ามมิติเข้าสู่ เลเวล 5 สำเร็จ!]

[เปิดระบบวิเคราะห์พื้นที่และระบบแจ้งเตือนความปลอดภัย]

[เริ่มสแกนโดยรอบตึกแถวและประตูมิติ...]

*วูบ... วูบ...*

แสงสีฟ้าแผ่ออกจากหน้าจอระบบราวกับคลื่นน้ำ สแกนกำแพงปูนเก่าและประตูไม้ทั่วทุกซอกมุม

แผนที่ของร้านและเส้นเชื่อมต่อมิติแสดงผลขึ้นมา พร้อมกับไฟสีแดงกะพริบถี่

[แจ้งเตือนความเสี่ยงด้านความปลอดภัยระดับปานกลาง!]

[ตรวจพบรอยรั่วไหลของกลิ่นอายพลังงานมิติตามขอบประตูหลังร้าน]

[กลิ่นหอมของอาหารและพลังมานาที่แผ่ออกไป อาจดึงดูดกลุ่มผู้ล่ามิติ]

[คำแนะนำ: ติดตั้ง 'ระบบป้องกันภัยระดับ 1' เพื่อสร้างม่านแสง Peaceful Boundary]

[แต้มมิติที่ใช้ติดตั้ง: 100 แต้ม]

นนท์ขมวดคิ้วมองค่าใช้จ่ายร้อยแต้มด้วยความรู้สึกเสียดาย

ทว่าความปลอดภัยของชีวิตพวกเขาต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด

"ระบบป้องกันภัยหรือคะพี่นนท์"

เอลวิน่าก้าวเข้ามาดูใกล้ๆ ใบหูเรียวขยับเบาๆ ด้วยความระแวดระวัง

"ต่างโลกของฉัน มีพวกที่ไม่เป็๲มิตรกับใครอยู่เต็มไปหมดเลยค่ะ"

แววตาของเอลฟ์สาวฉายแววกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด

"โดยเฉพาะพวก 'ผู้ล่าต่างโลก' หรือ 'Void Syndicate' ที่คอยดักปล้นชิงและทำลายดินแดนที่ไร้ทางสู้"

"ถ้าพวกมันพบประตูมาฝั่งโลกมนุษย์ที่ปราศจากเวทมนตร์ล่ะก็... จะต้องเกิดเ๱ื่๵๹ร้ายแรงขึ้นแน่ค่ะ"

คำพูดของเอลวิน่าทำให้นนท์ตัดสินใจทันทีโดยไม่ต้องลังเล

"ขอบคุณที่เตือนครับเอลวิน่า เราต้องรีบติดตั้งระบบนี้เดี๋ยวนี้เลย"

นนท์เอื้อมมือแตะตกลงบนหน้าจอมิติสีฟ้า

[ยืนยันการใช้แต้มมิติ 100 แต้ม เพื่อติดตั้งระบบป้องกันภัยระดับ 1...]

[แต้มมิติสะสมคงเหลือ: 50 แต้ม]

*วิ้ง!*

ละอองแสงสีฟ้านับล้านพรั่งพรูออกจากหน้าจอ ลอยไปเคลือบตามแนวกรอบหน้าต่างและผนังปูน

ม่านแสงโปร่งใสแผ่คลุมประตูด้านหลังร้านอย่างหนาแน่น ก่อนจะเลือนหายวับเข้าไปในเนื้อไม้

[ติดตั้งระบบป้องกันภัยระดับ 1: Peaceful Boundary เสร็จสมบูรณ์]

[คุณสมบัติ: ตรวจจับจิตมุ่งร้าย ปิดกั้นกลิ่นอายรั่วไหล และสะท้อนสิ่งมีชีวิตที่มีเจตนาร้าย]

นนท์ถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกโล่งอกไปอีกเปลาะหนึ่ง

"เรียบร้อยแล้วครับ อย่างน้อยตอนนี้ร้านเราก็มีเกราะป้องกันแล้ว"

"ม่านพลังเมื่อกี้หนาแน่นและมั่นคงมากเลยค่ะพี่นนท์"

เอลวิน่ายิ้มกว้างออกมาพลางเริ่มจัดเก้าอี้เพื่อเตรียมปิดร้าน

เวลาล่วงเลยจนถึงเที่ยงคืน ไฟในร้านหลบมุมคาเฟ่ดับลง เหลือเพียงโคมไฟสลัวสีส้มตรงเคาน์เตอร์

