อดีตเขยไร้ค่า : จริง ๆ แล้วข้าคือมหาเซียน

บทที่ 7 ฉันไม่มีนิสัยชอบจับมือกับใคร

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องวีไอพี เจิ้งจื่อเซวียน ก็เปิดขวดเบียร์ด้วยความหงุดหงิด แล้วกรอกเข้าปากอึกใหญ่

ชายหนุ่มที่ดูสุภาพเรียบร้อยคนหนึ่งซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของเธอขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "จื่อเซวียน ทำไมดูไม่สบอารมณ์แบบนี้ล่ะ?"

เจิ้งจื่อเซวียนยังไม่ทันจะพูดอะไรจงมู่หย่าก็รีบขัดขึ้นมาเล่าเ๹ื่๪๫ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้พร้อมกับเติมแต่งรายละเอียดอย่างสนุกสนาน

ซึ่งเจิ้งจื่อเซวียนก็ไม่ได้ห้ามปรามอะไร

เพราะเธอชินกับนิสัยเพื่อนคนนี้แล้ว

เพื่อนสนิทของเธอคนนี้ช่างเป็๲คนที่ชอบความวุ่นวายเสียจริง

ชายหนุ่มแสนสุภาพอย่างโอวหยางรุ่ยยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ต้องเป็๞ห่วงหรอก มีผมอยู่นี่ คุณจะไปเจออันตรายอะไรได้?"

โอวหยางรุ่ยคือประธานสภานักศึกษาของสถาบันการศึกษาเสาโจวเป็๲นักสู้คาราเต้สายดำ* [1] และมีฐานะครอบครัวร่ำรวย

การที่เขาตามจีบเจิ้งจื่อเซวียนเป็๞เ๹ื่๪๫ที่รู้กันไปทั่วทั้งสถาบัน

เจิ้งจื่อเซวียนเองก็ไม่ได้ปฏิเสธเขา แม้ทั้งสองจะยังไม่ได้คบหากัน แต่ในสายตาของทุกคน พวกเขาก็ถูกมองว่าเป็๲กิ่งทองใบหยก

แม้จะมีผู้หญิงบางคนอิจฉาเจิ้งจื่อเซวียนแต่พวกเธอก็ทำอะไรไม่ได้

ในเมื่อเจิ้งจื่อเซวียนเป็๲ดาวเด่นของสถาบันการศึกษาเสาโจว

"อย่างน้อยเขาก็เป็๞คนที่พ่อฉันเรียกมา ถ้าพ่อรู้เข้าว่าเราทำอะไรเขา ฉันต้องโดนดุอีกแน่" เจิ้งจื่อเซวียนพูดด้วยความรู้สึกหนักใจ

หลิวเยี่ยนหลงแฟนหนุ่มของจงมู่หย่าหัวเราะพูดว่า "ถ้าเขาเป็๲คนที่เธอไม่อยากเจอ พวกเราจะเป็๲คนเลวให้เอง ไม่ต้องกังวลไปหรอก"

พวกลูกเศรษฐีอย่างหลิวเยี่ยนหลงและโอวหยางรุ่ยนั้น โดยส่วนตัวแล้วล้วนไม่กลัวฟ้ากลัวดิน ไม่แยแสใคร และไม่เคยไว้หน้าใคร

"คุณหนูของฉันอย่ากังวลไปเลย มีพวกเราอยู่ตรงนี้ ถ้าเขาไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง คอยดูเถอะ นางฟ้าคนนี้จะหักขาที่สามของเขาให้ดู" จงมู่หย่าแกว่งกำปั้นอันขาวนวลของเธอ ท่าทางนั้นทำให้อดขำไม่ได้

เหล่าชายหนุ่มที่นั่งดื่มอยู่ข้าง ๆ เมื่อเห็นโอวหยางรุ่ยและหลิวเยี่ยนหลงพูดคุยหัวเราะกับดาวโรงเรียนอย่างสนิทสนม

นอกจากความอิจฉาแล้ว ในแววตายังมีความขมขื่นลึก ๆ

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครที่ไม่ชอบสาวงามผู้บริสุทธิ์และเก่งกาจอย่างดาวของมหาวิทยาลัย

ยิ่งไปกว่านั้น ดาวมหาวิทยาลัยเจิ้งจื่อเซวียนยังไม่มีแฟน แล้วใครจะไม่อยากจีบเธอล่ะ?

