รามกับรุณเดินสำรวจเมืองเพื่อหาข่าวสาร ขณะเดินอยู่ในตลาดนั้นเอง
“รุณเ้ารู้สึกเหมือนข้าหรือไม่” รามกระซิบ
“รู้สึกเ้าค่ะ”
“นายทหารคนถือกระบี่ผู้นั้นดูเหมือนจะพาลูกน้องมาสืบสวนอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่ธรรมดาข้ารู้สึกได้ถึงแรงกดดันออกมาจากรอบกายของเขา เป็พลังงานที่ไม่มีกับคนทั่วไป” รามกระซิบ
“ใช่เ้าค่ะ เขาเป็ผู้รับใช้ของพระเ้าไตระ ชั้นมือกระบี่”
“ชั้นมือกระบี่! หมายถึงอย่างไร” รามสงใส
“าาผู้ถูกเลือกจะแต่งตั้งผู้รับใช้ได้15นายใช่ไหมเ้าคะ” รุณถาม
“ใช่”
“ชั้นมือกระบี่มี4นาย จะได้รับความสามารถพิเศษในการใช้อาวุธประเภทกระบี่หรือดาบได้อย่างอัศจรรย์ผิดมนุษย์ นอกจากชั้นมือกระบี่ ก็จะมีชั้นพลทวน4นายใช้อาวุธยาวได้ร้ายกาจ ชั้นต่อไปม้าศึก2นายจะได้รับความเชี่ยวชาญในการขับม้าหรือพาหนะต่างๆ ในการรบมากขึ้น ชั้นต่อไปคือชั้นนักธนู2นาย ได้รับความสามารถพิเศษในการใช้อาวุธระยะไกล ถัดไปคือชั้นจารชนมี2นาย เคลื่อนไหวคล่องแคล่วเหนืุ์ มีอาคมในการอำพรางตัวและอื่นๆ อีกที่เป็ประโยชน์ในภารกิจจารยุทธ์ ชั้นสุดท้ายมีเพียงคนเดียวคือชั้นจอมมหาเวท มีความเชี่ยวชาญการใช้อาคมสนับสนุนภารกิจในการรบได้ทุกรูปแบบ สร้างปราฏิหาริย์ให้กองทัพรบชนะ” รุณอธิบาย
ทั้งสองเฝ้าสังเกตุการณ์การทำงานของผู้รับใช้ชั้นมือกระบี่ผู้นั้นกับลูกน้องของเขาไปทั่วเมืองโดยไม่ให้พวกเขารู้ตัว จนมาถึงโรงเตี้ยมแห่งหนึ่งใกล้เนินเขา
ผู้รับใช้พาลูกน้องทั้งหมด15คนเข้าไปทันทีที่มาถึง ไม่กี่อึดใจ ก็ลากตัวชายคนหนึ่งออกมา
"นั่นผู้ติดตามเดชานี่เ้าคะ!" รุณใ
"น่าสงใสจริงๆ" รามขมวดคิ้ว
"นายท่านดูนั้น!" รุณชี้ไปยังโรงเตี้ยม
ผู้รับใช้กับลูกน้องโดนชายกลุ่มใหญ่ทุกคนปกปิดใบหน้ามิดชิดราว50คนล้อมไว้ จากนั้นก็เกิดความวุุ่นวายขึ้นเพราะคนเ่าั้พยายามชิงตัวผู้ติดตามของเดชาออกมา เหตุการณ์เลวร้ายขึ้นเมื่อ มีการใช้อาวุธเข้าต่อสู้กัน กลุ่มชายเ่าั้บ้างก็ชักมีดที่ซ่อนเอาไว้ บ้างก็หยิบข้าวของแถวนั้นใช้เป็อาวุธสู้กับเ้าหน้าที่ของทางการ ผู้ติดตามของเดชาใช้จังหวะชุลมุนหนีออกมาไปยังเนินเขา ผู้รับใช้ชั้นมือกระบี่ เข้าฟาดฟันเหล่าผู้ท้าทายราชอำนาจล้มลงทีละคนอย่างรวดเร็ว 4-5คนถูกจับได้ที่เหลือแตกหนีไปคนละทาง ลูกน้องของผู้รับใช้แห่งาาตามผู้ติดตามของเดชาไป2คน
หลังเนินเขาลูกนี้คือนอกเมืองไตระ ทางการใช้เนินเขานี้เป็กำแพงเมืองธรรมชาติ ผู้ติดตามของเดชากำลังปีนรั่วไม้บนเขาเพื่อหนีออกไป
"หยุดบัดเดี๋ยวนี้" เ้าหน้าทางการซึ่งเป็ลูกน้องชองผู้รับใช้ชี้ปลายดาบไปยังคอของผู้ติดตามเดชา
