ตอนที่ 26 สายลับ
ตำรวจหนุ่มมองดูอู๋เจี่ยฟั่งที่กำลังนั่งยองๆบนพื้นแล้วค่อยๆ เคาะบนอิฐสีเขียวบนพื้นอย่างระมัดระวังตำรวจหนุ่มยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทว่าเขาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของหัวหน้าหลังจากที่เคาะอิฐไปหลายก้อน
ไหนว่าเื่ราวทั้งหมดนี้ไม่มีเบาะแส?นี่ไม่ใช่ว่าเจอแล้วหรอกหรือ?
อู๋เจี่ยฟั่งล้วงกระเป๋าแล้วหยิบมีดพกเล่มเล็กออกมาเขาใช้ปลายมีดเล่มเล็กงัดอิฐออก
“หัวหน้าครับ เราเจออะไรใหม่ๆ เหรอครับ”ตำรวจหนุ่มถาม
“นายลองดูสิรอยต่อของก้อนอิฐนี้มันแตกต่างกับก้อนอื่นใช่ไหม? เห็นได้ชัดว่ามีคนงัดมันออกฉันลองดูแล้ว ข้างล่างน่าจะเป็โพรง”อู๋เจี่ยฟั่งชี้ไปที่ก้อนอิฐแล้วอธิบายให้ตำรวจหนุ่มฟัง
ตำรวจหนุ่มมองตามที่อู๋เจี่ยฟั่งชี้มันจริงอย่างที่เขาพูด รอยต่อของก้อนอิฐนี้แตกต่างจากก้อนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัดเพียงแต่ว่าทำไมในตอนแรกที่หัวหน้ายังไม่พูด เขาถึงมองไม่ออกนะ
“หัวหน้าครับ ผมเคยได้ยินมาว่าในสมัยก่อนตระกูลจวงเคยเป็ตระกูลใหญ่โตข้างในนี่อาจจะมีของมีค่าอะไรสักอย่างก็ได้นะครับ”
เพียงแค่คิดถึงความเป็ไปได้นี้ชายหนุ่มก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขาเกิดในครอบครัวที่ยากจนเติบโตมาถึงตอนนี้โดยที่ไม่เคยเห็นทองคำหรือเครื่องประดับล้ำค่าเลยสักครั้ง
อู๋เจี่ยฟั่งพูดอย่างไม่จริงจังนัก“อยากรู้อยากเห็นนักแล้วทำไมไม่รีบมาช่วยกันล่ะ?”
จริงๆแล้วอู๋เจี่ยฟั่งไม่คิดว่าข้างใต้อิฐก้อนนี้จะมีเบาะแสที่เกี่ยวกับคดีเขาเพียงคิดว่าน่าจะเป็สมบัติลับเหมือนกันไอ้หนุ่มตระกูลจวงคนนั้นไม่รู้เื่ที่ลับใต้อิฐนี้หากเจอสมบัติล้ำค่าขึ้นมาจริงๆ เขาจะยึดเป็ของกลางทันทีไม่เหลือไว้ให้ไอ้หนุ่มจวงเหวินหลินนั่นแม้แต่น้อย!
ทั้งสองช่วยกันงัดอิฐอย่างเต็มกำลังไม่นานอิฐก็ถูกงัดออกมา การก่ออิฐของบ้านตระกูลจวงนี้ถูกทำขึ้นเป็พิเศษก้อนหนึ่งจะประกบกับอีกก้อนหนึ่งวิธีนี้จึงจะทำให้วางอิฐได้อย่างมั่นคงและไม่หลุดร่อนดูเหมือนว่าจะมีการวางแผนไว้ล่วงหน้ามาอย่างดี!
