เข้าสู่่ปลายปี าทางเหนือก็สงบลงชั่วคราว แม่ทัพนายกองจำนวนมากถูกเรียกตัวเข้ามาในเมืองหลวงเพื่อรับรางวัลจากฮ่องเต้ ทหารเหล่านี้ได้นำพาวัฒนธรรมจากนอกด่านมากมายเข้าสู่เมืองหลวง และหนึ่งในขั้นคือเสื้อผ้าที่เป็เครื่องแต่งกายของชนเผ่าต่างๆ และที่กำลังนิยมมากที่สุดคือเครื่องแต่งกายของชาวเปอร์เซีย สิ่งเหล่านี้สร้างความครึกครื้นให้กับเมืองหลวงได้เป็อย่างดี
เช้าของวัน ขณะที่ซือหานกำลังจัดเตรียมโต๊ะอาหารสุดพิเศษรอเอาใจจิวหรงผู้เป็ภรรยาอยู่ที่บ้าน โดยที่ตัวของจิวหรงได้ไปเลือกซื้อเครื่องแป้งและของใช้ของสตรีกับเฟยเซียงั้แ่เช้า
ปกติแล้วโต๊ะเครื่องหอมของนาง ซือหานจะไม่เข้าไปยุ่ง นั้นก็เพราะว่า จิวหรงจะเป็คนจัดเรียงจนเป็ระเบียบอยู่แล้ว เขากลัวว่าหากเข้าไปยุ่งจะทำให้ตำแหน่งเครื่องแป้งหรือเครื่องประทินโฉมของนางสลับสับเปลี่ยนไปจากเดิม แต่ในวันนี้เขาสังเกตเห็นหีบขนาดเล็กความยาวแปดชุ่นความกว้างห้าชุ่น เขาไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อนเลย หีบนั้นถูกวางไว้บนโต๊ะเครื่องหอมของภรรยา อาจเป็เพราะเฟยเซียงมาหาโดยไม่ได้นัดหมายและพากันออกไปอย่างรีบร้อน จิวหรงจึงไม่ได้เก็บสิ่งนี้เอาไว้เหมือนอย่างทุกครั้ง
ซือหานมองหีบเก็บของด้วยความสนใจ เขาไม่เคยเห็นภรรยาของตัวเองนำสิ่งนี้ออกมาเลย ด้วยความสงสัยว่ามีสิ่งใดอยู่ในนั้น เขาจึงเปิดมันออก และสิ่งที่อยู่ด้านในทำให้ซือหานถึงกับตาโตเป็ไข่ห่าน เพราะที่ด้านในคือชุดชั้นในแบบฉบับชาวตะวันตก ที่ถูกนำเข้ามาขายในเมืองหลวงโดยพ่อค้าชาวเปอร์เซีย มันมีลักษณะเป็ผ้าแพรเส้นบาง ตัดเย็นด้วยไหมที่สามารถมองทะลุภายในได้ มีสายคาดเอวเพรียวบางสองเส้นใช้ผูกเพื่อยึดเข้ากับโคนขา ที่น่าใก็คือตำแหน่งที่ปิดบังจุดสงวนของสตรีกลับว่างเปล่า สิ่งนี้ถูกตัดเย็บเอาไว้พอดีที่จะสอดใส่แก่นกายของบุรุษเข้าไปโดยที่ไม่ต้องถอดชุดชั้นในออกมา และยังมีอุปกรณ์แก่นกายเทียม ที่ซือหานสร้างขึ้นเก็บซ่อนเอาไว้
