เมื่อไม่ได้ออกนอกฉางหวั่นหลานเยว่เทียนก็เหมือนจะปลอดภัยไม่ต้องสู้รบตบมือกับมือสังหารที่คอยซุ่มอยู่ตามมุมมืดแล้วอีกอย่าง วันนี้หลานเยว่เทียนรู้สึกไม่ค่อยดีนักจึงอยากจะพักผ่อนเงียบๆ
แทนที่จะบอกว่ารู้สึกไม่ค่อยดีมันรู้สึกร้อนรุ่มควบคุมตัวเองไม่ค่อยจะได้เสียมากกว่า อยากจะอาละวาดก็ไม่ใช่อยากจะนอนอยู่เฉยๆก็ไม่ใช่อีกรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้ทรมานและอยากจะหลุดพ้นจากอาการนี้
หลานเยว่เทียนนอนเอามือก่ายหน้าผาก ใบหน้าสวยแดงก่ำเหมือนมีพิษไข้ลมหายใจสะดุดห้วงบางจังหวะดูแล้วน่าเป็ห่วง ภายในที่พักนั้นปิดม่านปิดประตูจนมืดเขาพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็ปกติแต่เหมือนร่างกายจะปั่นป่วนขึ้นเสียอีกเขาไม่เข้าใจว่าตัวเองป่วยหรือว่าเพราะอะไรกันแน่ จะถูกวางยาก็ไม่ใช่เพราะวันนี้เขายังไม่ได้กินอะไรเลย
“ท่านแม่ทัพ” เสียงที่ดังอยู่ด้านนอกทำให้หลานเยว่เทียนต้องลืมตาขึ้นสภาพแบบนี้ออกไปข้างนอกให้ใครเห็นไม่ได้แน่ เขาไม่ได้สวมเสื้อผ้าอย่างเรียบร้อยนักเหมือนแค่เศษผ้าค้างเอาไว้บนตัวเฉยๆดูแล้วน่าอายยิ่ง
“เสี่ยวเหอรึ?” เพราะการปรับภูมิทัศน์ของฉางหวั่นยังไม่แล้วเสร็จแม้จะผ่านมาแล้วเกือบสิบสองวันก็ตามเทียนเช่อจึงยังต้องอยู่ที่นี่ต่อฟานหลิงเหอสังเกตว่าตอนนี้ก็สายมากแล้วแต่ไม่เห็นแม่ทัพของตนออกมานอกที่พักจึงมาดูพบว่าที่พักถูกปลดม่านลงจนมองไม่เห็นด้านในและยังลงกลอนประตูไม่ให้เข้าเขากลัวว่าอาจเกิดอะไรขึ้นกับแม่ทัพของตน
“ท่านเป็อะไรหรือเปล่า ไม่สบายรึขอรับ” หลานเยว่เทียนประคองตัวเองลุกขึ้น เขารู้สึกเหมือนว่าเริ่มมีอาการหอบหายใจแต่ก็เหมือนจะไม่มากนักเขาตอบกลับฟานหลิงเหอด้วยน้ำเสียงสั่นๆ
“เปล่า ข้าแค่รู้สึกเหนื่อย”
“เสียงท่านฟังดูไม่ดีเลยอสรพิษเหมาฉากำลังจะเดินทางมาที่นี่ ให้ข้าพาเขามาตรวจอาการดีหรือไม่” อวี๋เหมาฉาจะมาที่นี่รึ? ตาเฒ่านั่นจะมาทำอะไรที่ฉางหวั่นกัน
“ไม่ต้อง พักสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้นเ้าไม่ต้องห่วงไปหรอก”สายตาของหลานเยว่เทียนเบลอมากในตอนนี้ เขาพลิกตัวนอนตะแคง ตัวร้อนรุ่มไปหมด
อาการแบบนี้เหมือนอวี๋เหมาฉาเคยพูดถึงแต่เขาจำไม่ได้แล้วว่าตาเฒ่านั่นพูดถึงเื่นี้ยังไง
“อึก!” หลานเยว่เทียนไล้มือไปตามหน้าท้องเพื่อผ่อนคลายความปั่นป่วนในร่างสติที่มีเหมือนจะถูกความปั่นป่วนนั้นฉุดออกจากร่างแต่ไม่นานเขาก็ดึงสติตัวเองกลับมา เสียงหอบหายใจถี่จนตัวหลานเยว่เทียนยังใกลัวว่าตัวเองจะหายใจไม่ทันและเนื่องจากว่าเทียนเช่อมีประสาทััที่ดีมากแม้ฟานหลิงเหอจะอยู่ข้างนอกก็ยังรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่หอบถี่ของท่านแม่ทัพ
หรือว่า.....
