สุดยอดนักฆ่ากลายมาเป็นลูกเขย

บทที่ 34 คลับเสวียนอู่

ไม่กี่นาทีต่อมาจางเฉาก็มาถึงร้าน ซึ่งเดินเขามาพร้อมกับเสียงตะโกนดังลั่น “สุนัขตัวไหน มันกล้าทำร้ายคนของฉัน!”

คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครรู้จักจางเฉา สีหน้าของพวกเขาจึงไม่ได้เปลี่ยนไป แต่ในวินาทีต่อมาเมื่อพวกเขาเห็นการ์ดที่เดินตามหลังจางเฉามา สิ่งที่เขียนอยู่บนหน้าอกของชุดการ์ดพวกนั้น ทำให้สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

'คลับเสวียนอู่!'

ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีว่าบริเวณแถวนี้ เป็นเขตอิทธิพลของเจ้าพ่อวงการมืดที่ชื่อ ‘หนิงเย่ากัง’

และคลับเสวียนอู่นี้ก็เป็นหนิงเย่ากัง! ด้วยเหตุนี้ภายในสถานบันเทิงแห่งนี้จึงไม่มีใครกล้าหาเรื่อง!

เพราะทุกคนรู้ดีว่าการหาเรื่องก็เท่ากับหาที่ตาย!

“แย่แล้ว! ฉันว่าคราวนี้นายคนนี้ตายแน่ ผู้หญิงคนนี้เรียกผู้ชายที่รู้จักคนของเสวียนอู่มา!”

“”ใช่แล้ว! ในเจียงหนาน ใครบ้างไม่รู้จักชื่อเสียงของเสวียนอู่! พวกนั้นเป็นอิทธิพลมืดที่โด่งดัง ใคร ๆ ก็ไม่กล้ายั่วโมโห”

ทันใดนั้นทุกคนต่างก็มีสีหน้าหวาดกลัว พวกเขามีความคิดเดียวกันในใจนั่นคือ ชายหนุ่มคนนี้ จบเห่แล้ว!

ต่อให้นายคนนี้รวยแค่ไหน แต่ถ้าไปคนแบบนี้ ก็มีแต่ทางตายสถานเดียว!

เห็นได้ชัดว่าผู้จัดการร้านก็สังเกตเห็นเรื่องทั้งหมดนี้ จึงรีบพูดกับ หลัวเซิง ว่า “คุณชาย คุณรีบหนีไปดีกว่า! พวกนี้ไม่ใช่คนที่คุณจะต่อกรได้! พวกนี้เป็นคนของเสวียนอู่!”

หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นใบหน้าของหลัวเซิงกลับเรียบเฉย “เหอะๆ เสวียนอู่คืออะไร? มันทำไมหรอ?”

“คุณพูดแบบนั้นไม่ได้นะ!”

ได้ยินคำพูดของหลัวเซิง สีหน้าของผู้จัดการร้านก็ซีดเผือด “เจ้าของเสวียนอู่คือหนิงเย่ากัง เป็นขาใหญ่ในโลกใต้ดินที่มีชื่อเสียงของเจียงหนาน พวกเราต้องจ่ายค่าคุ้มครองให้พวกเขา”

“หึ! เป็นแค่พวกหนูขี้ขลาดที่ไม่กล้าเปิดเผยตัวตนเท่านั้นแหละ อย่าว่าแต่พวกหมาลอบกัดพวกนี้เลย ต่อให้หนิงเย่ากังมาเอง วันนี้ก็ต้องคุกเข่าต่อหน้าฉัน!”

แววตาของหลัวเซิงเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม ไม่มีใครที่สามารถมาอวดเบ่งต่อหน้าเขาได้!

ได้ยินคำพูดของหลัวเซิง ผู้จัดการร้านถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่เคยเห็นใครที่กล้าหาญเช่นนี้มาก่อน มันไม่ใช่แค่ไม่กลัวเรื่องแล้ว แต่นี่มันบ้าไปแล้วชัดๆ!