ชายหนุ่มแน่ใจว่า สิ่งนี้ไม่มีชิ้นที่สองในเมืองฉางอันแน่นอน ไม่เพียงเท่านั้นภายในหีบยังคงมีภาพตำราห้องหอ ทว่ามันไม่ใช่ตำราห้องหอที่มีไว้เพื่อสอนสั่งสตรียามออกเรือน แต่เป็ตำราห้องหอกามารมณ์แสดงออกถึงการร่วมรักของสามบุรุษหนึ่งสตรี และทุกภาพที่อยู่ในหีบนั้น ไม่มีภาพที่เป็การร่วมรักของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีเหมือนเช่นปกติปนอยู่เลย
ภรรยาที่ภายนอกดูเรียบร้อยดุจผ้าพับไว้ วาจาอ่อนละมุน กิริยาวางตัวดีงาม แต่ละย่างก้าวที่แสดงออกล้วนละเมียดละไม ทว่ากลับซ่อนของลามกพวกนี้เอาไว้
มิหนำซ้ำยังปิดบังสามีอย่างเขาอีกด้วย เดิมทีเขาคิดว่าการแสดงออกบนเตียงของจิวหรง เป็เพราะพวกเขาสองคนเป็สามีภรรยากัน จึงสามารถปลดปล่อยอารมณ์และความรู้สึกยามที่หัวใจเต็มไปด้วยความใคร่และราคะได้อย่างเปิดเผย แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าความใคร่และราคะของภรรยาผู้เรียบร้อยยังมีส่วนหนึ่งที่แอบปิดบังและเป็ความลับต่อเขาซ่อนเอาไว้
“ชุดชั้นในของชาวตะวันตก จิวหรงเก็บมันไว้เพื่อใช้ในสถานการณ์ใด และอุปกรณ์แก่นกายนางแอบสร้างเลียนแบบขึ้นมาทำไม??” คำถามมากมายอยู่ในหัวของซือหาน แต่ทว่าชายหนุ่มยังมีความคิดที่ว่า ชุดชั้นในของชาวตะวันตก บางทีจิวหรงอาจเก็บมันไว้เพื่อสวมใส่ให้เขาดูก็เป็ได้ เพียงแต่นางยังไม่มีโอกาสได้ทำก็เท่านั้น
ซือหานได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจ เขาพยายามจะจดจำตำแหน่งสิ่งของภายในหีบเอาไว้เพื่อที่จะเก็บคืนให้เรียบร้อยเหมือนอย่างเดิม เขาไม่้าให้จิวหรงรู้ว่า เขาได้เปิดเจอและพบกับความลับของนางเข้า
ระหว่างที่หยิบภาพวาดห้องหอขึ้นมาดู สิ่งที่อยู่ด้านในสุดถูกทับไว้ด้วยภาพจนปิดบังสายตาในตอนแรก คือขวดโอสถสีหยกขนาดเล็ก ภายในบรรจุเม็ดลูกกลอนสีน้ำตาลอ่อนหลายสิบเม็ด
“มันคือยาอะไร??” คำถามแล่นเข้าในหัว กับชุดชั้นในหรือภาพวาดเขาอาจจะคิดไปในทางอื่นได้ แต่กับเม็ดยาเหล่านี้ซือหานจำเป็ต้องตรวจสอบ ถึงจะพยายามไม่คิด แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะเผลอคิดไปว่า ภรรยาสุดที่รักของเขาอาจกำลังเบื่อหน่ายในตัวเขาและคิดใช้ยาพวกนี้ทำร้ายเขาในวันใดวันหนึ่ง ซือหานได้นำเม็ดยาออกมาหนึ่งเม็ดและเก็บไว้กับตัว เขาคิดจะนำไปให้สหายที่เปิดร้านยาตรวจสอบว่ามันคือยาที่มีสรรพคุณอย่างไรกันแน่??