เมื่อเห็นหีบคร่ำคร่าวางอยู่ข้างในนั้นดวงตาของทั้งสองคนก็เต็มไปด้วยความสงสัยแต่ใครเล่าจะพูดว่าสมบัติล้ำค่าจะต้องอยู่ในหีบที่หรูหราเท่านั้น บางทีคนที่ซ่อนของในตอนนั้นอาจจะหาอะไรมาใส่แบบส่งๆ ก็ได้
“หัวหน้าครับ ผมลงไปเอง!”ตำรวจหนุ่มยกมือขึ้นมาถูกันด้วยความตื่นเต้น พร้อมกับทำท่าจะะโลงไปยกหีบขึ้นมา
มีคนอาสาทำแทนอู๋เจี่ยฟั่งย่อมยินดีเป็อย่างยิ่ง ตำรวจหนุ่มยังเด็ก ทั้งคล่องแคล่วว่องไวเมื่อได้รับอนุญาตแล้วก็ะโลงไปในหลุมทันที เขายืนอยู่ในหลุมมีพื้นที่เพียงพอที่จะยกหีบขึ้นมาได้
“ข้างในมันกว้างขนาดนี้ทำไมไม่เอาอะไรใส่ลงไปเยอะๆ หน่อยนะ” ตำรวจหนุ่มพูดอย่างไม่สบอารมณ์
อู๋เจี่ยฟั่งถึงกับพูดไม่ออกของที่สามารถซ่อนไว้ที่นี่ได้ ต้องเป็ของล้ำค่าอย่างแน่นอนถึงแม้ว่าตระกูลจวงจะมีเงินก็ไม่น่าจะมีเครื่องประดับมากมายขนาดที่จะใส่ลงไปในหีบได้หลายหีบหรอกมั้ง?
ถ้าอู๋เจี่ยฟั่งรู้ว่าก่อนหน้านี้ที่นี่เคยมีเครื่องประดับมากมายอยู่จริงๆ เขาก็คงไม่พูดแบบนั้นหรอก
ทั้งสองช่วยกันยกหีบขึ้นมาอู๋เจี่ยฟั่งเช็ดมือบนชายเสื้อที่ปล่อยออกมา จากนั้นจึงเปิดหีบออกอย่างช้าๆเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องถูกแสงระยิบระยับของเครื่องประดับส่องจนตาพร่าอย่างไรก็ตาม ทันทีที่เปิดหีบออก ของที่อยู่ข้างในก็ทำให้เขาถึงกับตกตะลึงตาค้าง
นี่มันอะไรกัน?ทำไมมันถึงดูเหมือนวิทยุแบบนี้?
อู๋เจี่ยฟั่งรีบขยี้ตาตัวเองเพื่อมองให้ชัดๆอีกครั้ง ไม่ผิดแน่ นี่คือวิทยุ
ตำรวจหนุ่มพูดตะกุกตะกัก “หัวหน้าครับนี่มันวิทยุสื่อสารหรือครับ?”
“นายดูไม่ผิดหรอก มันคือวิทยุสื่อสารบ้าน่า ในบ้านดันมีวิทยุสื่อสารซ่อนอยู่ได้”ในใจของอู๋เจี่ยฟั่งเริ่มคิดพิจารณาเบื้องต้น
โดยปกติทั่วไปบ้านคนธรรมดาใครจะเก็บซ่อนวิทยุกัน มิน่าล่ะรอยต่อของก้อนอิฐถึงได้ดูเหมือนถูกคนงัดแงะแถมร่องรอยยังดูใหม่มากด้วยดูเหมือนว่าไม่นานมานี้เพิ่งมีคนมาเคลื่อนย้ายของที่อยู่ข้างใน
อู๋เจี่ยฟั่งรื้อค้นในหีบต่อไปยิ่งค้นก็ยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าการคาดเดาของเขาไม่ผิดพลาดหนังสือที่เขาไม่รู้ว่าเป็ภาษาอะไร แต่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่ของดีแน่นอกจากนั้นก็มีหนังสืออีกหลายเล่ม เขาสามารถอ่านตัวอักษรบนนั้นออกแต่เนื้อหาที่เขียนนั้นล้วนแล้วแต่เป็สิ่งไม่ดี
เยี่ยม วันนี้มาไม่เสียเที่ยวจริงๆ
อู๋เจี่ยฟั่งตื่นเต้นยิ้มจนมุมปากแทบจะฉีกถึงใบหูอยู่แล้ว นี่มันโอกาสที่์ส่งมาให้สร้างผลงานชัดๆหลายปีมานี้ เขาต้องมาทนอุดอู้อยู่ในที่เล็กๆ แห่งนี้จนจิตใจห่อเหี่ยวใกล้บ้าตายอยู่แล้ว วันนี้เป็วันแห่งโชคของเขาจริงๆก่อนหน้านี้มีคดีขบวนการค้ามนุษย์ ตอนนี้ก็มีคดีนี้อีก ถ้าคราวนี้เขาสร้างผลงานได้หนทางกลับบ้านก็ราบรื่นแล้วใช่ไหม?