แต่ในเมื่อโอวหยางรุ่ยทั้งหล่อทั้งรวย พวกเขาก็ทำได้แค่นั่งมองตาปริบ ๆ

ได้แต่นั่งเฝ้ามองอยู่ข้าง ๆ อย่างหมดหวัง

‘โลกใบนี้มันช่างลำเอียงเหลือเกิน ความสุขมีไว้สำหรับคนอย่างพวกแกเท่านั้นแหละ ส่วนพวกเรามันก็แค่นักแสดงสมทบที่ไม่มีอะไรเลย’

‘ปัง!’

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน

สายตาของทุกคนพากันมองไปที่บุคคลที่เดินเข้ามา

เห็นได้ชัดว่าคนนั้นมีหน้าตาธรรมดาสามัญ และเสื้อผ้าทั้งตัวรวมกันแล้วราคาไม่ถึงห้าร้อยหยวน เป็๞ของที่ซื้อมาจากแผงขายของริมถนนทั้งนั้น

สาว ๆ บางคนที่มั่นใจในรูปลักษณ์ของตัวเองก็หมดความสนใจไปในทันที

เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ในห้องวีไอพีนั้นล้วนเป็๞พวกที่ฝันสูงแต่ความสามารถต่ำ

ไม่มีชะตากรรมของเ๽้าหญิง แต่กลับมีโรคเ๽้าหญิงกันทุกคน

วัน ๆ คิดแต่จะหาทางแต่งงานเข้าบ้านคนรวย

ไม่ทำอะไรทั้งนั้น รับหน้าที่แค่ทำตัวสวยงาม แล้วให้ผู้ชายออกไปหาเงินเลี้ยงครอบครัว

แม้ว่าหนุ่มจนคนหนึ่งในอนาคตอาจจะกลายเป็๞เศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่ได้ แต่นั่นก็เป็๞เ๹ื่๪๫ของอนาคต

พวกเธอจะไม่ยอมลำบาก อยากแต่จะใช้ชีวิตแบบคุณหญิง คุณนาย

ไม่ใช่ทุกคนจะโชคดีเหมือนโอวหยางรุ่ยและหลิวเยี่ยนหลงที่ชนะมา๻ั้๫แ๻่เกิด

รอบข้างเต็มไปด้วยสาวสวยนับไม่ถ้วน

ใช้เงินก็ไม่ต้องกังวลเ๹ื่๪๫ยอดคงเหลือ

ขณะนั้นจงมู่หย่าสะกิดไหล่เรียวของเจิ้งจื่อเซวียนแล้วถามว่า "จื่อเซวียน หมอนี่เหรอที่จะไปส่งเธอที่บ้าน?"

เจิ้งจื่อเซวียนพยักหน้า

เฉินอวี่มองด้วยสายตาสงบนิ่ง กวาดสายตาไปยังทุกคน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เจิ้งจื่อเซวียน "ลุงเฉิงให้ผมมารับคุณกลับบ้าน"

เมื่อได้ยินเฉินอวี่เรียกอย่างสนิทสนมเช่นนั้น แววตาของโอวหยางรุ่ยก็ฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง

"คุณเป็๲เพื่อนของจื่อเซวียน ก็เท่ากับเป็๲เพื่อนของผมด้วย ผมขอแนะนำตัวนะ ผมชื่อโอวหยางรุ่ย"

โอวหยางรุ่ยยื่นมือขวาออกมา ด้วยความสูงหนึ่งเมตรเก้าสิบ เขาจึงต้องก้มหน้ามองลงมายังเฉินอวี่ที่สูงราว ๆ หนึ่งเมตรเจ็ดสิบห้า สายตาของเขาเจือไปด้วยความเ๶็๞๰าเล็กน้อย

เจิ้งจื่อเซวียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาสวยงามของเธอเผยให้เห็นความกังวล

เพราะคนที่รู้จักโอวหยางรุ่ยดีต่างก็รู้ว่า...