ผู้จัดการร้านไม่คิดว่าหลัวเซิง จะมีกำลังพอที่จะสู้กับคลับเสวียนอู่ได้

เมื่อเฉวียนซินเฟยเห็นว่าจางเฉามาถึงแล้ว เธอก็ร้องไห้น้ำตาไหลพราก ราวกับดอกสาลี่ที่ต้องฝน “จางเฉา ทำไมนายมาช้าจัง? ดูนี่สิ ไอ้สารเลวมันตบฉันแรงมาก แก้มฉันบวมหมดแล้ว!”

จางเฉานำคนของเขามาตรงหน้าเฉวียนซินเฟย ใบหน้าของเธอตอนนี้บวมเป่งเหมือนหัวหมู เขาโกรธจนเลือดขึ้นหน้านี่มันไม่ใช่แค่การตบเฉวียนซินเฟย เท่านั้น!

แต่มันคือการตบหน้าเขา!

เขาเหลือบตามองไปตามนิ้วของเฉวียนซินเฟย ก็เห็นหลัวเซิงจึงตะคอกออกมาทันทีว่า “ไอ้เวร แกตายแน่! กล้าดียังไงมาตบผู้หญิงของฉัน!”

แต่หลัวเซิงกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง “ ไสหัวไปซะ! ก่อนที่ฉันจะโมโห! แกมันยังไม่คู่ควรด้วยซ้ำ!”

จางเฉาตกตะลึงเขาไม่คิดเลยว่า หลัวเซิงจะยังกล้าพูดแบบนี้ออกมา  

“แกมันไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”

หลัวเซิงยังคงท่าทีดูถูก “ไม่สนว่าแกจะเป็นตัวอะไร ถ้าแกจูงหมาของแกออกไป แล้วคุกเข่าขอโทษฉันซะ วันนี้เรื่องนี้จะถือว่าจบ แต่ถ้าแกยังดื้อด้าน ถ้าไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต!”

เมื่อพูดถึงตรงนี้สีหน้าของหลัวเซิงก็เย็นชาลง

“ฉันว่านายนั่นแหละสมองมีปัญหา! อยากให้ผู้ชายของฉันคุกเข่าให้แกเนี่ยนะ! แกจบเห่แล้ว!”

เฉวียนซินเฟยเห็นว่าจางเฉาพาคนของคลับเสวียนอู่มาด้วย จึงใจใหญ่ขึ้นมาทันที

“แกมันเป็นแค่เด็กเมื่อวานซืน! แกมันคู่ควรเหรอ?”

จางเฉาโกรธจนแทบจะหัวเราะ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าหลัวเซิงเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหน ถึงกล้ามาท้าทายเขา?

เขาก้าวตรงไปที่หลัวเซิง ยกมือขึ้นตั้งใจจะเอาคืนให้ผู้หญิงของเขา ปากก็ยังบ่นพึมพำ “สุนัขจรจัดอย่างแก! ฉันจะบอกให้ ต่อไปนี้แก...”

เพียะ!

ยังไม่ทันที่จางเฉาจะพูดจบ เสียงตบก็ดังขึ้นอีกครั้งเฉวียนซินเฟยตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ตบได้สะใจฉันมาก! ไอ้หมอนี่มันสมควรโดนแล้ว!”

แต่ทว่าในวินาทีต่อมา ฉากที่อยู่ตรงหน้าทำให้เฉวียนซินเฟยเบิกตากว้าง ภาพตรงหน้าช่างเหมือนกับที่เธอโดนเมื่อกี้ล้มก้นจ้ำเบ้า มือก็ปิดหน้าตัวเองไว้… แต่คนนั้น ๆ กลับเป็นจางเฉา!

เสียงคำรามของจางเฉาดังขึ้นทันที “แกกล้าดียังไงมาตบฉัน”

เฉวียนซินเฟยพูดไม่ออก เธอไม่คิดว่าเรื่องราวจะมาถึงจุดนี้ หลัวเซิงไม่เพียงแต่ตบเธอ แต่ยังกล้าตบจางเฉาต่อหน้าคนของคลับเสวียนอู่อีกด้วย!