แม้ว่าอาการแบบนี้ควรจัดการด้วยตัวเองแต่ฟานหลิงเหอกลับรู้สึกว่าแม่ทัพของเขาเหมือนจะจัดการปัญหานี้ไม่ได้จึงคิดจะบุกเข้าไป แต่เสียงหนึ่งก็หยุดเขาเอาไว้เสียก่อน
“ระวังหน่อยรองแม่ทัพฟาน แม่ทัพของเ้าในตอนนี้ควบคุมตัวเองได้ยากนักเ้าคงไม่อยากถูกแม่ทัพของเ้าพุ่งเข้าใส่หรอกกระมัง” ผู้ที่เดินมาคืออสรพิษเหมาฉาที่เดินมาพร้อมแม่ทัพใหญ่หลิวชิงฟงฟานหลิงเหอประสานมือคำนับพร้อมถามข้อสงสัย
“ท่านแม่ทัพเป็อะไรไปหรือขอรับ?”
“มิใช่เ้าก็พอรู้อยู่หรอกรึ?” อวี๋เหมาฉาถามกลับจริงอยู่ที่ฟานหลิงเหอเหมือนจะรู้แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องระวังถึงเพียงนี้
แม่ทัพของเขาแค่เกิดกำหนัดขึ้นมาแต่ใช่ว่าจะพุ่งเข้าใส่ใครที่ไหนเสียเมื่อไหร่
“ข้าคิดว่าท่านแม่ทัพน่าจะจัดการได้”
“ถ้าเป็เมื่อก่อนน่ะใช่” อวี๋เหมาเปิดประตูเข้าไปอย่างง่ายดายหลานเยว่เทียนนั่งพิงหัวเตียงด้วยสภาพที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้าไม่เรียบร้อยใบหน้าแดงก่ำเขาค่อยๆหันมามองคนที่เดินเข้ามาแต่ดวงตาคู่นั้นคล้ายราวกับตกอยู่ในห้วงอารมณ์อวี๋เหมาฉานั่งลงบนเตียงพลางยกมือขึ้นไปประคองใบหน้าที่แดงจัดนั้น
“เหมาฉา....” แม้แต่เสียงที่เปล่งออกมาก็ยังฟังดูแหบแห้งหลานเยว่เทียนจูบไปตามข้อมือของอีกฝ่ายซึ่งอวี๋เหมาฉาก็ไม่ได้ดึงมือกลับแต่อย่างใด
ฟานหลิงเหอเห็นสภาพแม่ทัพของตัวเองก็เบือนหน้าหนีเล็กน้อยมิใช่เพราะว่ามันน่าอาย แต่เพราะเขาไม่เคยเห็นท่านแม่ทัพเป็แบบนี้มาก่อน ส่วนแม่ทัพใหญ่หลิวชิงฟงไม่ได้แสดงอาการอะไรนอกจากยืนมองเงียบๆ
“สำหรับอู่ตู๋่นี้คือ่ที่ร่างกายจะปั่นป่วนอย่างมากจริงอยู่ที่แม่ทัพหลานเป็คนของเทียนเช่อแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่เขากลับมาจากความตายได้นั้นเป็เพราะวิชาของอู่ตู๋ดังนั้นแล้วเขาในตอนนี้ก็คือคนที่เกิดใหม่ในพรรคของข้า” มือหนาดึงตัวหลานเยว่เทียนมานั่งตักซึ่งคนที่ถูกดึงมาก็คลอเคลียอยู่กับซอกคอของคนที่ตัวเองนั่งตักอยู่ดูแล้วน่าขัดเขินอยู่ไม่น้อยแต่คนที่เกือบจะไร้สติไปแล้วอย่างหลานเยว่เทียนมีหรือจะสนใจ
“เด็กดี อยู่นิ่งๆสักครู่มิได้รึ” เหมือนจะดุด่าแต่น้ำเสียงกลับเอ็นดูอยู่นิดๆอีกสองคนที่อยู่ในห้องไม่เข้าใจสิ่งที่อวี๋เหมาฉาพูดนัก
หลานเยว่เทียนคนปัจจุบันนั้นลืมตาขึ้นมาที่พรรคอู่ตู๋หลังจากที่ตายไปแล้วและยังไม่เคยฝึกวิชาของเทียนเช่อเลยนับั้แ่ที่ลืมตาขึ้นมามีความทรงจำของร่างเนื้อแต่ก็ไม่เคยทำอะไรที่ร่างดั้งเดิมเคยทำมิหนำซ้ำวิชาที่ฝึกั้แ่ฟื้นขึ้นมาก็มีแต่วิชาของอู่ตู๋ดังนั้นหลานเยว่เทียนในตอนนี้คือคนของอู่ตู๋ไม่ใช่เทียนเช่อ