เขาหยุดปีนหันหลังกลับมาแล้วยกมือขึ้น ทันใดนั้นรามใช้ท่อนไม้ขนาดเหมาะมือปัดดาบออก แล้วฟาดเข้าที่หัว เ้าหน้าที่ผู้นั้นจึงหลบให้พ้นอันตราย
"เ้าเป็ใคร!" เ้าหน้าที่อีกคนเข้าฟันราม
รามปัดป้องดาบไว้7ไม้ แล้วหักข้อมือเ้าหน้าที่จึงล้มลงเขาจึงแย่งดาบมาได้ ทันทีที่ได้ดาบเ้าหน้าที่อีกคนก็เข้ามากระหนั่มฟัน รามพยายามหลบและใช้ดาบป้องไว้ สักพักรามพลาดท่าล้มลง เ้าหน้าที่เงื้อมดาบขึ้นหมายจะฟันคอรามให้หลุดจากบ่า
เสี่ยงปืน2นัดดังลั่นเขา เ้าหน้าที่ผู้นั้นหงายหลังลงจมกองเื รุณผู้เหนี่ยวไกปืนพกอยู่บนรั่วเร่งให้รามปีนขึ้นมา เ้าหน้าที่อีกคนตั้งสติจากภวังค์ได้วิ่งตามหมายจะจับรามกับผู้ติดตามของเดชา เหลือบไปเห็นรุณประทับเล็งมายังตนจึงหยุดนิ่งปล่อยให้ทั้งสามคนหนีไปได้
"ข้าคิดว่านายท่านจะเป็คนเยือกเย็นกว่านี้นะเ้าคะ" รุณพูดขึ้นขณะที่วิ่งตามผู้ติดตามของเดชา โดยมีรามปิดท้ายเข้าไปในป่า
"ข้าไม่อาจละทิ้งคนที่ข้ารู้จักได้หรอก" รามะโตามหลัง
การหนีในป่าเกิดขึ้นราวสองชั่วโมงในที่สุดก็เจอทางสามแยก ผู้ติดตามของเดชาพาขึ้นไปยังถนน แล้วหยุดอยู่กลางสามแยกนั้น ทันใดนั้นกลุ่มคนก็ออกมา
"ภารกิจล้มเหลวขอรับท่านเดชา" ผู้ติดตามกำลังรายงานเดชาผู้เป็นายที่พึ่งออกมาจากกลางป่า
"เ้าทำดีที่สุดแล้ว ชาด" เดชาตอบกลับ
"ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่" รามกล่าวกับเดชา
"ข้าต่างหากที่ต้องถามพวกเ้าว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร" เดชาถามคืน
"พวกเขาช่วยข้าให้หนีทหารมาได้ขอรับ" ชาดตอบตำถามแทน
"ใช่แล้วข้ากับน้องสาวจึงต้องหนีออกมาจากเมือง" รามกล่าว
"เหตุใดชาดกับพวกถึงเป็ปรปักษ์กับทางการล่ะเ้าคะ" รุณถามขึ้น
"เป็ความขัดแย้งทางการเมืองภายในไตระของเราไงล่ะ" เดชากล่าว
"หรือว่าพวกท่านเป็กลุ่มอำนาจเก่างั้นหรือ" รุณถาม
"เราจะต้องทวงอำนาจคืนให้ชาวไตระ คืนความยุติธรรม และขจัดความฉ้อฉลและเอารัดเอาเปรียบราษฎร" เดชากล่าว
"เป็เช่นนี้เองเหรอเ้าคะ"
"พวกเ้าจะผจญภัยที่ใดต่อหรือจะกลับเผ่าบัวขาว " เดชาเอ่ย
"พวกข้ากบดาลกับท่านได้หรือไม่" รามกล่าว
"เรือนของข้าอยู่ในเมืองพวกเ้ากลับไปไม่ได้แน่ ฐานที่มั่นของกลุ่มอำนาจเก่าพวกเ้าจะพบเห็นไม่ได้เป็อันขาดนอกเสียจากพวกเ้าจะเข้าร่วมกับเรา" เดชาตอบ
"ท่านพี่จะเข้าร่วมไม่ได้นะเ้าคะ" รุณเกรงว่ารามจะทำเื่สุดโต่ง
"เราจะหนีไปที่ใดเล่ารุณ" รามถาม
"ข้าจะพาท่านพี่กลับเผ่าบัวหลวงเ้าค่ะ" รุณมีน้ำเสียงที่จริงจัง...
"ถ้าเช่นนั้นให้ชาดไปกับพวกเ้าด้วย ข้าจะต้องให้ชาดนำจดหมายนี่ไปให้สหายที่เผ่าบัวขาว" เดชายื่นกระบอกไม้ไผ่ให้ชาด ชาดรับเอามาอย่างนอบน้อม
ทั้งสามออกเดินทางต่อไปตามถนนมุ่งลงทิศใต้เพื่อไปยังเผ่าบัวหลวง