การ์ดทั้งสองคนก็ตกตะลึง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป พวกเขาไม่ทันตั้งตัว

“คุณชายจาง คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ!”

การ์ดรีบก้าวเข้าไปพยุงจางเฉาขึ้น จางเฉายังคงเอามือกุมใบหน้าตัวเอง กัดฟันกรอดด้วยความโกรธ “บ้าเอ้ย! ฆ่ามันซะ!”

“รีบฆ่ามันเลย! มันอวดดีเกินไปปแล้ว! แล้วก็ยัยเด็กนั้นด้วย อย่าปล่อยมันไป จับมันมา ให้ฉันตบซะ!”

เฉวียนซินเฟยก็ตะโกนใส่ด้วยความโกรธเช่นกัน

การ์ดทั้งสองคนพุ่งเข้าใส่หลัวเซิงทันที เขากำหมัดแน่นของเขาจ้องเขม็งไปที่หลัวเซิงอย่างดุร้าย

ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ เห็นฉากนี้ ต่างก็หลับตาลง ราวกับว่าในวินาทีต่อมาหลัวเซิง จะต้องตายด้วยน้ำมือของการ์ดอย่างแน่นอน

ผู้จัดการร้านก็หลบไปแล้ว เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะจัดการได้แล้ว

ส่วนเหยาเหยาก็ซ่อนตัวอยู่ข้างหลังหลัวเซิงด้วยความหวาดกลัว ตัวของเด็กหญิงสั่นเทาไปทั้งตัว

“หึ!  แกเตรียมตัวตายได้เลย! กล้าดียังไงมาแตะต้องแขกของพวกเรา!”

การ์ดนายหนึ่งพูดพลางยกหมัดขึ้นเหวี่ยงไปที่หลัวเซิงทันที 

แต่ไม่มีใครเห็นชัดว่าหลัวเซิงเคลื่อนไหวอย่างไร ร่างกายที่แข็งแรงของการ์ดกลับลอยคว้างกลางอากาศเป็นเส้นโค้ง ก่อนจะกระแทกพื้นอย่างแรง!

เมื่อได้เห็นฉากนี้ทุกคนต่างเบิกตากว้าง เพราะรูปร่างของหลัวเซิงก็แค่ชายหนุ่มธรรมดา แต่การ์ดคนนั้นกลับมีหุ่นที่กำยำล่ำสันกว่าหลัวเซิงหลายเท่า!

นี่มัน… มดน้อยล้มช้างใหญ่ชัด ๆ

“หมอนี่ ไม่ธรรมดาจริง ๆ ”

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้น

เดิมทีเหยาเหยาหลับตาไปแล้ว แต่ไม่นานเธอก็รู้สึกปลอดภัยจึงลืมตาขึ้นก็เห็นว่าการ์ดตัวใหญ่บินออกไปไกลแล้ว ส่วนพ่อของเธอก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิมโดยไม่มีร่องรอยของบาดแผล

ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มออกมา “พ่อเก่งที่สุด! พ่อเก่งที่สุด!”

จางเฉาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมการ์ดถึงโดนหลัวเซิง เล่นงานได้ง่ายขนาดนั้น เขากัดฟันพูดด้วยความโกรธ “ได้!  แกทำฉันโกรธขึ้นมาจริง ๆ แล้ว  ฉันบอกแกเลย วันนี้คือวันตายของแก!”

แต่หลัวเซิง กลับมีสีหน้ามืดครึ้ม “กล้าด่าว่าลูกสาวของฉัน วันนี้ แม้แต่พระเจ้าลงมา ก็ช่วยแกไม่ได้!”

“หึ  แกนี่มันไม่รู้จักเจียมตัวจริง ๆ ”

จางเฉาโมโหจัด เขาโทรศัพท์ออกมาโทรหาเพื่อน ๆ ของเขาทันที