แต่อธิบายไปก็รั้งแต่จะทำให้เกิดเื่ยุ่งยากขึ้นเสียเปล่าอีกอย่างเป็เช่นนี้ก็ไม่ได้มีเื่เสียหายอันใด เช่นนั้นแล้วจะบอกถึงเื้ัตัวตนจริงๆของหลานเยว่เทียนไปทำไมอีกทั้งคนเดิมก็ไม่สามารถกลับมาได้อีกแล้ว
ให้พวกเขาคิดว่าเป็หลานเยว่เทียนที่พวกเขารู้จักนั่นแหละดีแล้ว
“ท่านหมายถึง....” ยังไม่ทันที่ฟานหลิงเหอจะถามจบคนที่ขยุกขยิกๆอยู่ไม่สุขก็คว้าคออวี๋เหมาฉาลงมาหาตัวเองก่อนจะประกบปากอย่างดูดดื่มโดยไม่สนใจอีกสองคนที่ยืนอยู่เลยสักนิดอวี๋เหมาฉาประคองต้นคอคนที่นั่งตักอยู่พลางกดปากลงไปอีกจนได้ยินเสียงน่าอายมืออีกข้างกดจุดตรง่เอวก่อนที่หลานเยว่เทียนจะยอมปล่อยอวี๋เหมาฉาแต่โดยดี
“อื้อ~ เหมาฉา”
“ให้ข้าคุยเื่สำคัญเสร็จก่อน อย่าใจร้อนนักสิ”มือหนาดีดหน้าผากคนที่กำลังออดอ้อนพลางกดตัวไว้ให้อยู่นิ่งๆจากนั้นก็หันมามองอีกสองคน
“ที่ข้าจะบอกก็คือคนของอู่ตู๋ในหนึ่งปีจะมีหนหนึ่งที่ร่างกายเกิดปั่นป่วนจนเกินจะควบคุมหรือจะพูดอีกอย่างคือเกิดอาการกำหนัดอย่างรุนแรงโดยที่เ้าตัวไม่ได้้าหรือถูกกระตุ้นโดยปกติแล้วก็ใช้วิธีร่วมหอเพื่อลดอาการนี้” ร่วมหอรึ!ใครจะทำเช่นนั้นได้ ยิ่งกับรองแม่ทัพฟานหลิงเหอยิ่งเป็ไปไม่ได้ส่วนแม่ทัพใหญ่หลิวชิงฟงนั้นไม่ต้องพูดก็รู้ ยิ่งเป็ไม้เบื่อไม้เมากันยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“จำเป็ต้องร่วมหอด้วยรึ” ฟานหลิงเหอถามปกติอาการพวกนี้สามารถสงบเองได้แค่เ้าตัว......ไม่ใช่รึ
“อาการนี้รุนแรงและเ้าตัวก็ไม่ได้มีสติหรือสามารถควบคุมตัวเองได้คงจะปลดปล่อยด้วยตัวเองไม่ได้”อวี๋เหมาฉามองดูคนที่เขากำลังกดตัวเอาไว้ หลานเยว่เทียนไม่เคยเจออาการนี้ยิ่งจัดการด้วยตัวเองอาการก็จะยิ่งรุนแรงขึ้น
“อสรพิษเหมาฉาหมายถึงต้องมีคนช่วยเขา?” หลิวชิงฟงถามโดยที่ไม่เปลี่ยนสีหน้า คนที่นั่งอยู่บนเตียงพยักหน้า
“แต่ก็มีอีกวิธีคือปรับสมดุลในร่างกายให้คงที่มิเช่นนั้นแล้วเขาจะกลับมาเป็เช่นนี้ในระยะเวลาสั้นๆ และหากเกิดอาการเช่นนี้ตอนที่เขากำลังสืบเื่กองทัพฏอยู่คงไม่ดีแน่ดังนั้นข้าจึงต้องขอความช่วยเหลือจากแม่ทัพหลิวจึงได้เชิญเขามาที่นี่ด้วยกัน”ก่อนหน้านี้หลิวชิงฟงกำลังลาดตระเวนยามเช้าแล้วอสรพิษเหมาฉาที่เพิ่งเดินทางมาถึงก็ชวนเขามาที่นี่ด้วยกันเขาสงสัยั้แ่ที่มีนกสื่อสารส่งสารมาั้แ่เมื่อวานว่าอสรพิษเหมาฉาจะมาที่นี่แต่ไม่ได้บอกว่าจะมาทำไมวันนี้ถึงได้รู้ว่าเพราะหลานเยว่เทียนมีอาการแบบนี้ อสรพิษเหมาฉาจึงได้มาที่นี่
หรือว่าที่หลานเยว่เทียนสามารถอัญเชิญพญางูแฝดได้เพราะวิชาของอู่ตู๋งั้นรึ
แต่ที่บอกว่าขอความช่วยเหลือจากหลิวชิงฟงหมายความว่าอย่างไร
“ข้า?”