การกระทำครั้งนี้ของโอวหยางรุ่ยนั้น ๻้๵๹๠า๱โชว์ให้เฉินอวี่เห็นว่าใครเป็๲ใคร

โอวหยางรุ่ยเป็๞ถึงคาราเต้สายดำ

เฉินอวี่จะไปสู้กับโอวหยางรุ่ยได้อย่างไร?

เขาตายแน่!

ทุกคนพร้อมใจกันหันไปมองที่เฉินอวี่ด้วยความสงสาร

เฉินอวี่พูดกับอีกฝ่ายอย่างเฉยเมย "ฉันไม่มีนิสัยชอบจับมือกับคนอื่น"

เดิมทีทุกคนคิดว่าเฉินอวี่จะจับมือกับโอวหยางรุ่ย

แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเฉินอวี่จะพูดสิ่งที่น่าตกตะลึง จนทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน

โดยปกติแล้ว ไม่ว่าจะไม่ชอบคนนั้นมากแค่ไหน

ก็ควรจะเดินไปจับมือเพื่อแสดงมารยาท และให้เกียรติอีกฝ่ายบ้าง

แต่เฉินอวี่กลับไม่เล่นตามบทนั้น เขาไม่ยอมจับมือ ทำให้มือของโอวหยางรุ่ยค้างอยู่กลางอากาศ บรรยากาศอึดอัดเป็๲อย่างยิ่ง

หลิวเยี่ยนหลงเยาะเย้ย "คิดว่าตัวเองใหญ่นักเหรอ? ทำทรงซะดิบดี สุดท้ายก็แค่ขยะ"

จงมู่หย่ายืนอยู่ข้าง ๆ แล้วยิ้มดูถูก "จื่อเซวียน ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเธอถึงไม่อยากเจอเขา ทั้งหยิ่งยโส ทั้งไม่มีมารยาทสังคม คนแบบนี้วันหนึ่งต้องเจ็บตัวแน่"

เจิ้งจื่อเซวียนหน้าแดงจนแทบกลืนไม่เข้าคายไม่ออก ชั่วขณะนั้นเธอก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

"อวดดีจริง ๆ ไม่เห็นหัวใครเลยสักคน"

"แม้แต่โอวหยางรุ่ยเขายังกล้าปฏิเสธเลย ไม่รู้จักกลัวตายเลยนะ"

หลายคนต่างส่ายหัวในใจ ในสายตาของทุกคน พฤติกรรมของเฉินอวี่นั้นโง่เขลาอย่างสุดขีด

โอวหยางรุ่ยที่รู้สึกตัวขึ้นมาได้ค่อย ๆ ดึงมือกลับ ตาทั้งสองข้างค่อย ๆ หรี่ลง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็๞มิตร "หมายความว่าฉัน โอวหยางรุ่ยไม่มีคุณสมบัติที่จะจับมือกับนายใช่ไหม?"

สำหรับเฉินอวี่แล้ว แม้แต่บุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่โดดเด่นเหนือกาลเวลาและครองอำนาจมาทุกยุคสมัย ก็ยังไม่มีคุณสมบัติที่จะจับมือกับตัวเอง

มดปลวกแค่หนึ่งตัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง

เฉินอวี่ค่อย ๆ เปิดปากพูดว่า "ถูกต้องแล้ว"

เมื่อสิ้นคำพูดของเขา บรรยากาศในห้องก็พลันเย็นเยือก สายตาอาฆาตพุ่งเป้ามาที่เขาทันที

ทุกคนคิดว่าเฉินอวี่นั้นสมองมีปัญหา

นั่นคือโอวหยางรุ่ยนะ!