อู๋เจี่ยฟั่งเป็คนปักกิ่งเขาใช้ชีวิตคุณหนูมาั้แ่เด็ก ชีวิตในปัจจุบันนี้นั้นไม่ใช่แบบที่เขาคุ้นเคยเลยเขาเพ้อฝันว่าอยากจะกลับบ้านทุกคืน
“หัวหน้าครับ นี่มันอะไรเหรอครับ?”
“นี่อะไรน่ะเหรอ? นี่คือหลักฐานที่จะทำให้เราสร้างผลงานยังไงล่ะไอ้หนู วันนี้พวกเราโชคดีมากเลยนะ ไม่แน่ว่าอีกไม่กี่วันอาจจะมีเื่ดีๆเกิดขึ้นก็ได้”
อู๋เจี่ยฟั่งตบไหล่ของตำรวจหนุ่มอย่างแรงบังเอิญเจอเื่แบบนี้ ถือว่าโชคดีมาก
จวงเหวินหลินเพิ่งจะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนจนน่าเกลียดของคนทั้งสองออกได้ก่อนจะรีบมาหาอู๋เจี่ยฟั่ง ใครจะไปรู้ว่าพึ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูก็พบว่าบนพื้นมีหีบใบใหญ่วางอยู่ ดูเหมือนว่าจะเพิ่งถูกขุดขึ้นมาจากใต้ดินหัวใจของจวงเหวินหลินเต้นแรงขึ้นมาทันที
หรือว่านี่คือสมบัติล้ำค่าที่บรรพบุรุษของเขาทิ้งไว้ให้?
เขามักจะได้ยินคุณย่าเล่าถึงอดีตอันรุ่งโรจน์ของตระกูลอยู่เสมอคุณย่ายังมักจะพร่ำบ่นว่า น่าเสียดายที่ตอนนั้นเอาของพวกนั้นไปบริจาคหมดแล้วถ้าเหลือเก็บไว้บ้าง ทุกวันนี้คงสบายไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าปู่ทวดของเขาจะแอบซ่อนเอาไว้ แถมยังทิ้งสมบัติล้ำค่าพวกนี้ไว้ให้เขาอีกด้วยหรือว่า ที่ของในบ้านหายไปอย่างปริศนาในวันนี้เป็เพราะปู่ทวดของเขาแสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์?
แต่เขากลับสับสนมึนงงถึงขั้นไปเชิญตำรวจมาที่นี่สมบัติล้ำค่าพวกนี้ถูกตำรวจพบเข้า คงไม่มีทางเก็บไว้ได้แน่?