“แน่นอนว่าไม่ว่าจะวิธีแรกหรือวิธีที่สองเ้าย่อมไม่มีทางตกลงเช่นนั้นแล้วก็เหลือแต่วิธีสุดท้ายเท่านั้น อีกทั้งแม่ทัพหลิวมีจิตใจที่แข็งแกร่งมั่นคงไม่โอนอ่อนต่อสิ่งใดง่ายๆเื่นี้ขอความช่วยเหลือจากแม่ทัพหลิวจึงเป็เื่สมควรแล้ว”
“อสรพิษเหมาฉาปรับสมดุลไม่ได้รึ”
“ข้ารึ? ได้ แต่เ้าคิดรึว่าข้าจะเลือกวิธีปรับสมดุลทั้งที่วิธีร่วมหอมันง่ายกว่าและอีกอย่าง แม้จะเป็อู่ตู๋ด้วยกันก็ใช่ว่าข้าจะสามารถต้านทานการยั่วยวนของเขาได้”อวี๋เหมาฉาก้มลงมองคนที่เริ่มดิ้นไปมาแล้วเอื้อมมือมาคล้องคอเขาอีกหนดวงตาสีแดงมีประกายและหรี่ลงเล็กน้อย คลอเคลียอวี๋เหมาฉาดูแล้วน่ารักซึ่งนั่นทำให้ฟานหลิงเหอต้องหันไปพูดกับแม่ทัพหลิว
“แม่ทัพใหญ่เห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างท่านกับท่านแม่ทัพ ช่วยท่านแม่ทัพสักครั้งเถอะขอรับ”ถ้าให้อสรพิษเหมาฉาช่วยมีหวัง...แล้วตัวเขาเองก็เป็อู่ตู๋มิใช่ว่าก็มีอาการเช่นเดียวกันหรอกรึ
“ข้า....”
“ถ้าจะให้รองแม่ทัพทำข้าทำเองดีกว่าอย่างน้อยข้าก็ทำเพราะตั้งใจไม่ใช่เพราะขาดสติ”
“อสรพิษเหมาฉาไม่เชื่อใจข้าหรอกรึ”
“แล้วเ้าเชื่อมือตัวเองหรือไม่เล่า” ฟานหลิงเหอเงียบ เขานั้นเทิดทูนแม่ทัพของเขาและเคารพยิ่งกว่าสิ่งใดแต่ใช่ว่าเห็นสภาพนี้แล้วเขาจะทำเป็ไม่รู้ไม่เห็นได้ไม่ว่าใครก็ไม่น่าควบคุมตัวเองได้ทั้งนั้น
“เห็นทีคงต้องรีบแล้ว”อวี๋เหมาฉาเอ่ยอย่างจริงจัง หลานเยว่เทียนที่การกดจุดเริ่มคลายแล้วก็เริ่มออกอาการอีกหนอวี๋เหมาฉาไม่รอช้าโยนตัวหลานเยว่เทียนให้หลิวชิงฟงจนทำให้ร่างสูงต้องรีบรับตัวเอาไว้ก่อนที่ร่างโปร่งจะหล่นตุ้บลงพื้น
“การปรับสมดุลมิได้ใช้พลังปราณแค่ผ่อนคลายชีพจรในร่างให้กลับมาเป็ปกติก็เพียงพอแล้ว” สิ่งที่อวี๋เหมาฉาพูดเหมือนจะง่ายแต่กับคนที่กำลังเกิดอาการเช่นนี้จะราบรื่นหรือไม่
“จริงสิ แม่ทัพใหญ่” ก่อนที่ฟานหลิงเหอกับอวี๋เหมาฉาจะเดินออกไปอวี๋เหมาฉาก็เอ่ยขึ้นมาก่อน หันมามองสองคนที่อยู่ด้านหลังก่อนจะยิ้ม
“ไม่ว่าอย่างไรวิธีแรกก็ง่ายกว่าไม่มีใครคัดค้านหากเ้าจะใช้วิธีนั้น” พูดจบก็ลากตัวรองแม่ทัพออกไปลงกลอนประตูอย่างดีเพื่อไม่ให้ใครเข้าไปข้างใน ความมืดกลับมาสู่ห้องนอนอีกครั้ง
“ทำเช่นนี้จะดีหรือขอรับอสรพิษเหมาฉา” ฟานหลิงเหอมองประตูที่ถูกลงกลอนไปแล้ว อวี๋เหมาฉาแค่ออกเดินทำให้คนที่ยืนอยู่ต้องเดินตาม
“แล้วมีอะไรไม่ดี”
“ก็พวกเขา....”
“ระยะห่างที่มากเกินไปจะส่งผลต่อความสัมพันธ์ข้าแค่ช่วยลดระยะห่างระหว่างพวกเขา แล้วมีอะไรไม่ดี” ระยะห่างที่ว่ามันใช่แบบนี้ที่ไหนกัน!ฟานหลิงเหอคิด ที่พวกเขากังวลเื่ระยะห่างระหว่างแม่ทัพหลิวกับแม่ทัพหลานเป็เื่ของจิตใจต่างหากใช่ร่างกายเสียที่ไหน
“ข้าว่าระยะห่างที่ท่านพูดไม่น่าจะใช่ร่างกายนะขอรับ”
“ร่างกายใกล้ชิดมีหรือจิตใจจะตีออกห่างระหว่างที่พวกเขายุ่งกันอยู่เ้าเองก็ทำหน้าที่แทนให้ดีเสีย ข้าจะกลับแล้ว”
“กลับหรือขอรับ?”