ระหว่างที่ในหัวมีแต่ความคิดมากมาย ซือหานสะดุดเข้ากับเสียงหัวเราะดังมาจากหน้าประตู ดูเหมือนว่าจิวหรงและเฟยเซียงได้กลับมาแล้ว ด้วยความใและทำอะไรไม่ถูก เขารีบเก็บทุกอย่างเข้าไปในกล่องและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลังจากนั้นซือหานก็คอยสำรวจพฤติกรรมของภรรยาอยู่ตลอด ทว่าจิวหรงยังคงทำตัวเหมือนปกติ ไม่มีพิรุธหรือสิ่งใดที่น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อย ใน่ที่เขาออกไปทำการค้า เขาได้นำเม็ดโอสถไปให้สหายที่ร้านยาตรวจสอบ แต่การจะแยกวัตถุดิบจากเม็ดยาต้องใช้เวลาหลายวัน เขาจึงยังไม่ได้คำตอบในทันที ่เวลาที่อยู่กับความสงสัยเสมือนเวลาเดินช้าลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อยังไม่ได้รับคำตอบจากสหายเกี่ยวกับเื่สรรพคุณของโอสถ ด้วยความคิดมากมายของซือหานทำให้เขาไม่มีกระจิตกระใจทำงานในวันนั้น เขาเดินลากเท้ากลับบ้านอย่างเงียบเชียบ แต่พอกลับเข้ามาถึงในจวน ซือหานพบบางสิ่งที่ผิดสังเกต สาวรับใช้ที่ต้องประจำอยู่ในเรือนนอนของเขา ไม่ปฏิบัติหน้าที่ดูแลเรือนแต่กลับมาจับกลุ่มนั่งคุยกันราวกับไม่มีงานทำ
สาวใช้เห็นซือหานกลับมา พวกนางใเล็กน้อย เขาพบความผิดปกติ จึงเอ่ยถาม “พวกเ้าไม่มีงานทำหรืออย่างไร จวนของข้าสบายขนาดนั้นเลยหรือ??”
สาวใช้นางหนึ่งอ้ำอึ้ง แต่อีกนางก็รวบรวมความกล้าตอบแทน
“ฮูหยินให้พวกเราพักเ้าคะ”
“จิวหรงนะหรือให้พวกเ้าพัก??” ซือหานถามย้ำออกไป
สาวรับใช้อีกนาง กลัวที่จะพูดออกไปจึงทำได้เพียงพยักหน้าแทนคำตอบ
“วันนี้เป็วันดีอะไร จิวหรงถึงใจดีให้พวกเ้าได้พักงานเช่นนี้” ซือหานเอ่ยถามด้วยความสงสัย
สาวรับใช้ส่ายหน้าเบาๆ และตอบกลับ “นายท่านอาจจะยังไม่รู้ แต่ในทุกวัน ฮูหยินจะให้พวกเราพักในยามอู่* (11.00-13.00) เ้าคะ”
ซือหานขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดกลับไป “ไม่ใช่ว่าเวลาพักของพวกเ้าคือยามเว่ย (13.00-15.00) หรอกหรือ??”
สาวรับใช้อีกคนหนึ่งตอบกลับ “อันนั้นเป็เวลาพัก ยามที่นายท่านอยู่จวนเ้าคะ มิใช่ยามที่นายท่านออกไปทำงาน”
ได้ยินดังนั้น ในใจของซือหานหล่นวูบ ตอนนี้เขาคิดไปไกลถึงขนาดว่าภรรยาของเขากำลังคบชู้
ซือหานรีบถามออกไป “มีใครอยู่ในจวนอีกไหม?”
สาวรับใช้ฟังแบบงงก่อนจะส่ายหน้าและตอบ “ไม่มีเ้าคะ”
ซือหานเหลือบสายตามองไปยังตำแหน่งเรือนนอนของเขา และพูดกับสาวรับใช้ทั้งสี่คน
“หากฮูหยินอนุญาตให้พวกเ้าพัก ก็พักต่อไปเถอะ แต่ให้ทำเสมือนว่าไม่พบข้า จงจำเอาไว้หากฮูหยินล่วงรู้ว่าข้าทราบเื่ การพักเช่นนี้ เกรงว่าครั้งหน้า นางอาจไม่ยอมให้พวกเ้าได้หยุดพักอีกเลย”
“บ่าวทราบเ้าคะ บ่าวจะทำเหมือนไม่เคยพบกับนายท่าน”
จากนั้นซือหานก้าวเดินเข้าไปในเรือนนอนของตัวเอง พอมาถึงด้านใน เขาสังเกตุเห็นสิ่งผิดปกติอีกหนึ่งอย่าง ผ้าม่านบริเวณหน้าต่างทุกบานถูกปิดอย่างมิดชิด เขาเดินเข้าไปด้วยความเงียบในใจร่ำร้องว่าอย่าให้เป็อย่างที่เขาคิด เพราะถ้าเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นจริง เขาไม่รู้เลยว่าจะทำใบหน้าและท่าทางแบบไหน
อ่านแบบจัดหน้ากระดาษ ไม่ขัดใจ ช่องทาง Ebook
1K