นนท์กำลังเช็ดแก้วใบสุดท้ายเสร็จ กำลังจะขึ้นไปนอนพักผ่อนที่ชั้นสาม

*กริ๊ง...*

เสียงกระดิ่งลมเหล็กหลังร้านดังสั่นสั้นๆ และห้วนกระชั้น

พลันอุณหภูมิในร้านดิ่งวูบลงเฉียบพลัน เกิดเป็๲ไอฝ้าสีขาวลอยอวลในอากาศ

นนท์ชะงักมือทันที แววตาภายใต้แว่นทรงกลมฉายความเครียดเกร็ง

เอลวิน่ารีบก้าวลงจากชั้นสามมายืนสแตนด์บายข้างนนท์ ปลายนิ้วเรืองแสงเวทมนตร์ดาวตกสีเขียวสด

*ครืด... ครืด...*

เสียงโลหะแหลมสูงขูดขีดบานประตูด้านนอกของประตูด้านหลังร้าน

ผ่านกระจกเงาบานเล็กบนประตู นนท์มองเห็นเงาร่างลึกลับในชุดคลุมสีดำสนิท

ร่างนั้นซูบผอมและโย่งสูง คลุมด้วยผ้าพันแผลสีเทาเข้มกับเสื้อคลุมขาดวิ่น

มือกระดูกดำเกรียมในถุงมือเหล็กแหลม กำลังขูดหาซอกมุมบานประตูหวังจะงัดแงะเข้ามา

มันคือหนึ่งในสมาชิกกลุ่ม 'ผู้ล่าต่างโลก (Void Syndicate)' ที่แกะรอยตามกลิ่นมานามา

ร่างดำมืดพยายามก้าวเท้าข้ามผ่านแนวกึ่งกลางประตูล้ำเข้ามาฝั่งโลกมนุษย์

ทว่าเพียงแค่ปลายเท้ากระดูกแตะเส้นประตู...

*เปรี้ยง!*

ม่านแสงสีฟ้าของ Peaceful Boundary วาบสว่างจ้าขึ้นมาราวสายฟ้าฟาด

พลังงานสะท้อนกลับอันรุนแรงดีดร่างในชุดคลุมสีดำ ปลิวละลิ่วกลับไปในความมืดมิติอย่างจัง

*ฟู่!*

เสียงไอร้อนไหม้และเสียงกรีดร้องโหยหวนแหบแห้งแว่วมา ก่อนประตูมิติจะปิดลงสนิททันที

[แจ้งเตือนระบบ: สะท้อนกลับสิ่งมีชีวิตผู้มีเจตนาร้ายระดับต่ำสำเร็จ 1 ราย]

ความอุ่นสบายดั้งเดิมไหลเวียนกลับมาสู่ร้านหลบมุมคาเฟ่อีกครั้ง

นนท์ผ่อนลมหายใจยาว หลังเสื้อเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

"สะ... สะท้อนกลับไปแล้วค่ะพี่นนท์!"

เอลวิน่าเอ่ยพลางเก็บพลังเวทมนตร์ในมืออย่างโล่งอก

"เป็๲อย่างที่คิดไว้จริงๆ คิดถูกแล้วครับที่ยอมจ่ายแต้มมิติ๻ั้๹แ๻่แรก"

นนท์จ้องมองประตูด้านหลังร้านด้วยแววตาเด็ดเดี่ยวขึ้นกว่าเก่า

"หากไม่มีม่านพลังป้องกันนี้ พวกมันคงข้ามมาสร้างความเดือดร้อนให้โลกฝั่งนี้แล้ว"

ชายหนุ่มตระหนักดีว่าจากนี้ไป ร้านของเขาไม่ใช่แค่ที่ทำมาหากินธรรมดาอีกต่อไป

แต่มันคือจุดยุทธศาสตร์สำคัญที่เชื่อมมิติ ซึ่งรายล้อมด้วยโอกาสและอันตราย

นนท์หันมาแตะบ่าพนักงานสาวเบาๆ

"พวกเราต้องระวังตัวให้มากขึ้นนะเอลวิน่า แต่ไม่ต้องห่วง... ผมจะรักษาร้านนี้ไว้ให้ดีที่สุด"

"ค่ะพี่นนท์ ฉันก็จะช่วยดูแลพี่นนท์และร้านนี้อย่างสุดพลังเหมือนกันค่ะ!"

เอลวิน่าสบตาพร้อมรอยยิ้มมั่นใจและเปี่ยมด้วยความเชื่อใจ

ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดของกรุงเทพฯ ร้านหลบมุมคาเฟ่ยังคงปิดไฟเงียบสงบและปลอดภัย เพื่อรอรับรุ่งอรุณใหม่