“ข้ามาเพราะรู้ว่าหลานเยว่เทียนจะเกิดอาการและพวกเ้าคงหาทางรับมือไม่ได้สิ่งที่จะทำข้าก็ทำแล้ว ข้าก็จะกลับ” อวี๋เหมาฉาตั้งท่าจะกลับอย่างที่ปากพูดฟานหลิงเหอชั่งใจเล็กน้อยก่อนหน้านี้อสรพิษเหมาฉาพูดว่าที่แม่ทัพของเขากลับมาจากความตายได้เป็เพราะวิชาของอู่ตู๋เช่นนั้นแล้วเขาก็น่าจะรู้วิธีที่จะนำความทรงจำของแม่ทัพหลานกลับมาเช่นกัน
“ข้ามีเื่อยากปรึกษากับอสรพิษเหมาฉาขอรับ”
“รุ่งสางข้าจะกลับมา ไว้ถามตอนนั้นก็แล้วกัน” ไม่รอให้ฟานหลิงเหอเอ่ยอะไรอีก อวี๋เหมาฉาก็หายไปจากตรงนั้นเสียแล้ว
ภายในห้องนอนของแม่ทัพหลาน บนเตียงนั้นมีสองร่างที่กำลังกอดรัดกันอย่างแแ่ลมหายใจหอบถี่ร่างโปร่งนั่งอยู่บนตักของคนที่กำลังตรึงต้นคอตัวเองเอาไว้พร้อมทั้งบดจูบอย่างไม่รู้จักเหนื่อยบนพื้นมีชิ้นส่วนของชุดเกราะสีดำกระจัดกระจายในขณะที่บนตัวของคนสองคนเกือบจะเปลือยเปล่าหากไม่ติดว่าร่างสูงยังสวมท่อนล่างเอาไว้อยู่
“อื้อ~” เสียงครางเบาๆดังขึ้นเมื่อร่างสูงสอดลิ้นไปเกี่ยวกระหวัดลิ้นอุ่นของอีกฝ่ายก่อนจะโถมแรงใส่อีกคนจนนอนราบกับพื้นเตียงเสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดประท้วงการกระทำของคนทั้งคู่
“ชิงฟง....” เสียงหวานเอ่ยเรียกคนบนร่างมือหนาจับข้อมือเรียวตรึงไว้เหนือหัวก่อนจะโน้มหน้าลงมาซุกไซร้ซอกคอคนใต้ร่างทั้งขบกัดทั้งเม้มจนเกิดรอยแดง เสียงครางแ่ๆยังดังให้ได้ยินเป็ระยะร่างกายที่ถูกบีบเค้นจนแดงตอบสนองต่อััของมือใหญ่จนร่างสูงอดไม่ได้ที่จะกัดลงบนไหล่เนียนเต็มแรง
“เจ็บ” ลิ้นร้อนเลียแผลที่เขากัดเล็กน้อยก่อนจะยืดตัวขึ้นดวงตาสีทองมองร่างที่ทอดตัวนอนอยู่บนเตียง เรือนผมสีดำแผ่สยายเนื้อตัวเปลือยเปล่าไม่มีสิ่งปกปิด ดวงตาสีแดงหยาดเยิ้มเป็ประกายริมฝีปากบวมเจ่อเพราะถูกเขาบดขยี้ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งเนื้อตัวแดงก่ำเหมือนถูกต้ม ลมหายใจหอบถี่ ช่างชวนให้เกิดกำหนัดยิ่งนัก
แต่แม่ทัพหลิวก็ยังเป็แม่ทัพหลิวอยู่วันยังค่ำมือหนาตรึงข้อมือทั้งสองเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวอีกมือไล้ไปตามจุดชีพจรเพื่อผ่อนคลายอาการหลานเยว่เทียนครางหวือเมื่อร่างกายถูกัั มองคนบนร่างอย่างเชิญชวนเมื่อไม่ได้รับการตอบสนองเขาก็ออกแรงบิดข้อมืออย่างขัดใจ
“อยู่นิ่งๆ”
“ปล่อย” หลานเยว่เทียนขัดใจที่ตนขยับร่างกายไม่ได้และยังััอีกฝ่ายไม่ได้ดั่งใจจึงได้ออกแรงอีกหนทันทีที่ข้อมือเป็อิสระก็รีบพลิกตัวอีกฝ่ายมาอยู่ด้านล่าง ประกบปากอย่างดูดดื่มก่อนขบเม้มไปตามข้างแก้ม ลำคอ แผงอก สร้างรอยแดงเอาไว้ มือเรียวเลื่อนลงต่ำแต่มือหนาหยุดมือนั้นเอาไว้แล้วดึงตัวอีกฝ่ายขึ้นมาจนใบหน้ากลับมาอยู่ในระดับเดียวกัน
“อย่าซน” ไม่พูดเปล่าดวงตาสีทองยังฉายแววตำหนิเล็กน้อยแล้วพลิกตัวเองกลับมาอยู่้าแขนของคนที่ไร้สติเอื้อมมากอดรัดแม่ทัพใหญ่เอาไว้พลางเอ่ยเสียงหวาน
“ชิงฟงเป็ของข้านะ” น้ำเสียงออดอ้อนน่ารักน่าชังแต่การกระทำช่างสวนทางขาได้รูปของคนยั่วยกขึ้นมาเสียดสีกับสะโพกของคน้าครวญครางอย่างรัญจวนจนมือหนาเลื่อนลงไปลูบไล้ขาได้รูปนั่นพร้อมออกแรงบีบจนเป็รอยมือ
“อื้อ~”
“บ้าจริง” ร่างสูงสบถ อีกไม่นานความอดทนของเขาจะหมดลงหากไม่รีบปรับสมดุลของร่างกายให้ได้โดยไวเกรงว่าคืนนี้หลานเยว่เทียนคงไม่พ้นเงื้อมือเขาแน่พอจะจับให้อยู่นิ่งๆได้ก็เป็เขาเสียเองที่โอนอ่อนไปกับอีกฝ่ายจนเผลอผ่อนแรงแล้วตอบสนองกลับคืน
ไยไม่ฟาดให้สลบ เพราะทำแล้วไม่สลบเื่มันถึงได้เป็เช่นนี้อย่างไรเล่า
หลิวชิงฟงไม่คิดเลยว่าหลานเยว่เทียนจะเป็ได้ถึงขนาดนี้ดวงตาสีแดงฉ่ำวาว เนื้อตัวหอมราวกับอิสตรีความนุ่มนิ่มที่ไม่ว่าจะกวาดมือไปตรงไหนก็อยากจะบีบเค้นเสียให้ช้ำ
อยากจะบดขยี้ให้แหลกลาญเสียเดี๋ยวนั้น
“ชิงฟง....”