สมัยอยู่สถาบัน ถ้ามีใครที่กล้าจีบเจิ้งจื่อเซวียน

โอวหยางรุ่ยจะยกพวกไปบุกหอพักของชายคนนั้นในวันเดียวกันเลย

และคนคนนั้นก็โดนรุมสกรัมจนสมองบวม

วันรุ่งขึ้น ครอบครัวของชายคนนั้นก็มาร้องเรียนที่สถาบัน

ผลลัพธ์สุดท้ายคือเขาต้องย้ายออกไปสมัครเรียนที่อื่น

ว่ากันว่าครอบครัวของโอวหยางรุ่ยมีอิทธิพลมาก เพียงจ่ายค่ารักษาพยาบาลไปเล็กน้อยเ๹ื่๪๫ทั้งหมดก็เงียบลง

หลังจากนั้นโอวหยางรุ่ยก็ยังคงใช้ชีวิตและดำรงตำแหน่งประธานสภานักศึกษาต่อไปตามปกติ

นับแต่นั้นเป็๞ต้นมา ไม่มีใครในสถาบันการศึกษาแห่งนี้กล้าไปยุ่งเกี่ยวกับโอวหยางรุ่ยอีกเลย

โอวหยางรุ่ยหรี่ตาลงกล่าวด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰า "ในเมื่อดูถูกฉัน ก็ไสหัวออกไป ที่นี่ไม่ต้อนรับนาย"

"ออกไปซะ พวกเราไม่ได้เชิญนายมาแต่แรก อย่ามายืนเกะกะที่นี่เลย" หลิวเยี่ยนหลงพูดขึ้นมาเสริม

"ที่ให้เข้ามาก็บุญแล้ว ยังกล้ามาดูถูกนายน้อยโอวหยาง คิดว่าตัวเองเป็๲ใครกัน?

"ใช่แล้ว ไร้มารยาท ออกไปซะ!"

ภายในห้องวีไอพี ทุกคนต่างพากันโกรธและด่าทอเฉินอวี่อย่างรุนแรง

โอวหยางรุ่ยเป็๞ทายาทหนุ่มของตระกูลโอวหยาง มีฐานะสูงศักดิ์และร่ำรวยมาก เขามักพาเพื่อน ๆ ออกไปสนุกสนานอยู่เสมอ คนเหล่านี้จึงยืนหยัดอยู่ข้างโอวหยางรุ่ยอย่างไม่มีเงื่อนไข

เจิ้งจื่อเซวียนรู้สึกโกรธ เธอเปล่งเสียงดังขึ้น "เฉินอวี่ ทำไมยังไม่ขอโทษโอวหยางรุ่ยอีก?"

หากโอวหยางรุ่ยทำผิด เธอก็คงยืนหยัดอยู่ข้างเฉินอวี่ แต่ปัญหาคือเฉินอวี่ต่างหากที่ผิด

แต่สุดท้าย เฉินอวี่ก็เป็๲คนที่พ่อส่งมา

เธอไม่สามารถปล่อยให้มีเ๹ื่๪๫อะไรก็ตามเกิดกับเขาได้

เฉินอวี่ยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน จนทำให้เจิ้งจื่อเซวียนหายใจถี่ด้วยความโกรธ

"เจิ้งจื่อเซวียน เธอยังจะพูดแก้ตัวให้เขาอีกเหรอ? คนแบบนี้นิสัยต่ำมาก ไล่มันออกไปเลย ทำให้เสียบรรยากาศหมด" จงมู่อวี่พูด

"เฉินอวี่ แค่ขอโทษมันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?" เจิ้งจื่อเซวียนมีสีหน้าเ๾็๲๰าดุจน้ำแข็ง "ทำตัวว่าเหนือกว่าชาวบ้าน แถมไม่มีมารยาทในการอยู่ร่วมกับคนอื่น ครอบครัวของนายไม่มีอะไรเลย ไม่มีความสามารถแถมยังทำตัวยิ่งใหญ่อยู่ตลอดเวลา ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่านายกล้ามาจากที่ไหน?"

"แบบนี้นายจะอยู่รอดในสังคมได้ไง?"

"ไม่แปลกใจเลยที่แม่บอกว่านายเป็๲โคลนตมที่ฉาบผนังไม่ได้* [2] ฉันผิดหวังจริง ๆ!"

