รักร้าย นายจอมโหด

~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~

Ep.39

ฉันคว้าต้นคอคาเอลให้โน้มลงมาแล้วประกบริมฝีปากของฉันอย่างเร็ว คาเอลเบิกตากว้างตกใจไปแปปนึงแต่สักพักเขาก็จูบตอบฉัน มือของเอาเลื่อนมาโอบกอดฉันไว้เวลาเนิ่นนานเสียงหัวใจฉันเต้นรัว มือฉันที่ทาบกับอกของคาเอลก็รับรู้ได้ว่าหัวใจเขาเต้นรัวเหมือนฉันด้วย เราสองคนใจเต้นแรงมากตอนนี้ฉันแน่ใจว่าฉันรักคาเอลมากจริงๆ

ฉันถอนจูบออกแล้วมองหน้าคาเอล รู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อนผ่าวไปหมด

"ฉันรักนาย"

ฉันบอกคาเอลแล้วยิ้มหวานให้เขา คาเอลมองฉันนิ่งๆแล้วเบือนหน้าหนีเอามือปิดหน้าตัวเองเอาไว้

"จู่ๆก็พูดแบบนี้ฉันตั้งตัวไม่ทันนะ"

ฉันมองหน้าเขาที่หน้าแดงแจ๋ ฮิๆเวลาเขาเขินนี่เหมือนแมวตัวน้อยๆเลยแหะ 

"แล้วนายละ บอกฉันบ้างสิ"

"ฉันรักเธอ รักมากด้วย"

คาเอลเอาหน้าฝากเขามาชนกับหน้าฝากฉันเขายิ้มกว้างอย่างกับเด็กๆได้ของเล่น เราสองคนต่างยิ้มให้กันฉันมีความสุขมากขนาดนี้เพราะคาเอลแท้ๆถึงจะผ่านเรื่องราวน่าปวดหัวมามากแต่ไหนต่อไปนี้ฉันจะเชื่อใจเขาให้มากขึ้น จะไม่เอาแต่ใจสร้างปัญหาให้เขาอีกแล้ว เพราะฉันรักเขามากขนาดนี้ไงล่ะ

้

เราสองคนกลับมาทำแผลที่โรงพยาบาลใหม่อีกรอบแต่คราวนี้แค่ทำแผลแล้วก็กลับเพราะคาเอลไม่ชอบนอนโรงพยาบาลเลยขอกลับไปพักที่คอนโดแทน

"นายนอนพักก่อนก็ได้วันนี้ฉันจะทำข้าวต้มให้นะ"

ฉันกับคาเอลถึงคอนโดเขาแล้วมื้อนี้ฉันจะแสดงฝีมือเอง รับรองคาเอลจะต้องดีใจ

ฉันเปิดสูตรวิธีทำข้าวต้มง่ายๆในอินเตอร์เน็ต ก็ดูจะไม่ได้ยากเท่าไหร่แฮะทำครั้งแรกต้องทำของง่ายๆสิ

ฉันเตรียมวัตถุดิบต่างๆที่มีแล้วเริ่มการทำ

เอ๊ะ นี่มันเกลือหนิ แล้วเมื่อกี้ที่ใส่ไป น้ำตาล!! โอ้พระเจ้าแค่เกลือกับน้ำตาลฉันยังแยกไม่ออก ระหว่างที่สับสนกับตัวเองหม้อก็โชยกลิ่นรันจวนใจเข้าโพลงจมูกฉันเต็มๆ กลิ่นไหม้!! oh my god

ฉันรีบปิดเตาทันที ยังจะกินได้ใช่ไหมเนี๊ย คงกินได้ละนะ ฉันถอดผ้ากันเปื้อนออกจะหันกลับไปหยิบถ้วยใส่ข้าวต้มก็เห็นคาเอลยืนพิงกรอบประตูสีหน้าเรียบเฉย ฉันเลยยิ้มให้เขาไป แต่เขาสวนกลับมาทำให้ฉันแทบหงายหลัง

"อย่าคิดจะเอาไอ้นั่นให้ฉันกินเลยนะ"

"ทำไมอ่ะ?"

"ยาพิษชัดๆ"

คาเอลพูดเสร็จก็หันหลังเดินออกจากครัวไป ไม่มีแม้แต่คำถนอมน้ำใจสักนิดเขามันใจร้ายเกินไปแล้วนะคนอุตส่าห์ตั้งใจทำ ถ้าไม่อยากกินนักให้หมากินแทนก็ได้เฟ่ย!

สุดท้ายแม้แต่หมาก็ไม่กิน ฉันลงมาเอาให้น้องหมาหน้าคอนโดมันยังเมินข้าวต้มฉันเลย คนอย่างฉันขนาดหมายังเมินเลยเหรอ มันนอนกระดิกหางมองฉัน

"เห้อ แกนี่ดีนะไม่ต้องมาปวดหัวเรื่องไร้สาระ ดูฉันตอนนี้สิทำดีไม่ได้ดีแถมยังโดนว่าอีก"

ฉันนั่งปรับทุกข์กับหมาน้อยหน้าคอนโดเป็นชั่วโมงก็เห็นว่ามันดึกมากๆแล้วเลยเดินขึ้นคอนโดไป

แอ๊ดด~ ปัง~

"หายไปไหนมารู้ไหมฉันเป็นหัวขนาดไหน โทรศัพท์ก็ไม่พาไปฉันนึกว่าเธอจะหนีฉันไปสะอีก"

คาเอลร้อนรนมาหาฉันหลังจากฉันเดินเข้ามาในห้อง

"ทำไมต้องหนีด้วย"

"ฉันนึกว่าเธอจะโกรธที่ฉันไม่ยอมกินข้าวต้มที่เธอทำ ขอโทษนะฉันไม่รู้จะบอกกับเธอยังไงให้เธอรู้สึกแย่น้อยที่สุด ฉันพูดตรงๆเลยทำให้เธอไม่พอใจขอโทษนะ จะด่าจะว่าฉันยังไงก็ได้ฉันไม่ดีเองเรื่องแค่นี้ก็ยังทำให้เธอเสียใจ"

คาเอลสวมกอดฉันนี่เขารู้สึกผิดขนาดนี้เลยเหรอ ฉันแค่ไปนั่งคุยกับหมาเองไม่นึกว่าเขาจะคิดมากขนาดนี้

"นายไม่ได้ผิดสะหน่อย ดีแล้วละที่นายไม่กิน ขนาดหมาหน้าคอนโดยังไม่กินเลย"

"หมาหน้าคอนโด?"

"อื้อ ฉันเสียดายเลยเอาไปให้หมากินแทนนะ ไปนั่งเล่นกันมานนานไปหน่อยไม่ได้ตั้งใจจะให้นายเป็นห่วง"

"ยัยบ้าเอ๊ย!"

คาเอลผลักฉันออกอย่างไว เอามือกุมหน้าตัวเองเอาไว้ หรือโกรธฉันเห็นผลักสะแรงเลยโกรธที่ให้หมากินแทนหรือไง

"ไม่กอดแล้วเหรอ"

ฉันอ้าแขนถามคาเอล เจาเอามทออกจากหน้าแล้วทำหน้าตาเย็นชาใส่ฉัน

"ไม่แล้ว เซ็งว่ะ"

สุดท้ายคาเอลก็เดินเข้าห้องไป อะไรง่ะ อารมณ์ขึ้นๆลงอย่างกับคนมีประจำเดือนเหนะ ชิ! ใครเขาง้อกันไม่มีทาง

"คาเอลลลลลลล"