“ข้าไม่บังคับฝืนใจเ้าหรอก เป็เด็กดีเสีย” ริมฝีปากหนาจุมพิตเบาๆบนหน้าผากคนใต้ร่างปรับสมดุลในร่างกายให้อย่างตั้งใจ จนผ่านไปครึ่งค่อนคืนทุกอย่างจึงได้เงียบสงบลง
ั้แ่่สายจนตอนนี้พระจันทร์อยู่ตรงศีรษะแล้วใช้เวลานานถึงเพียงนี้เชียวรึ
ร่างสูงทอดร่างนอนเหนื่อยอ่อนอยู่บนเตียงบนร่างของเขามีร่างของคนที่ก่อนหน้านี้คอยยั่วยวนเขาไม่หยุดกำลังหลับสนิทหัวทุยนอนแนบอก มือเรียวกอดเอวเขาเอาไว้หลวมๆ ลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่ต้องกลัวว่าอีกฝ่ายจะตื่นมายั่วเขาอีก
โชคยังดีที่เขาสามารถควบคุมตัวเองได้ มิเช่นนั้นแล้วจะเกิดอะไรขึ้นบ้างก็สุดแล้วจะรู้ได้
รุ่งเช้ามาเยือน หลานเยว่เทียนสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาขยับตัวอย่างนึกี้เีในใจ เขาไม่อยากจะขยับตัวเลยจริงๆแต่แสงตะวันที่ส่องเข้าตาทำให้หลานเยว่เทียนต้องพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งสิ่งหนึ่งหล่นตุบไปที่ต้นขาของเขาทำให้เขาหันไปมอง
แขน....ท่อนแขนใหญ่นี่ของใครน่ะ
ดวงตาสีแดงไล่สายตาจากแขนขึ้นไปมองว่าเป็แขนของใครก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย
อืม แขนแม่ทัพหลิว
ห้ะ.....
“ตื่นแล้วรึ” หลานเยว่เทียนหันไปมองคนที่เดินเข้ามาอวี๋เหมาฉาเดินเข้ามาโดยที่หลานเยว่เทียนยังนั่งงงอยู่ คนที่เพิ่งมามองหลานเยว่เทียนพลางยิ้มน้อยๆบนตัวของหลานเยว่เทียนนั้นมีรอยกัดรอยเม้มเต็มไปหมดแต่เหมือนเ้าตัวจะไม่ได้สังเกตตัวเองเลยมือข้อที่กำลังขยี้ผมของตัวเองก็มีรอยช้ำเล็กน้อยพอเลื่อนสายตามามองคนที่หลับอยู่ก็มีรอยกัดรอยข่วนบนตัวไม่แพ้กัน
แต่หลานเยว่เทียนยังลุกขึ้นนั่งได้ปกติดี แม่ทัพหลิวนี่ช่างมีจิตใจดุจหินผาจริงๆเสียด้วย
“อาการเป็อย่างไรบ้างแล้ว” อวี๋เหมาฉาไม่ได้เอ่ยทักสภาพของคนทั้งคู่แม่ทัพหลิวนั้นสวมเพียงกางเกงส่วนหลานเยว่เทียนนั้นเปลือยเปล่า ยังดีที่มีผ้าห่มคลุมส่วนล่างเอาไว้จึงยังพอไม่ดูขัดเขิน
“ข้ารึ? ก็ปกติดี แต่รู้สึกเหมือนพลาดอะไรไปแล้วทำไมเขามาอยู่ที่นี่” หลานเยว่เทียนชี้ไปที่หลิวชิงฟงที่หลับอยู่หลานเยว่เทียนคงจะเหนื่อยมากจนแม้แต่ไม่ได้สังเกตเห็นร่องรอยบนตัวคนหลับรวมทั้งแขนของแม่ทัพหลิวก็ยังคงค้างอยู่ที่ขาเขาเช่นเดิม
“สมดุลในร่างเ้าเกิดปั่นป่วนขึ้นมาแม่ทัพหลิวจึงมาช่วยปรับสมดุลในร่างกายเ้าให้ เ้าก็ไปอาบน้ำอาบท่าเสียข้าจะได้ตรวจร่างกายเ้าอีกหน” หลานเยว่เทียนพยักหน้าอย่างว่าง่ายก้าวขาลงจากเตียงลงมายืนทั้งที่เปลือยอยู่ อวี๋เหมาฉายื่นขวดยาหลายขวดให้แล้วบอกเอาไปผสมน้ำตอนอาบเขาไม่ได้บอกว่าทำไมต้องผสมแต่หลานเยว่เทียนก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรก่อนจะเดินหายไปที่หลังฉากกั้นเพื่ออาบน้ำ