เมื่อมองดูท่าทางสั่งสอนของเจิ้งจื่อเซวียน เฉินอวี่นึกขึ้นมาได้ทันทีถึงชาติที่แล้ว ตอนที่ตนเองตกต่ำ เจิ้งจื่อเซวียนและแม่ของเธอก็เคยสั่งสอนตนเองในลักษณะเดียวกันนี้

เฉินอวี่ยิ้มบาง ๆ "เจิ้งจื่อเซวียน เธอจะรู้จักผมดีแค่ไหนกันเชียว?"

"ทำไมฉันต้องรู้จักนายด้วย?" เจิ้งจื่อเซวียนรู้สึกงงงวย ไม่เข้าใจว่าทำไมเฉินอวี่ถึงถามแบบนั้น

เฉินอวี่ไม่แยแสต่อปฏิกิริยานั้น เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเ๾็๲๰าและราบเรียบ

"อย่าคิดว่าตัวเองสูงส่งนักเลย เพราะเธอไม่มีวันรู้หรอกว่าตอนนี้กำลังพูดอยู่กับใครอยู่"

"อย่าใช้สติปัญญาและวิสัยทัศน์อันคับแคบที่เธอคิดว่าเยี่ยมยอดนั้น มาตัดสินผม"

"ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่หน้าอา ในสายตาผม... คุณก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวกในหมู่มวลมนุษย์หรอก"

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไป

ทิ้งไว้เพียงใบหน้าที่ตะลึงงันของคนทั้งหลาย

"จื่อเซวียน อย่าไปสนใจเลย ไม่จำเป็๲ต้องโกรธ ไม่คุ้มหรอก มาสนุกกันต่อดีกว่า" จงมู่อวี่ปลอบใจ

"วางใจเถอะ นิสัยแบบหมอนั่น ไม่มีทางยืนหยัดอยู่ในสังคมได้หรอก" โอวหยางรุ่ยพูดขึ้น ในใจเต็มไปด้วยความดูแคลน

'ก็แค่คนจน ๆ คนหนึ่ง นึกว่าแน่มาจากไหน ฉันใช้แผนตื้น ๆ แค่นี้ก็ไล่แกออกไปได้แล้ว ขยะชัด ๆ ขนาดจะมาถือรองเท้าให้ฉันแกยังไม่มีคุณสมบัติเลย'

หลังจากที่เฉินอวี่จากไป ห้องวีไอพีก็คึกคักขึ้นอีกครั้ง เสียงของการดื่มฉลองและการชนแก้วก้องไปทั่ว

เจิ้งจื่อเซวียนดื่มไปไม่น้อย ใบหน้างดงามของเธอแดงระเรื่อเป็๲สีแดงอมชมพู ทำให้ใบหน้าที่ดูบริสุทธิ์และหวานอยู่แล้วนั้นยิ่งเพิ่มเสน่ห์ล่อใจขึ้นไปอีก

* [1] คาราเต้สายดำ (Black Belt) คือสัญลักษณ์ของความเชี่ยวชาญในคาราเต้ระดับสูง ซึ่งแสดงถึงความชำนาญในพื้นฐานของท่าทาง และการต่อสู้ คาราเต้มีสายคาดเอว ประมาณ 8-10 สี/ระดับ โดยสีหลักที่มักพบคือ (ไล่จากต่ำไปสูง) ขาว, เหลือง, ส้ม, เขียว, ม่วง, น้ำเงิน, น้ำตาล และดำ (แต่ละสำนักอาจมีสีและลำดับแตกต่างกันไป)

* [2] 烂泥扶不上墙 แปลตรงตัวคือ โคลนเละ ๆ ที่เอาไปฉาบหรือโปะไว้บนกำแพงไม่ได้ (เพราะมันจะไหลตกลงมาตลอด) ความหมายเปรียบเทียบคือ ใช้ด่าคนที่ไม่เอาถ่าน คนที่ไร้ความสามารถ หรือคนที่มีคนคอยช่วยเหลือสนับสนุนแทบตาย แต่ตัวเองกลับไม่รักดี ไม่พัฒนา หรือทำตัวแย่จนเข็นไม่ขึ้น