เมื่อคิดถึงความเป็ไปได้นี้จวงเหวินหลินก็อยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาด เขาครุ่นคิดอย่างรวดเร็วคิดหาวิธีที่จะหลอกล่อตำรวจทั้งสองคนให้ออกไปสีหน้าของจวงเหวินหลินเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เขาครุ่นคิดอยู่นานในที่สุดก็ตัดสินใจติดสินบนตำรวจเพื่อที่จะรักษาเงินทองเหล่านี้เอาไว้จวงเหวินหลินจึงตัดสินใจมอบผลประโยชน์ให้กับทั้งสองคนนี้เขาเชื่อในเื่ใช้เงินซื้อใจคน ตราบใดที่ราคาที่เขายื่นออกไปสูงพอเขาไม่เชื่อว่าคนทั้งสองคนนี้จะไม่หวั่นไหว
เพียงแต่ จวงเหวินหลินก็ภาวนาในใจว่าขออย่าให้คนทั้งสองคนนี้โลภมากเกินไปเลย มิฉะนั้น เขาก็คงต้องหาหนทางอื่นแล้ว
แม้ว่าร่างกายจวงเหวินหลินจะดูอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงแต่ในตอนนี้ เขาก็เริ่มคิดที่จะทำร้ายคนแล้ว
ในที่สุด จวงเหวินหลินก็ฝืนยิ้มออกมาแล้วเดินเข้าไปในห้อง
“คุณตำรวจครับ พวกคุณพบอะไรเข้าหรอครับ?”
จวงเหวินหลินยังพูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกอู๋เจี่ยฟั่งจับตัวไว้ จวงเหวินหลินที่ยังไม่ทันได้เห็นของในหีบก็คิดไปเองว่า อู๋เจี่ยฟั่ง้าจะฮุบสมบัติทั้งหมดไว้คนเดียว
“คุณตำรวจ เรามาคุยกันดีๆ ก็ได้นะครับ!”จวงเหวินหลินรีบอ้อนวอน
อู๋เจี่ยฟั่งมองท่าทางของจวงเหวินหลินแล้วรู้สึกขยะแขยงเป็อย่างยิ่งตอนที่เห็นจวงเหวินหลินแจ้งจับหานชีเยวี่ยครั้งก่อนเขาก็รู้สึกแย่มากอยู่แล้ววันนี้ได้เห็นกับตาว่าไอ้หนุ่มนี่ทำกับญาติพี่น้องตัวเองแบบนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงมากขึ้นไปอีก แต่ก็ไม่มีข้ออ้างที่หนักแน่นพอที่จะจัดการคนๆนี้
ตอนนี้ดีเลย มีหลักฐานพวกนี้แล้วต่อให้เขาจะฆ่าไอ้หนุ่มจวงเหวินหลินคนนี้ทิ้ง มันก็ไม่ถือเป็เื่ใหญ่โตอะไรเพราะว่า นี่คือสายลับ! ต่อให้ไม่ใช่สายลับ ก็เป็ญาติของสายลับอยู่ดีไม่สามารถยืนยันหรือพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้
“คุยกันดีๆ งั้นเหรอ? ผมไม่มีอะไรจะคุยกับคุณทั้งนั้น ที่พวกเรามีชีวิตที่สุขสบายแบบนี้ได้เป็เพราะคนนับหมื่นนับแสนต้องหลั่งเืและเสียสละชีวิตทำไมถึงมีเดนมนุษย์อย่างคุณด้วยนะ? คุณไม่รู้สึกผิดต่อบรรพบุรุษของตัวเองบ้างหรือไง”
ขณะที่อู๋เจี่ยฟั่งด่าทอมือของเขาก็ไม่ปรานี ซัดเข้าที่ตัวของจวงเหวินหลินอย่างแรง
“หัวหน้าครับ หรือว่าที่ตระกูลจวงบริจาคทรัพย์สินทั้งหมดในตอนนั้น อาจจะมีจุดประสงค์อะไรบางอย่างมิเช่นนั้น ใครจะยอมยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้คนอื่นกัน”ตำรวจหนุ่มพูดขึ้นมาอย่างเหมาะเจาะ
ต้องยอมรับว่า คนหนุ่มคนนี้มีความคิดและรู้จักเลือกใช้โอกาสได้เป็อย่างดี!
624
![[จบ] แม่ปากร้ายยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1664518889_43567285.webp)