ยาพวกนั้นจะช่วยรักษาร่องรอยให้หายในทันทีจะให้หลานเยว่เทียนออกไปไหนมาไหนในสภาพเช่นนั้นดูแล้วคงไม่งามนัก อีกทั้งหากใครเห็นร่องรอยเ่าั้ต้องเดาได้แน่นอนว่าผู้ใดเป็คนทำ
จะเป็ใครไปได้ถ้าไม่ใช่คนที่มีร่องรอยแบบเดียวกัน
“แม่ทัพหลิว” เมื่อหลานเยว่เทียนไปอาบน้ำแล้วอวี๋เหมาฉาจึงปลุกคนที่หลับอยู่การรับมือกับหลานเยว่เทียนคงหนักเอาเื่มิเช่นนั้นแม่ทัพหลิวคงไม่เหนื่อยอ่อนเพียงนี้
“อสรพิษเหมาฉา”
“ต้องขอบคุณเ้าเขากลับมาเป็ปกติแล้วและเหมือนจะจำไม่ได้ด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง” ร่างสูงลุกขึ้นนั่ง ลูบหน้าตัวเองเล็กน้อยเสยผมที่ไม่ค่อยจะเรียบร้อยของตัวเองก่อนจะหย่อนขาลงจากเตียง
“เขาเล่า”
“ข้าให้ไปอาบน้ำแล้ว แล้วเ้าเป็อย่างไรบ้าง” หลิวชิงฟงเดินลมปราณตรวจชีพจรของตัวเองไม่มีอะไรผิดปกติแค่ยังเหนื่อยอยู่เท่านั้นไม่ได้รับผลกระทบอะไรจากการปรับสมดุลให้หลานเยว่เทียนด้วย
“ปกติ”
“เช่นนั้นก็ดีแล้วข้าตรวจร่างกายให้พวกเ้าเสร็จก็จะกลับ”
หลานเยว่เทียนใช้เวลาไม่นานในการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าพอเดินออกมาก็เห็นอวี๋เหมาฉากำลังตรวจร่างกายให้หลิวชิงฟงอยู่ เขาตื่นแล้วรึ
อวี๋เหมาฉาเดินมาตรวจร่างกายให้หลานเยว่เทียนบ้างหลานเยว่เทียนจึงถามสิ่งที่สงสัย
“ข้ารู้สึกว่าร่างกายมันควบคุมไม่ได้ รู้สึกร้อนรุ่มแปลกๆจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้เลย ทำไม”
“ข้าเคยเตือนเ้าเื่สมดุลในร่างกายแล้วที่เป็แบบนั้นเพราะสมดุลในร่างกายเ้าเกิดปั่นป่วน สติจึงยากที่จะฉุดรั้งเอาไว้จะจำอะไรไม่ได้ก็มิใช่เื่แปลก” ชีพจรและพละกำลังกลับมาเป็ปกติแล้วดวงตาแจ่มใส อุณหภูมิร่างกายคงที่ ร่องรอยก็หายหมดแล้ว
เท่านี้ก็วางใจไปได้อีกปี
แต่ถ้าเกิดกำหนัดขึ้นมาเอง อันนั้นก็ไม่ใช่เื่ที่อวี๋เหมาฉาต้องกังวล
“ร่างกายไม่มีปัญหาอะไรแล้วแต่วันนี้พวกเ้าทั้งสองก็พักผ่อนอีกสักวันเถอะ” อวี๋เหมาฉาสรุปอาการจังหวะนั้นเองเสียงของฟานหลิงเหอก็ดังอยู่ด้านนอกที่พัก
“อสรพิษเหมาฉา รถม้าเตรียมพร้อมแล้วขอรับ”
“ดูเหมือนจะได้เวลาที่ข้าต้องกลับแล้วหากเ้ารู้สึกว่าร่างกายเกิดปั่นป่วนขึ้นมาอีกก็ไปขอให้แม่ทัพหลิวช่วยเหลือเขารู้ว่าต้องทำเช่นไร” หลานเยว่เทียนพยักหน้ารับราวกับมันเป็เื่จริงจังส่วนหลิวชิงฟงหรี่ตามองอวี๋เหมาฉาที่กำลังลูบผมหลานเยว่เทียนอยู่
ร่องรอยบนตัวของหลานเยว่เทียนหายไปแล้วทั้งๆที่เขาจำได้ว่ามันมีอยู่ทั่วตัว
เมื่ออวี๋เหมาฉาเดินออกไปแล้วหลานเยว่เทียนจึงได้หันมามองหลิวชิงฟงและเพิ่งจะสังเกตว่าบนพื้นมีเกราะของเขาวางอยู่กระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมดพอเดินเข้ามาใกล้ๆหลานเยว่เทียนก็ขมวดคิ้ว
“นี่อะไร เ้าไปได้รอยพวกนี้มาจากไหนน่ะ” คนพูดชี้มาทางคนที่นั่งอยู่บนเตียงบนตัวเขามีรอยข่วนแล้วก็รอยกัดตั้งหลายรอย หลิวชิงฟงไปทำอะไรมาน่ะ
“รอยข่วนนี่ ท่าจะเจ็บมากเลยนะ” หลานเยว่เทียนยังคงไม่เอะใจว่ารอยข่วนพวกนั้นตัวเองเป็คนทำหลิวชิงฟงลุกขึ้นยืนเดินไปสวมเกราะของตัวเองที่อีกฝ่ายบังคับถอดให้เรียบร้อย
“โดนหมาป่าข่วนมา”
“หมาป่า? อย่างเ้าเนี่ยนะถูกหมาป่าทำร้าย? จริงรึ”ร่างโปร่งตะลึง แม่ทัพหลิวน่ะรึจะพลาดท่าถูกหมาป่าทำร้ายได้มีแต่จะสับหัวหมาป่าพวกนั้นในฉับเดียวเสียมากกว่า
“อืม”
“เ้าไม่เจ็บรึ ให้ข้าช่วยทำแผลหรือไม่” หลิวชิงฟงหันมามอง
เ้าจำไม่ได้จริงๆรึว่าร่องรอยพวกนี้ล้วนแต่เป็เ้าที่ทำ
“แค่แผลเล็กน้อย อีกไม่นานก็หาย” ร่างสูงสวมเกราะเสร็จแล้วขยับตัวเล็กน้อยให้เกราะเข้าที่เข้าทาง
“เ้าไม่เป็อะไรแน่นะ” หลานเยว่เทียนเอ่ยอย่างเป็ห่วงและยังคงเข้าใจว่าอีกฝ่ายถูกหมาป่าทำร้ายมาจริงๆกลัวจะเดินกลับไม่ไหว
“อืม พักผ่อนเสีย” เอ่ยเสร็จก็เดินออกไปจากที่พักไม่ถึงหนึ่งเค่อดีฟานหลิงเหอก็มาหาพร้อมทั้งยกอาหารเช้ามาด้วย
“แม่ทัพหลานเป็อย่างไรบ้างขอรับ”
“ก็ไม่เป็อย่างไร ข้าปกติดี” ฟานหลิงเหอก็รู้เื่ที่สมดุลในร่างกายเขาปั่นป่วนด้วยรึ
“แล้วแม่ทัพหลิว....”
“ข้าว่าจะถามเ้าอยู่พอดีแม่ทัพหลิวเขาไปไหนมารึถึงได้ถูกหมาป่าทำร้ายเอาได้” ฟานหลิงเหอทำหน้างุนงงเมื่อวานแม่ทัพหลิวก็อยู่กับแม่ทัพหลานทั้งวันจะไปถูกหมาป่าทำร้ายได้อย่างไร
“หมาป่ารึขอรับ”
“ข้าเห็นทั้งรอยกัดรอยข่วนเต็มตัวเขาท่าทางหมาป่าตัวนี้จะฤทธิ์เยอะมิใช่เล่นถึงกับสร้างรอยไว้บนตัวแม่ทัพหลิวได้”หลานเยว่เทียนครุ่นคิด หรือหมาป่าที่ว่าจะเป็นั่วหมี่ ถ้าเป็หมาป่าผู้พิทักษ์ของเขาก็อาจล้มแม่ทัพหลิวได้อยู่นะแต่ปกติหมาป่าผู้พิทักษ์ไม่ทำร้ายคนสุ่มสี่สุ่มห้าแม่ทัพหลิวไปถูกหมาป่าที่ไหนทำร้ายมากัน
ฟานหลิงเหอเกือบจะทำสำรับตกพื้นแต่ยังดีที่ประคองเอาไว้ได้เขามองแม่ทัพของตัวเองที่กำลังครุ่นคิดอย่างจริงจังก็อดที่จะหัวเราะแห้งๆไม่ได้
หมาป่าที่แผลงฤทธิ์ถึงขนาดสร้างรอยให้แม่ทัพหลิวได้มีแค่ท่านเท่านั้นแหละ แม่ทัพหลาน
899
